środa, 18 listopada 2026

Recenzja Jigsore Puzzle / Intestinal Infection Split 7”

 

Jigsore Puzzle / Intestinal Infection

 Split 7”

Wretching Rec. / Sapivor Rec. / Core Leben / Murder Rec. / Hecatombe Rec. 2026

 

No to dziś sięgamy po przezroczysto żółtą “siódemeczke”. Jest to pozycja, która ukazała się we wrześniu tego roku, a odpowiedzialnych za jej wydanie jest aż pięć podziemnych labeli. Już obie strony okładki sugerują, że do muzyki tej nie należy podchodzić zbyt serio. A na pewno śmiertelnie poważnie nie traktują jej sami autorzy. Obie ekipy pochodzą z Niemiec, i parają się gatunkiem z etykietką grindcore / powerviolence / fastcore. Tak to chyba można określić, choć prościej byłoby napisać, iż to bezkompromisowy napierdol, zagrany praktycznie na ciągłej piździe. Jigsore Puzzle na swoją stronę tego wydawnictwa wepchnęli aż jedenaście kompozycji. Skoro całość trwa równe sześć minut (mierzyłem ze stoperem), to chyba dość łatwo sobie przeliczyć, ile średnio trwa każda z „piosenek”. W zasadzie równie dobrze można to traktować jako jeden utwór, bo raz, że między kolejnymi ścieżkami praktycznie nie ma przerw (ciężko za taką liczyć ułamek sekundy), a dwa, kolejne strzały wiele się od siebie nie różnią. To jest ciągły sprint z darciem ryja, skocznymi momentami, i uderzająca prosto w bebechy wściekłością. Jak ktoś pamięta wczesny Napalm Death, zwłaszcza te najekstremalniejsze wówczas strzały, to powinien mniej więcej wiedzieć, że tu trzeba założyć kask. Co i tak nie gwarantuje, że wyjdziemy z tego cali i zdrowi. Druga strona to Intestinal Infection. I co? I jajco! Też przypomina to zjazd ze stromego zbocza na rowerku bez hamulców. Może faktycznie więcej w tych, niecałych tym razem, bo brakuje może z piętnaście sekund, sześciu minutach klasycznych d-beatów, systematycznie przeplatanych jednak grindowymi eksplozjami. Trochę głębszy jest też wokal i niższe brzmienie, nawet solówka się trafia, lecz wydźwięk końcowy równie niszczycielski co u poprzedników. Ja wam powiem tak… Gdybym wybrał się na koncert tych dwóch zespołów, to zapewne stałbym płasko pod ścianą w obawie o uszkodzenia ciała do których mogłoby dojść, gdybym się od niej na chwilę odkleił. Jeśli lubicie takie krótkie, intensywne napierdalanie, to łapcie tą EP-kę. Albo jeśli wkurwia was sąsiad, to mu to puśćcie na high volume, to się odpierdoli, bo zrozumie, że zdrowi na umyśle to wy nie jesteście. Hałas w chuj.

- jesusatan

Recenzja Velnias „Substrate Haruspex”

 

Velnias

„Substrate Haruspex”

Eisenwald 2026

Velnias jest kapelą z Kolorado, gdzie gra muzę od 2006 roku. Amerykanie właśnie wydali swoją czwartą płytę, na której podobno kontynuują swój koncept na metal. Podobno, bo wcześniejszych materiałów od Velnias nie słyszałem, ale zapoznałem się z „Substrate Haruspex”. Krążek ten niesie ze sobą osiem kawałów muzyki dość oryginalnej, na którą składają się wpływy doom i post-black metalu oraz mistycznego folku. Owocuje to tajemniczym i magicznym rzępoleniem, które złożone jest z powolnych, ciężkich riffów, post-blackowych zrywów, które wpadają w blackgaze’owe pływy i ściany dźwiękowe, a wszystko przyozdobione jest melodyjnymi wtrętami w stylu progresywnego rocka. Wszystko to, buduje gęsty, wielopłaszczyznowy metal, który częstuje ślimaczym tempem, nastrojowymi melodiami, mistyczną atmosferą i modernistycznymi, nieco zimnymi wręcz mechanicznymi zagrywkami, podkreślonymi przez dźwięczną sekcję rytmiczną i zmienne wokalizy, przybierające formę czystych, kapłańskich śpiewów i stonowanych growli. Velnias tworzy metal mało agresywny, który nastawiony jest na kreowanie klimatu wypełnionego bólem i ezoteryką, co pobudza do introspektywnych wycieczek lub zatopienia się w quasireligijnym transie. W obydwóch przypadkach materiał ten sprawdza się znakomicie i w dodatku może również stanowić muzykę tła, która będzie towarzyszyć słuchaczowi podczas wykonywania codziennych czynności, ponieważ pomimo złożonego charakteru i obecności wielu ciekawych, technicznych zawijasów, nie jest ona zbyt absorbująca. Album interesujący, ale oddalony od podziemnych i co za tym idzie mrocznych bądź brutalnych form metalowego grania. Coś, jakby zmieszać Tool, Opeth, Agalloch i Primordial. Sprawdźcie, warto posłuchać.

