Recenzja Rotheads „Sepulchral Spore”

 

Rotheads

„Sepulchral Spore”

Independent 2026

Rumuński Rotheads milczał już wystarczająco długo. Wiadomo, że z tego kraju zbyt wielu wartościowych pozycji metalurgiczne wydawnictwa nie dostarczają, ale rzeczona nazwa warta jest uwagi. I nie świadczy o tym jedynie fakt, iż ich dwa krążki wydane zostały nakładem Memento Mori, bo akurat w katalogu Hiszpanów Rotheads jawi się jednym z wybijających się ponad średnią zespołów. Panowie, podobnie jak ja, stwierdzili, że nadszedł czas, by przypomnieć światu o swoim istnieniu, albo przynajmniej dać jakiś minimalny znak, sygnał, że skład nie poszedł do piachu. Z tejże okazji otrzymujemy od nich trzy kompozycje, na razie jedynie w wersji digital. Jeden nowy numer, jeden odgrzany kotlet (nowa wersja kawałka z debiutanckiej EP-ki), oraz cover Abhorrence. Jak to wypada? Według mnie wyśmienicie. Na tyle, że materiał ten, co prawda króciutki, bo zamykający się w dwunastu minutach, zapętlił mi się w odtwarzaczu na całe popołudnie. I całkowicie spełnił moje wobec death metalu oczekiwania. Kawałek tytułowy (ten świeżak) to klasyka śmierć metalu z lat dziewięćdziesiątych, z wspaniałym, zmuszającym do machania łbem riffem, gniotącym ciężarem, i przewijającą się w tle deklamacją wspomagającą rasowy, agresywny growl. Pesniczka totalnie zabójcza, z melodyjną gitarą w tle, jednocześnie miażdżąca swoim tonażem. Kawałek z demo, konkretnie „Burden of Sin”, to chyba faktycznie najlepszy fragment debiutanckiego materiału Rumunów. Tutaj zagrany w nieco odświeżonej wersji. Czy lepszej? Nie wiem, zawsze byłem jednak przeciwny podobnym zabiegom, choćby ze względu na to, że „carpe diem”. Fajnie jednak przypomnieć sobie jak zespół się zaczynał. Na koniec idzie wspomniany cover Finów. Nie powiem, że odegrany jakoś awangardowo, ale biorąc pod uwagę, że jest to hołd dla jakichś inspiracji, wygibasów raczej nie oczekiwałem. Zresztą kawałek ten idealnie pasuje do całości, i nawet jeśli woli się go z oryginału (ja w przypadku coverów tak zazwyczaj mam), to wersji chłopaków z Bukaresztu słucha się bez grymasu na twarzy, no chyba że mówimy o takim pozytywnym. Kurwa… mało! Takie są moje myśli po tych dwunastu minutach. Ja bym już jednak posłuchał trzeciej płyty. Ta EP-ka spełnia zatem swoje zadanie, bo podsyca apetyt. Wierzę, że na coś naprawdę smacznego. I obym się nie mylił.

- jesusatan

Recenzja Noroth / Mortual „Noroth / Mortual”

 

Noroth / Mortual

„Noroth / Mortual”

