Recenzja Mughtasib „Invictus”

 

Mughtasib

„Invictus”

Rex Diaboli Death Syndicate 2026

Mughtasib to jednoosobowy projekt z Meksyku wykonujący muzykę określaną, przez twórcę oczywiście, jako “Anty - abrahamowy wojenny metal”. I żeby było ciekawiej, we wkładce do kasety wcale nie mamy płonącego kościoła, a zbombardowane miasto z dymiącym meczecikiem. Tak dla odmiany, żeby tak zwani „obrońcy wiary chrześcijańskiej” nie mogli w tym przypadku użyć swojego koronnego argumentu z aluzją do odwagi tych, co ich rzekomo atakują i obrażają. No dobra, ale przejdźmy do samej muzyki. „Invictus” to drugie demo Supreme Fornicatora (dojebana ksywka!), zawierające cztery kompozycje, o łącznym czasie piętnastu minut. I przyznać muszę, że wspomniane określenie „wojenny metal” pasuje tu jak ulał. Całość otwiera krótki wstęp noise’owy, po czym rozpoczyna się atak w stylu piwnicznym, chamskim, niewyszukanym. Mughtasib, że tak się posłużę może konkretnymi skojarzeniami, to mieszanka kultu Ross Bay, indyjskiego death metalu (choćby Tetragrammacide, by wymienić nazwę chyba najbardziej kojarzoną) z industrialnym posmakiem Mysticum. O ile tych pierwszych składników wykładać na tacy nie trzeba, bo każdy sobie mieszankę napiedolu i ledwo ujarzmianego chaosu powinien być w stanie wyobrazić, to ów industrial przejawia się głównie w pracy automatu perkusyjnego, wybijającego odhumanizowane rytmy rodem z taśmy produkcyjnej w fabryce broni. Z tym charakterystycznym beatem często kontrastuje nisko strojony bas, bo gitarowe tornado często chowa się trochę na drugim planie, acz doskonale spełnia tam swoją rolę. Jeśli spojrzymy na to z dystansu, i dodamy do całości wściekle charczące wokalizy, chwilowe zejścia do tempa marszowego, i ogólny brud brzmieniowy, to faktycznie oczom naszym powinien ukazać się wspomniany na samym początku obrazek. Bo „Invictus” to soniczna zagłada, totalna anihilacja i spadający z nieba grad bomb. Jednocześnie war metal w całkiem świeżym i oryginalnym, jak na sztywne ramy gatunku, ujęciu. Jest tylko jedna rzecz, która wydaje się na tym demo zbędna, a przynajmniej niepotrzebne rozciągnięta. Chodzi mi o „Bestial Matanzal”, trzeci na liście, niemal czterominutowy utwór czysto noise’owy, dość mocno wybijający z klimatu całości. Można by go skrócić do kilkunastu sekund, bądź też umieścić na końcu, ewentualnie wyjebać w pizdu, bo kompletnie nic się w nim nie dzieje. Poza tym jednym potknięciem, nie mam większych uwag. W zasadzie nie mam ich wcale. Zdecydowanie warto sięgnąć po tę kasetkę.

- jesusatan

Recenzja Oldowan Gash „1000 Dreams of War”

 

Oldowan Gash

„1000 Dreams of War”