shub niggurath




wtorek, 17 listopada 2026

Recenzja Thrash Mob “Hate, Rage and a Whole Lotta Killin’”

 

Thrash Mob

“Hate, Rage and a Whole Lotta Killin’”

Independent 2026

Chyba zgodzicie się ze mną, że nazwa zespołu, czy tytuł płyty, powinny do czegoś zobowiązywać. Prawda? No prawda. Bo w innym przypadku wychodzi, że niby „bardzo chcemy, ale nie do końca tak umiemy”. Kurcze, jak zobaczyłem, że ma być nienawiść, gniew i od cholery zabijania, i to w thrashowym stylu, to ślinka mi pociekła jak na myśl o sałatce jarzynowej. Tym bardziej, że chłopaki tworzące Thrash Mob to gówniarze jeszcze, a mając na uwadze coś, co nazywamy młodzieńczym buntem, spodziewałem się naprawdę solidnego ciosu na ryj. Niestety, mój entuzjazm bardzo szybko opadł. W zasadzie już w połowie tego krótkiego, bo trwającego zaledwie dwadzieścia pięć minut materiału, wiedziałem, że z taką muzyką to ja randki nie będę powtarzał. To, że mamy tu thrash się zgadza. To, że jest w nim od cholery gniewu i w chuj zabijania, już mniej. Przede wszystkim bardzo niewiele tutaj rozpędzania lokomotywy do maksymalnych prędkości, a więcej zjazdów na bocznicę. Otwierający numer w zasadzie mówi wszystko o całości. Jest nijaki, zagrany bez pomysłu (no niestety takich chwil, gdzie panowie chyba zastanawiają się „co dalej?” jest tu więcej), co najwyżej przeciętny. Podstawą staroszkolnego thrashu, granego przez współczesne młode pokolenie, jest dobra, ostra jak żyletka melodia. Najlepiej podkręcona crossoverowym sznytem. Tutaj melodie są do bólu przewidywalne. A nawet jak się rozkręcają, to wjeżdża patent pod wspomnianym wcześniej tytułem „i co teraz?”. Tak jest choćby w „Written In Blood”. We krwi? Panowie, litości, to jest co najwyżej patykiem po wodzie pisane. Drugą sprawą jest fakt, że w zasadzie wszystkie kompozycje są do siebie podobne, jakby robione od szablonu, kompletnie bez najmniejszej iskry czy kapki spontaniczności. OK., rozumiem, może i Brytole się starają, ale właśnie o to w tej zabawie chodzi, że jeden jest mistrzem kryjówek, i w chowanego nie masz z nim szans, a drugi schowa się, niczym trzylatek, za krzesło. Nie wróże Thrash Mob zbytnich postępów w przyszłości, bo najzwyczajniej nie wyczuwam w nich najmniejszego potencjału. To jest beznadziejne i męczące. Dlatego spuszczam w kiblu baz najmniejszego żalu.

- jesusatan




Recenzja Paara „Laulut tulen ja jään”

 

Paara

„Laulut tulen ja jään”