Night Terrors Records / Goat Throne Records 2026

Na ring jako pierwszy wchodzi amerykański Noroth, który zdążył już w przeszłości poznać się od swej najlepszej strony. Tutaj ją również bezwstydnie eksponuje i zapodaje trzy numery gęstego jak smoła death metalu. To dla nich normalne, że są to pulsująco-pełzające riffy, które zsyłają mroczną i przygnębiającą atmosferę oraz tony ciężkiego brudu. Panowie nieprzerwanie komponują prosty i klasyczny death metal, preferując niewyszukane formy wyrazu, które są przytłaczającymi akordami, sunącymi w wolnych i średnich tempach. Walec ten toczy się dzięki mięsistym gitarom i ołowianej sekcji rytmicznej, a wszystkiemu towarzyszą soczyste growle. Metal śmierci, który stawia na miażdżące z sadystyczną satysfakcją kostkowanie i niepokojący klimat. Po chwili między liny dociera kostarykański Mortual, który również jest już trochę na scenie znany. Oni w dalszym ciągu hołdują death metalowi z Florydy, napierdalając dużo szybszą wersję tego grania niż Noroth. Jak dla mnie zawsze u tego kwartetu pachniało mocno Morbid Angel i Monstrosity. Tak też jest i na tym splicie, gdzie Kostarykanie prezentują trzy, nowe kawałki wypełnione pobrzegi chwytliwymi riffami, mrocznymi melodiami i przygnębiającymi zwolnieniami z mosiężnym palm mutingiem. To również szereg dzikich solówek i piekielnie piskliwych zagrywek, powykręcanych jak ogon rogatego. Mieszanka riffów w szybkiej i wolnej agogice, której towarzyszą charakterystyczne bębny o szatańskim kopycie oraz złowrogie wokalizy, cedzące bluźniercze zaklęcia. Cóż, pojedynek uważam za nierozstrzygnięty, bo obydwie kapele grają brutalny death metal, tyle że każda z nich robi to na inną modłę. Obydwie rzępolą także w podziemnym i tradycyjnym stylu, którego obskurność nie każdemu dzisiaj może przypaść do gustu. Świetne wydawnictwo i trafne, choć przeciwstawne zestawienie zespołów. Najważniejsze, że temat się zgadza, a kończący ten materiał „Black Magic” popełniony przez Mortual to wisienka na torcie. Polecam.

shub niggurath

Recenzja Cerebral Curse “Abominant Incarnations of Sepulchral Depths”

 

Cerebral Curse

“Abominant Incarnations of Sepulchral Depths”

Rotted Life Rec. / Night Terrors Rec. 2026

Ledwo skończyłem randkowanie z nową płytą Sanctuarium, a tu w ręce wpada mi debiutancki krążek Cerebral Curse. Cóż w tym dziwnego, zapytacie. Przecież praktycznie co dzień sięgam po inne słuchowisko. Tak, ale akurat te dwa mają sporo cech wspólnych. Przede wszystkim, Cerebral Curse, podobnie jak Sanctuarium, pochodzą z Hiszpanii. I to nawet też z Katalonii. Ponadto, ich muzyka jest bardzo podobna do tego, co serwuje Carlos ze swoją kamandą. Czyli mamy tu do czynienia z masywnym, smolistym death / doom metalem. Niespełna czterdzieści minut, ale tylko trzy kompozycje, z których najdłuższa trwa ponad siedemnaście minut. Nietrudno się zatem domyśleć, iż akcja tego przedstawienia rozwija się w tempie raczej niespiesznym. Kolejne akordy zazwyczaj przelewają się przez nasze uszodoły niczym roztopiony asfalt, kreując aurę zaawansowanego rozkładu w zapleśniałej, niewentylowanej piwnicy. Gitary mielą równo i konsekwentnie, a ich niskie strój pogłębia odczucie braku tlenu w okolicy. Chwilami, gdzieś w tle przebrzmi bardziej melodyjna zagrywka, co też może kojarzyć się, jeśli nie ze wspomnianą chwilę temu ekipą, to z Trollcave (choć to w zasadzie ci sami ludzie). Charakterystyczne dla tego stylu są także zwolnienia, niejednokrotnie prawie do zera, lub, występujące zdecydowanie rzadziej, nagłe, krótkie zrywy. Przez takie kombinowanie można też skierować myśli w kierunku pewnych klasyków z Australii, którzy wieki temu zarejestrowali genialny „Transcendence into the Peripheral”. Jest to oczywiście skojarzenie luźne, no i poziom oczywiście nie ten, choć debiutowi Cerebral Curse nic negatywnego zarzucić nie sposób. Bo wszystko tu jest na miejscu, opatrzone odpowiednio gnilnym brzmieniem, bez przesadnej ilości zapętleń, okraszone głębokim, dudniącym jak ze studni wokalem, i otulone kocem z gęstego, nieudawanego mroku. Lubię takie walce, dlatego też wpisuję zespół na listę tych, które będę w przyszłości obserwował, i po których kolejną propozycję zdecydowanie sięgnę. Jeśli lubicie wchłaniać takie ślamazarne koszmary, to sięgajcie po „Abominant Incarnations of Sepulchral Depths” bez obaw. Gruba płyta.

