Recenzja Pvrgatorii “Profane Rites for Cursed Times”

 

Pvrgatorii

“Profane Rites for Cursed Times”

Night Terrors Rec. 2026

Pvrgatorii pochodzą z Barcelony, a materiał dziś umilający mi wieczór to ich najnowsza EP-ka, która pojawi się na rynku pod koniec miesiąca. Wcześniej panowie, duet, zarejestrowali dwa pełne albumy, które to jednak nigdy w moje ręce nie wpadły. A jest chyba czego żałować, bo te cztery kawałki to solidny cios w podbródek. Mamy tu do czynienia z amalgamatem black i death metalu w bardzo gruzowym, tudzież wojennym wydaniu. Czyli wiadomo - zero litości, czysty soniczny napierdol. W zasadzie te czternaście minut to klasyka. Przysadziste harmonie, często podkręcone do szturmowego tempa, nadające sygnał do ataku chłodnymi tremolo, perkusyjne gradobicie i rzygający rozgrzanym smarem wokale. Warto zaznaczyć, że nie jest to typowy war metalowy skowyt, podobnie jak linie gitarowe nie ograniczają się jedynie do ataku na oślep. Całkiem sporo się tutaj dzieje, a numery Hiszpanów nie są oparte na zapętlonym riffie, powtarzanym uparcie niczym mantra. Poza wspomnianym, nordyckim stylem riffowania (skojarzenia chociażby z Marduk jak najbardziej na miejscu, patrz: choćby „Hermetik Axis”), panowie potrafią także wpleść miejscowo trochę punkowego sznytu i klasycznych melodii deathmetalowych. Z tematyki wojennej znajdziemy tutaj także charakterystyczne dla gatunku zwolnienia czy ślizgi po gryfie, a także klasyczne pogłosy na wokalu. Teoretycznie, mogłoby się zdawać, że to granie znane i oklepane. Może i jest w tym trochę prawdy, bo Pvrgatorii na pewno nie kombinują na potęgę, ani nie redefiniują gatunku, natomiast sposób w jaki składają dobrze znane każdemu maniakowi składniki stoi na zdecydowanie wysokim poziomie. Pewnie, można by się odnieść tu do kilku bardziej znanych nazw, jednak pozwolę sobie tym razem oszczędzić wytykania palcem. Powiem tylko, że sporo tu wściekłości, dobrego kostkowania, zróżnicowanych melodii i odpowiednio odrażających wokaliz. Jeśli z nazwą Pvrgatorii spotykacie się po raz pierwszy, to sięgnijcie sobie po tą EP-kę. Gwarantuję, że waszym kolejnym krokiem będzie wyszukanie poprzednich wydawnictw zespołu. Ja tak na pewno uczynię, bo „Profane Rites for Cursed Times” to wyśmienita przystawka, po której aż się chce sięgnąć po danie główne.

- jesusatan

Recenzja Pharmacist „Vertebrae After Vertebrae”

 

Pharmacist

„Vertebrae After Vertebrae”

Hells Headbangers 2026

To już trzeci album tego istniejącego zaledwie pięć lat japońskiego składu. Widać tempo pracy panowie mają typowe dla mieszkańców wysp Honsiu, Hokkaido, Kiusiu i Sikoku, bo niejeden band o takim stażu jest dopiero na etapie drugiej czy trzeciej demówki. Farmaceuci się w demo nie bawią, ale nadmienić można, że poza pełniakami mają też na koncie dwie EP-ki i sześć splitów. Nieźle. Zajmijmy się jednak tym, co zawiera „Vertebrae After Vertebrae”. To czterdzieści minut całkiem death / grind, bardzo mocno ukierunkowanego na spuściznę Carcass z okresy trzeciej / czwartej płyty. Daleki jestem od stwierdzenia, że twórczość Azjatów jest wyłącznie kalką brytyjskich klasyków, choć elementów wspólnych znajdziemy na tym krążku całkiem sporo. Choćby linie gitarowe, w których od cholery melodii wyraźnie zainspirowanych „Heartwork”, z charakterystycznym groovem i śpiewnym brzmieniem gitary. Z drugiej strony kontrastują z nimi bardziej brutalne, deathmetalowe akordy, jak choćby „Lazure Sphacelation” czy na otwarciu utworu tytułowego, chyba najszybszego kawałka na liście. W balansowaniu między wspomnianą melodyką a mocniejszymi uderzeniami Pharmacist radzą sobie nad wyraz dobrze, dzięki czemu ich kompozycje nie są jednostajne i zapatrzone wyłącznie w jedną stronę. Pod względem wokalnym jest podobnie. Maniera, a nawet styl śpiewania typowy dla Walkera, są na tym albumie wyraźnie zbliżone, lecz ilość stosowanych barw jakby nieco bogatsza. Nagrania te brzmią klasycznie. Wszystko jest tutaj doskonale czytelne i przejrzyste, ale raczej zbliżone do organiczności niż szpitalnej sali operacyjnej (choć z tą oczywiście skojarzenia są nieuniknione, choćby z racji tematyki tekstów, dotyczących oczywiście patologii i medycyny sądowej). W czasach kiedy spadkobierców Carcass czy Haemorrhage jest zdecydowanie mniej niż, dajmy na to, Morbid Angel albo Entombed, „Vertebrae After Vertebrae” jest poniekąd wypełnieniem tej luki, zresztą niezwykle udanym. Jeśli zatem gra wam w sercu „Necroticism – Descanting the Insalubrious” i „Anatomical Inferno”, i chcielibyście posłuchać wariacji na tematy zbliżone, to te piosenki są dla was. Solidna jakość gwarantowana.