Dusktone 2026

Dwa dni przed końcem października pojawił się trzeci krążek od Paara. Finowie grają black metal tradycyjny, ale robią to w niejednoznaczny sposób. Ich podejście jest dość różnorodne, bo ten sekstet przy komponowaniu swojej muzyki, oprócz klasycznych form dla tego gatunku, wykorzystuje również fiński folklor, który w tym przypadku doskonale wpisuje się w black metalowe aranżacje. Idealne spasowanie tamtejszej cepelii z diabelszczyzną, zadziałało, bo Paara nie bawi się w odpustowe, przaśne melodyjki, koncentrując się na majestacie fińskiej tradycji, jej mistycznych meandrach oraz mrocznym sentymentalizmie. Układa się to we fragmenty spokojne, lecz i monumentalne wyciszacze agresywnych akordów i tremolo, które miejscowo także są obdarzone folkowymi melodiami, ale te podczas tych brutalniejszych nawałnic, przybierają postać złośliwych i pokręconych chwytliwości, nie mających nic wspólnego ze znanymi z fińskiego ujęcia przytupajkami. Czysto black metalowe momenty niosą mróz i sporo posępnej atmosfery, które to elementy wzmacniają zadziorne wokalizy. Podbijają one szatańskość tej części twórczości Paara, która cyklicznie przez cały czas trwania płyty, tasuje się z ludowym muzykowaniem ziem, z których ta kapela pochodzi. Najnowszy album tej grupy to black metal zdominowany przez etniczne wpływy i skupiony na ich upiornych motywach, kierujący się też nieco w pogańskie rejony. Materiał wypełniony magicznym klimatem i posępno-melancholijną aurą, które podbijają czyste, żeńskie i męskie śpiewy. Rogacizna folklorystyczno-pogańska, która powinna podejść sympatykom takich polskich brygad jak chociażby Varmia czy Jarun.

shub niggurath




niedziela, 15 listopada 2026

Recenzja Azarath „Scorn Eternal”

 

Azarath

„Scorn Eternal”

Agonia Rec. 2026

Średnio mi się chciało podchodzić do nowego, ósmego już albumu Azarath. Owszem, kiedyś byłem fanem, ale odkąd panowie poszli w Behemotha, kompletnie straciłem nimi zainteresowanie. Z tego też powodu zawartość „Saint Desecration” jest mi kompletnie nieznana, a „In Extremis” chyba nawet swego czasu nie dosłuchałem do końca. Skoro jednak album pojawił się w mojej skrzynce odbiorczej, i chwilę już tam leżakował, stwierdziłem, że wrzucę sobie w tle, odsłucham raz i podziękuję grzecznie. I muszę wam powiedzieć, że ogromnie mnie panowie zaskoczyli. Bo „Scorn Eternal” to naprawdę zdrowy wpierdol, można nawet powiedzieć, że poniekąd powrót do korzeni. Nie dosłownie oczywiście, bo jednak różnice są zauważalne. Muzycy zdecydowanie rozwinęli na przestrzeni lat swoje umiejętności techniczne, czemu dają wyraz niejednokrotnie na nowych nagraniach, wplatając między perkusyjne gradobicie i gitarową zamieć elementy dotychczas chyba u zespołu niespotykane, a także powrócili do brutalności towarzyszącej Azarath u jego zarania. Mamy tu dziesięć kompozycji, większość utrzymana w szybkim i bardzo szybkim tempie (nie będę tutaj po raz kolejny chwalił pana odpowiedzialnego za prace fizyczne, bo byłoby to przytaczaniem stwierdzeń oczywistych), z których bucha energia niczym z kotła lokomotywy parowej. Tak, zdarza się chłopakom też zwolnić (jak choćby w „Reborn of Cruelty” albo „Herald of the Unseen), ale nawet wówczas, a może i przede wszystkim, częstują w zamian mocniej pokręconymi akordami, udowadniającymi to, o czym pisałem przed chwilą. Zresztą wspomniany ten ostatni to najlepszy kawałek Azarath nie tylko na „Scorn Eternal”, ale od wielu wielu lat. Doskonałe są na tym albumie także wokale. Nie ma w nich niczego odkrywczego, ale słychać, że Skullripper jest w bardzo wysokiej formie i zdziera gardło tak zajadle, że Szatan w piekle się uśmiecha. Brzmienie też nie razi, jak to niekiedy bywało. Jest czytelne, owszem, ale przy okazji cholernie masywne, dokładnie takie, jakiego można by od zespołu oczekiwać w przypadku prezentowanej muzyki. Jeśli ostatnim albumem Azarath jaki macie na półce jest, podobnie jak u mnie, „Diabolic Impious Evil”, to naprawdę radzę zastanowić się nad zakupem nowgo. Albo najlepiej odsłuchać „Scorn Eternal”, bo to bardzo ułatwi wam ową decyzję. Bardzo dobra płyta, no no, kto by pomyślał…

- jesusatan




Recenzja Serpent Skies „Hollow Crown”

 

Serpent Skies

„Hollow Crown”