- jesusatan

Recenzja Scrum „Rozkwit w rozkładzie”

 

Scrum

„Rozkwit w rozkładzie”

Mara Productions 2026

Scrum to nowy zespół ze Śląska, który wysmażył debiutancką płytę, obdarzoną świetną okładką i tutaj wielkie brawa dla pomysłodawcy. Oklaski należą się również za muzykę, bo Hanysy nieźle grają, co słychać w tutejszych, ośmiu numerach, do których wprowadza idealnie dobrane intro. W ogóle w kompozycjach tego kwintetu wszystko się doskonale zgadza. To poczerniony doom metal, który gniecie artystycznie, buja wzorowo, a i paroma ociężałymi galopadami potratuje. Kilka solówek usłyszeć pozwala i nastrojowymi zagrywkami pokołysze. Scrum pogrywa w tradycyjny sposób, ale potrafi także progresywnością na podobę Tool zadziwić oraz czasami mechaniczną jednostajnością jak Siekiera zaskoczyć. Panowie grają ciężko i głównie po woli, ale za to niezwykle nośnie, ponieważ kawałki na „Rozkwicie w rozkładzie” wkręcają się bez problemu, wciągając do swego, pogrążonego w zgniliźnie świata. Jednakże nie tylko w riffach tą dekompozycję słychać, bo to, co dobiega do uszu z tekstów, to także przepyszne, choć zbutwiałe słowa, które również perfekcyjnie wpisują się black-doom metal od tej piątki Ślązaków, a wokalne starania Piotra Frosztęgi robią w budowaniu klimatu tutejszych aranżacji niemałą robotę. Dobrą pracę w tej kwestii wykonuje również bassman, bo barwa jak i linie wiosła niskotonowego w punkt dociążają kostkowanie gitar i windują mrok tego materiału dość wysoko. Słuchając „Rozkwitu w rozkładzie” nie mogę ustrzec się przed skojarzeniami z MAG, lecz u Torunian jest bardziej mistycznie i parę rzeczy pozostawiają oni do interpretacji. Scrum zaś w swych działaniach jest bezpośredni i uderza swoją muzą bez ogródek. Pierwsza, długogrająca propozycja od tej brygady jest dobrze napisanym albumem black-doom metalowym, który niesie ze sobą posępną atmosferę, ubraną w gęste i mocne nuty, przeplatane ze spokojniejszymi, refleksyjnymi momentami. Tak jak te pierwsze sypią czarną magią, tak te drugie nie pozostawiają złudzeń, co do braku nadziei dla tego łez padołu. Udany debiut. Sprawdźcie, gdyż warto.

shub niggurath

Recenzja Chthonic Rites “Anti Nomi Anism - Absorbing the Congnilion of Phosphoros”

 

Chthonic Rites

“Anti Nomi Anism - Absorbing the Congnilion of Phosphoros”