Amor Fati / Feral Heart 2026

Oldowan Gash istnieje już dziesięć lat, bo powstał w 2016 roku na terenie Stanów Zjednoczonych Ameryki. Jest to solowy projekt, za którym stoi niejaki The Forlorn Spirit, tworzący black metalowe dźwięki. Obecnie, po sześciu latach wraca on z drugą płytą, której zawartość to pięć numerów, utrzymanych w kanonie lat dziewięćdziesiątych. Każdy z utworów zbudowany jest w oparciu o thrashowe riffy i zwyczajowe tremolo, ubrane w zimne brzmienie, które w wolniejszych momentach przechodzi w nieco zgiełkliwe nuty. To zadzierżysty bleczur, który dość ostro zapierdala do przodu, wspomagany przez zaciekłe wokalizy i galopującą sekcję rytmiczną. Amerykanin nie bierze jeńców, zapamiętale katując świdrującymi akordami i niszczącymi przejściami w puentujące momenty każdej z aranżacji. Całość dekoruje ponuro-epickimi solówkami i wojennymi harmoniami. Oprócz szatańskiej zawieruchy potrafi również zaskoczyć atmosferycznym podejściem, schodząc swoją muzyką w średnie tempa, zsyłając wtedy trochę podniosłej, ale i mrocznej aury. Black metal pełnymi garściami czerpiący ze skandynawskich wzorców. Mieszający ujęcie szwedzkie i norweskie, tnie bez pardonu i buja depresyjnie, lecz także wtrąca sporo od siebie, bo nieoczywiste melodie i subtelne dysonanse, to już robota amerykańskich naleciałości oraz małego skrętu w stronę nowocześniejszych rozwiązań, które w tym przypadku sięgają celu. Rzadko black metal „made in USA” osiąga właściwy skutek. Oldowan Gash udowadnia, że diabelskość ma we krwi, co owocnie przelewa na pięciolinię. Album nasycony wkurwem, wojennym klimatem i wirującymi chwytliwościami. Surowy, ale nastrojony twardo, co dodało mu mocy. Polecam.

shub niggurath

Recenzja Absent Ritual “The Cryptic Descent: A Compilation of Madness”

 

Absent Ritual

“The Cryptic Descent: A Compilation of Madness”

Eternal Death 2026

Na początku marca ukazało się debiutanckie demo amerykańskiego trio, kryjącego się pod szyldem Absent Ritual. Nie wiem, czy panowie się czasem nie pomylili, bo bardziej by mi pasowało Absinthe Ritual, zwłaszcza wnioskując z tego, co na owym demo się znajduje. A znajdują się jedynie trzy kompozycje, z których najkrótsza – cztero, a najdłuższa niemal dziesięciominutowa. Jednemu zaprzeczyć się nie da. Zdecydowanie nie jest to granie, jakiego wszędzie naokoło pełno. Panowie przysiedli bowiem do black metalu ze sporą ilością jakiegoś zioła, tudzież wywołującego halucynacje alkoholu, albo mikstur z sobie tylko znanych składników, niekoniecznie legalnych. Jeśli chodzi o dwie pierwsze piosenki, to mamy tu coś na kształt mieszanki klasycznego heavy metalu, black metalu i psychodelicznego rocka z lat siedemdziesiątych. Chwilami brzmi to jak lżejsza wersja leśnego, norweskiego bleka. Lżejsza dlatego, że ja, w ogóle nie znajduję w tym pierdolnięcia, że o diable nie wspomnę. Jest za to lekkie, swobodne rzeźbienie, harmonie balansujące między metalem a wspomnianym rockiem, melodyjne, archaiczne partie solowe, a dla kontrastu dość srogie blackmetalowe wokale. Kojarzy mi się to z czymś, i to bardzo. Zwłaszcza końcówka „Darkness Divine”… Ta melodia, z wyraźnie wysuniętym basem… gdzieś to już słyszałem. Był to jednak na pewno etap mojego rozbratu z rzeczonym gatunkiem (a na pewno z rozwijającym się wówczas odłamem), dlatego też pewnie ktoś mądrzejszy, posłuchawszy, wpadnie szybciej na to, do czego piję. Na pewno też jednak są tu momenty podobne klimatem do chilijskiego Sign of Evil. Z tą różnicą, że jakby bardziej oszczędne, zachowawcze. A dla mnie zbyt miękkie, i to bez różnicy, czy zinterpretujecie to pojęcie czysto muzycznie, czy pod względem zawartości substancji o organizmie. Ostatni numer na „A Cryptic Descent” to instrumental, taki z gatunku nieco narkotycznego dungeon synth. W sumie, to nudny jak cała reszta. Nie przemawia do mnie to wydawnictwo. Choć z drugiej strony, są szanse, że trafi gdzieś, tam, na podatny grunt. Zwłaszcza, że, jak wspomniałem na wstępie, jest to coś innego. Sprawdźcie sobie zatem sami. Ja się wynudziłem.