Independent 2026

Serpent Skies jest szwedzką kapelą, która gra melodyjny death metal, arobi to od 2012 roku, w którym wydała epkę, a dwa lata później swoją debiutancką płytę. Panowie zamilkli na ładnych parę wiosen, ale zdecydowali się w końcu nagrać coś nowego i mamy „Hollow Crown”. Jedenaście numerów utrzymanych w klimatach szwedzkiego, melo-deta, który rzecz jasna kojarzyć się może z Dark Tranquillity czy In Flames. Jednakże muzykowanie Serpent Skies bardziej koresponduje z późniejszym okresem twórczości tych brygad, używając nieco odchudzonego brzmienia, łatwo wpadających w ucho, wręcz rockowych melodii oraz nu metalowych odjazdów, podczas których mamy do czynienia z czystymi śpiewami, przywodzącymi skojarzenia z takimi grupami jak chociażby Linkin Park czy System of a Down. Dziwna sprawa i dziwnie trochę się tego słucha, bo nie koreluje to z melodyjnym metalem śmierci jaki znam sprzed lat. To obecnie i w wykonaniu Serpent Skies bardziej telewizyjno-radiowe ujęcie, które częstuje niezbyt ciężkimi i agresywnymi riffami, bo i takie oprócz chwytliwości posiadał ten gatunek niegdyś. Najnowsza propozycja od tego kwintetu jest raczej dociążonym i zagęszczonym, nu metalowym krążkiem, w którym poza rytmicznym palm mutingiem, galopadami z wędzidłem w pysku, znajdziecie pełno lekkich melodii, rockowych bujanek i skocznego, zmetalizowanego core’a. Wszystko zebrane do kupy, owocuje współczesnym, bezpiecznym i bardzo modnym, „ciężkim” uderzeniem dla młodzieży z bogatych przedmieść. Niemniej jednak szwedzkości oraz wyraźnych nawiązań do przeszłości, która na „Hollow Crown”przebija się czasami dość wyraźnie na pierwszy plan, odmówić temu albumowi się nie da. Cóż, granie nie dla mnie, ale dla kogoś na pewno.

shub niggurath




sobota, 14 listopada 2026

Recenzja Grand Harvest „Home”

 

Grand Harvest

„Home”

Messor Grandis Prod. 2026

Zaraz, zaraz, chwila, moment… Czy to jest ten sam Grang Harvest, który gościł już na łamach Apocalyptic Rites, i to nawet dwukrotnie? Bo z tego co kojarzę, albo przynajmniej z tego co czytałem, to Szwedzi grali dotychczas doom / death metal pod My Dying Bride. Dość przeciętny podobno, dlatego też jakoś nigdy nie znalazłem czasu, by ich sprawdzić. „Home” weszło mi na play listę kompletnie randomowo, i od razu coś mi się nie zgadzało.  Otwierający całość „Dawnwaster” to… klasyczny, nordycki, melodyjny black metal. No, kurwa, „lekki” przeskok. „Może panowie znudzili się smęceniem, i poszli inną ścieżką”, pomyślałem. Tylko dlaczego nie zmienili przy okazji nazwy, skoro chcą teraz prezentować odmienne oblicze? Odpowiedź przyszła w utworze numer dwa, czyli „Enter Azrael”. Tutaj mamy powrót do tempa doomowego, włączenie na powrót melancholijnego klimatu, a nawet… mujborze, śpiewającą niewiastę. Potem instrumentalne interludium w klimacie rytualnym, i znów doom / death metal, tylko taki jakby bardziej pod późniejszy October Tide niż pod nutę brytyjską. Gdzieś tam w drugiej części pojawiają się także nieco zblacmetalizowane zagrywki, i wchodzimy w klimat lekko wikiński. Następna pesniczka to znów północny black metal z wysokotonową gitarą. Przynajmniej do połowy, bo potem … a jakże, zwalniamy. Nie, no, tego już za dużo. Głowa mnie boli po wczorajszym a tutaj niechcący wystawiłem się na takie męki. Co oni w końcu chcą grać? A może to takie badanie rynku, który fragment się najbardziej spodoba, to pociągniemy go na następnej płycie? Dobrnąłem jakoś do końca „Home”, ale, wierzcie mi, łatwo nie było. Ja wiem, że łączenie black metalu z doomem i detem to żadna innowacja, ale w przypadku Grand Harvest brzmi to trochę jak groch z kapustą. No i jest nudne na potęgę. Nie „mało zróżnicowane”, ale właśnie nudne. Tym panom już zatem podziękujemy, bo jeśli trafiali na naszą listę trzykrotnie, i za każdym razem oklasków nie zebrali, to niech spróbują gdzie indziej. Jeśli nie macie parcia na sprawdzanie każdej pojawiającej się na rynku płyty, to tą możecie sobie spokojnie odpuścić. Szkoda na nią czasu.

- jesusatan