Mara Prod. 2026

Chthonic Rites swoje początku datują na rok dwa tysiące szesnasty. Rok później ukazało się debiutanckie, i jedyne demo zespołu, po czym zapadła z ich strony długa cisza. Teraz, równo dekadę po zawiązaniu, panowie powracają z pełnometrażowym wydawnictwem sygnowanym znaczkiem Mara Productions. Fakt, iż zespół pochodzi z Grecji i gra black metal zapewne momentalnie skieruje wasze myśli ku nazwom Varathron czy Rotting Christ. A tu niespodzianka, bo raczej powinniśmy patrzeć na Skandynawię. Tamtejszy styl panowie zaadaptowali, i na północną nutę zło i zarazę sieją. „Anti Nomi Anism - Absorbing the Congnilion of Phosphoros” to intro plus siedem kawałków na szwedzko – norweską melodię. I ostatniego słowa nie użyłem tu nieprzypadkowo, bowiem pomimo całej swej surowości, debiut Chthonic Cult przepełniony jest melodią właśnie. Oczywiście taką skutą lodem i pokrytą szronem niczym szczyty górskie śniegiem. Całość utrzymana jest w klimacie lat dziewięćdziesiątych i czerpie z najznamienitszych wzorców, których z drugiej strony można by wymieniać tak wiele, że sobie odpuszczę całą listę, i wspomnę jedynie Dawn, Dissection czy Satyricon (etap raczej wcześniejszy). Zaznaczyć jednak należy, że tempo trzymane przez Greków jest zazwyczaj wysokoobrotowe (choć są też nawet i fragmenty akustyczne, a nawet wykończenie na pianino niczym we wspomnianych Szwedach), przez co muzyka w ich wykonaniu przesiąknięta jest jadem i agresją. Można chyba powiedzieć, że w swoim przepisie muzycy znaleźli środek idealny na połączenie surowizny z jadowitą, wspomnianą już melodią. Ciężko uciec od tego słowa, gdy w tle słychać takie utwory jak… no i się zapędziłem w kozi, róg, bo w zasadzie mógłbym wymienić którykolwiek albo wszystkie. Trochę to też może zbić waz z właściwego tropu, bo tym kompozycjom bynajmniej nie brakuje pierdolnięcia. A że ubrane zostały w odpowiednio staroszkolne szaty brzmieniowe, to efekt jest naprawdę konkretny. Zresztą mógłbym, wchodząc niego w szczegóły, podkreślić wyśmienitą pracę sekcji rytmicznej, z naprawdę silnymi ścieżkami perkusji, i chwilami wyraźnie zaznaczającym swoją obecność basem (pięknie wybrzmiewa w „Climax Of Apostasy (Baptized in Sin)”). Także gitary tną swoimi akordami do kości, choć nie powodują krwawienia, bo atmosfera tego krążka jest tak lodowata, że nie zdąży ona wypływać z otwartych żył. Wokale, niby klasyczne, ale też z najwyższej półki, przepełnione są nieudawaną wściekłością i nienawiścią. Nie sposób też nie wspomnieć o kilku fragmentach niemal punkowych, głównie pod względem rytmiki, jak choćby w „Cult of the I”, zdecydowanie podbijających, i tak stojącą na wysokim poziomie, chwytliwość tych nagrań. Największą zaletą debiutu Chthonic Rites jest jednak niezaprzeczalnie jego moc uzależniająca. Z każdym kolejnym odsłuchem „Anti Nomi Anism - Absorbing the Congnilion of Phosphoros” wchodzi coraz głębiej i mocniej, niczym Łysy z Brazzers w te wszystkie niewinne, nieświadome zagrożenia dziewczęta. Bardzo dobra płyta, zdecydowanie na wiele wieczorów. Dla każdego maniaka północnego black metalu absolutny mus.

- jesusatan

Recenzja Mannveira „Vesöld”

 

Mannveira

„Vesöld”

Dark Descent Records 2026

Jakoś w połowie października ukazał się drugi album tego islandzkiego zespołu. Tym razem jest to siedem utworów, które niosą ze sobą trochę ponad pół godziny muzyki. Oczywiście Mannveira nie zmieniła obozu i w dalszym ciągu łupie black metal, który nosi wyraźne znamiona kraju, gdzie został stworzony. Islandzkie ujęcie, odkąd pamiętam, zawsze było specyficzne, bo blendowało dość głębokie dysonanse z agresywnym, skandynawskim kostkowaniem, obdarzając jednocześnie tą muzykę duszną atmosferą, której wydźwięk bywa różnoraki. U tego kwintetu połamane riffy, dzikie tremolando oraz wspomniane, atonalne zagrywki układają się w melodie o panicznym wyrazie. Ta muzyka generuje klimat, który przypomina uwięzionego w ciasnym pomieszczeniu klaustrofoba. Za wszelką cenę chcę się on uwolnić, ale nie może i wpada w panikę, dusząc się, odbija się od ścian et cetera, et cetera. Z black metalem od Manveira jest podobnie. Mieszanka uderzeń w struny i bębny oraz egzystencjalnie brzmiących wokaliz, układa się w wypełnione lękiem i poczuciem beznadziei kompozycje, które osaczają swym zgiełkliwym i pokręconym charakterem. Pokręconym, bo złożonym, gdyż wielowymiarowości nie można grze Islandczyków odmówić, która buduje emocjonalną sinusoidę przez cały okres trwania tego krążka. Diabelszczyzna oryginalna jak przystało na podejście z tej pozbawionej drzew wyspy. Kakofoniczny i upiorny bleczur, zagrany w sposób inny od tego, do którego przyzwyczaili nas protoplaści i skandynawscy kontynuatorzy. Islandia własnym stylem stoi. Albo się je lubi, albo nie trawi, sami wybierzcie.