- jesusatan

Recenzja Kõdu „Kirjad Sõgedate Külast”

 

Kõdu

„Kirjad Sõgedate Külast”

Antiq 2026

Kõdu to kapela z Tallinna, która pięć lat temu gościła już na łamach Apocaliptic’a za sprawą swojego debiutanckiego krążka. Obecnie Estończycy wracają z kolejną propozycją, która jest koncepcyjnym albumem, opisującym wydarzenia z pewnej, stojącej na skraju upadku wioski. Brygada ta, robi to przy użyciu black metalu, którego dźwięki układają się w dość spokojną i nastrojową muzykę, gdzie oprócz tradycyjnych dla tego gatunku form odnaleźć można także sporo urzekających spowolnień czy przerywników. Tak więc przez około pół godziny obcujemy z mieszanką tremolo i klasycznych riffów z klawiszowymi wstawkami, i melodyjkami na nieprzesterowanych strunach. Całość płynie nieliniowo, ale skutecznie hipnotyzuje w czym nie przeszkadzają nieustanne zmiany tempa jak i zaskakująco, pojawiające się wypełniacze. To raczej atmosferyczne ujęcie diabelszczyzny, które charakteryzuje się stonowanym podejściem, ukierunkowanym na klimatycznej, muzycznej opowieści. Do odsłuchania jej, potencjalny odbiorca, potrzebować będzie wygodnego fotela, w którym wraz z „Kirjad Sõgedate Külast” będzie mógł się zatopić, bo wydźwięk tego materiału jest iście relaksacyjny. Mało tutaj satanicznej wściekłości, agresji czy bluźnierstwa. Brakuje chłodu, brudu i mizantropii, a i depresyjności nie uświadczyłem. To black metal w rozpoetyzowanej formie, który nie sieje piekielnego zniszczenia, ani nie oddaje swym wyrazem rytualnego uwielbienia dla ciemności. Otrzymałem za to bleka w lirycznej formie, która momentami zadziwia koronkowymi ozdobnikami, dysonansowymi rozjazdami, melancholią i modernistycznymi wycieczkami. Nie moja bajka, ale „Kirjad Sõgedate Külast” skomponowany jest z pomysłem, który niejednemu fanowi może przypaść do gustu.

shub niggurath

Recenzja Clairvoyance „Chasm of Immurement”

 

Clairvoyance

„Chasm of Immurement”