shub niggurath

 

Recenzja Sanctuarium “Impetuous Behest for Detestable Expulsion”

 

Sanctuarium

“Impetuous Behest for Detestable Expulsion”

Dark Descent / Me Saco Un Ojo 2026

Sanctuarium kilka osób w naszym kraju powinno już znać. Choćby z tego tytułu, że zespół gościł u nas na występach estradowych, i chyba miał szansę trafić  na podatny grunt. Panowie pochodzą z Hiszpanii, a „Impetuous Behest for Detestable Expulsion” jest ich trzecim dużym wyrzygiem. Zmian on zbyt wielu nie przynosi, choć w tego typu twórczości owe odstępstwa od obranego na samym początku kursu świadczą, przynajmniej w mojej opinii, częściej o niemocy kompozytorskiej niż żelaznej konsekwencji. Sanctuarium to w zasadzie istota gruzu. Death / doom o odcieniu nieco rytualnym, mocno katakumbowym, ale i kapkę atmosferycznym. Poza mosiężnym mieleniem znajdziemy w tych nagraniach także sporo melodii. Tylko że melodii nie do tańca, poskakania, czy zanucenia. To melodia bardziej grana na zaczarowanym flecie, która dociera do naszych zwojów (jeśli kto się na nią otworzy) i prowadzi w sobie tylko znanym kierunku. Zdecydowanie bardziej w dół, niż do bozi. Bo śmierdzi z niej grobem i gnilnym rozkładem, choć jakoś tak słodko kojącym nozdrza. Tempem panowie nie szastają. Ich kompozycje raczej mielą powoli, przy okazji nawet zwalniając niemal do zera, gniotą niczym wyciskarka wolnoobrotowa, i zmuszają nas do wykonywania jedynie wydechów, nie pozwalając jednocześnie na złapanie świeżego powietrza. Powoduje to, że w głowie się kręci, pojawiają się wizje, a każdy kolejny akord jest niczym ostateczny akt miłosierdzia na konającym ciele. Erupcji doświadczycie na tym krążku niewiele, ale jeśli już się takowe pojawią, dla przykładu w utworze tytułowym, to naprawdę tynk ze ścian odpada płatami. Brzmienie tych nagrań to klasyczna piwnica, ale taka bez okienka z kratką, czy nawet jakiejkolwiek wentylacji, z wąskim wejściem, całkowicie łamiąca wszelkie przepisy przeciwpożarowe. Obrzydliwe są tu wokale, lekko schowane w tle, przypominające odgłosy torturowanej średniowiecznymi metodami jednostki. No i te bardzo śladowe solówki… Albo raczej napady epilepsji, przy których ktoś jakoś tak zupełnym przypadkiem trzyma w rękach gitarę. Można też, albo raczej wypada, wspomnieć, iż całość spięta jest mrocznym intro / outro, przypominającymi ścieżki do sennego koszmaru. Nie chcę wyrokować, czy Sanktuarium nagrali swój najlepszy dotychczas materiał, bo wszystkie ich wydawnictwa podobają mi się tak samo, ale na pewno nie zeszli ani o centymetr z trzymanego dotychczas poziomu. Zatem każdy, kto ma na półce „Into the Mephitic Abyss” i „Melted and Decomposed” może po „trójkę” sięgać bez mrugnięcia okiem. Bardzo dobry album.

- jesusatan

https://darkdescentrecords.bandcamp.com/album/impetuous-behest-for-detestable-expulsion