Carbonized Rec. 2025

Debiutancki album Clairvoyance ukazał się co prawda dobre pół roku temu, jednak o niektórych wydawnictwach po prostu trzeba wspomnieć, nawet jak się trochę zaśpi. Zresztą już pisząc recenzją wydanego przez Warszawiaków sześć lat temu „Demo”, wspominałem, że za kilka lat będzie to zespół nie w kij dmuchał. I ten czas chyba właśnie ostatecznie nadszedł, bo „Chasm of Immurement” to trzydzieści pięć minut death metalu, który można śmiało stawiać obok największych klasyków. Zwłaszcza tych z Finlandii, bo panowie, jeśli na siłę rzucać nazwami, najchętniej czerpią ze źródełka przy tysiącu jezior. Zaznaczę też, że mam na myśli Finlandię z lat dziewięćdziesiątych, a nie jej dzisiejszy, nieco bardziej bujający odłam. Co jednak istotne, nawet jeśli echa Convulse czy Demilich gdzieś tam w tle przebrzmiewają, to są w sposób autorski przetapiane na amalgamat, przy którym z czystym sumieniem można ustawić tabliczkę „Made by Clairvoyance”. Czyli nie tak, jak u ich kolegów z okolic Lublina (i nie piszę tego złośliwie). Nie ma na tym krążku rażących prędkości, bowiem muzycy przede wszystkim kładą nacisk na ciężar. Tonaż harmonii na „Chasm of Immurement” zdecydowanie robi tu odpowiednią robotę, a że przy okazji zespół czasem przyspieszy, albo poczęstuje staroszkolną solówką, to i powtarzalność jest słowem, którego się do tych nagrań przykleić nie da. Określenie „staroszkolny” natomiast jest tutaj niezmiernie istotne, bo nie dość, że same struktury utworów pochodzą z pożółkłego nieco podręcznika, to brzmienie jakie panowie uzyskali w studio, kompletnie nie wychyla się poza uwielbianą przeze mnie organiczność. Złoty środek, czyli mieszanka brudu z całkowitą czytelnością, sprawia, że nic nam nie ucieka i słucha się tych sześciu kompozycji w pełni komfortowo. Wokalnie z kolei otrzymujemy dokładnie to, co powinno się na tego typu albumie znajdować. Rasowy growl, bez większych udziwnień, jak za starych lat. Wspominałem o masie, ale nadmienić muszę jeszcze o jednej rzeczy. Clairvoyance faktycznie potrafią mocno przycisnąć do gleby, a mimo to czuć w ich kompozycjach tą lekkość i swobodę przemieszczanie się między kolejnymi melodiami (a i fajny smaczek wrzucili na początku „Hymn of the Befouled”, od razu mi się przypomniała „Left Hand Path”), przez co nie występuje tu uczucie znużenia, nawet po wielokrotnym odsłuchu. Wręcz przeciwnie, powiedziałbym, że „Chasm of Immurement” po kilku rundach strasznie u mnie urósł, i kiedy będę chciał już odłożyć go na półkę, to na pewno na tą najwyższą. Bo tam jego, w pełni zasłużone, miejsce.

- jesusatan

Recenzja Blood Countess „Imperatrix Sanguinis”

 

Blood Countess

„Imperatrix Sanguinis”

Dominance of Darkness 2026

Ci grający od 2018 roku black metal Brytyjczycy, wracają z drugą płytą, krzewiąc opowieści w swoim ulubionym temacie, czyli o historiach związanych z Elizabeth Bathory. To szybki bleczur, który na pierwszy rzut ucha, kojarzył mi się z „dwójeczką” Immortal, bo i prędkości podobne, brzmienie i ciętość. Po kolejnym przesłuchaniu, podobieństwa te nieco przyblakły, ponieważ klimatycznie jest u Blood Countess trochę inaczej. Z wściekłych ataków, atmosferycznych zwolnień i nastrojowych melodii, wyłazi wyraźnie wampiryczny klimat, który z kolei zalatuje, choć niezbyt mocno, tak zwanymi „kredkami”, którymi nigdy nie lubiłem rysować. Jednakże nie są to jakieś, teatralne wygibasy jak u wspomnianych „cyrkowców”, gdyż Blood Countess poczyna sobie w bardziej zdecydowany sposób, co skutkuje lodowatym i agresywnym black metalem, który potrafi boleśnie wybatożyć skórę, odmrozić policzki czy postraszyć ewidentnie złowrogim nastawieniem, w czym obok wirującego kostkowania, pomagają odpychające swą szorstkością i arogancją wokale. To poważne podejście do komponowania dźwięków kwintet ten, urozmaica żwawą rytmiką i chwytliwościami, które przypominają delikatnie diabelszczyznę w stylu Dissection, ale w przypadku tutejszych aranżacji nie jest to tak bardzo narzucająca się rzecz i swym charakterem doskonale wpisuje się w koncepcję muzyki Brytyjczyków. Na co dzień stronie od wampirycznych wykwitów, ale muszę przyznać, że ujęcie w stylu Blood Countess przypadło mi do gustu. Wygrali twardym i kurewsko zimnym brzmieniem, rzęsistymi i dobrze napisanymi akordami, wokalizami oraz niebywałą zaciekłością. Ta kapela tnie jak żyletki i trzyma emocje przez cały czas trwania „Imperatrix Sanguinis”. Posłuchajcie. Gwarantuje, że poczujecie ostre zęby na szyi.

shub niggurath