- jesusatan

Recenzja Fulci „Risorsero dalla Tomba e Fu… L’ Apocalisse”

 

Fulci

„Risorsero dalla Tomba e Fu… L’ Apocalisse”

20 Buck Spin 2026

Jest i ona. Nowa epka włoskich specjalistów od horrorów i brutalnego death metalu. Trzy kawałki z czego jeden to intro, a całość leci jakieś jedenaście minut. Jest tutaj jak to u Fulci. Nastrojowy wstęp, płynnie przechodzący do dania głównego. Gęste i ciężkie brzmienie, przysadzista sekcja rytmiczna i głębokie growle. No jeszcze trochę klimatycznych klawiszy, bez których by się to nie udało, albo byłoby dużo gorzej. Zresztą dobrą robotę robią tutaj również niepokojące solówki oraz piskliwe zagrywki, które także dodają tym dwóm utworom sporej dawki tajemniczości i napięcia. Oprócz tego tradycyjnie, czyli mnóstwo rytmicznego palm mutingu i ociężałych kłusów. Nie znam za bardzo dyskografii tego kwintetu, bo być może tego typu granie występowało u nich już wcześniej, ponieważ panowie w drugiej kompozycji mocno skręcają w rejony gotyckie, częstując nastrojowymi, wręcz funeralnymi melodiami. Płyną one leniwie i z gracją przed siebie, roztaczając żałobną atmosferę, która nie ma nic wspólnego z siermiężnym mieleniem, ponieważ bliżej jej do wykwitów typu My Dying Bride, zwłaszcza gdy w połowie tego numeru, wokalista zaczyna tęsknie i markotnie śpiewać czystym głosem. No nic. Szybko zleciało i pozostawiło mieszane uczucia. To chyba granie z tych, które się lubi bądź nie. Pierwszy wałek całkiem niezły, gdyż mroczny, lepki i naprawdę jedzie tu horrorem. Drugi zaś zupełnie niespójny z go poprzedzającym, który niesie nieco zużyte dzisiaj granie. Odnoszę wrażenie, że ta epka nie była w ogóle Włochom potrzebna, a może wyznacza nowy kierunek w twórczości Fulci i sonduje rynek? Chuj w to. Fanom pewnie wejdzie bez popitki, a mi się jeszcze trochę poodbija i tyle.

shub niggurath

 

Recenzja Tyrant Wrath „Dödsdans”

 

Tyrant Wrath

„Dödsdans”

Under the Sign of Garazel 2026

Tyrant Wrath to zespół datujący swoje początki na rok dwa tysiące siódmy. Od tamtej pory panowie pracowali sobie albo pomału, albo z doskoku, bowiem ich najnowszy pełniak jest dopiero trzecim. Wydawanym zresztą po raz kolejny pod skrzydłami innego labelu. Tym razem wziął się za nich nasz Garazel. Nie wiem jak wyglądały poprzednie dwa albumy Szwedów, ale „Taniec Śmierci” na pewno jest wydawnictwem wartym uwagi. Choćby dlatego, że panowie grają black metal „jak za dawnych lat”. W oparciu o nieskomplikowane akordy oraz niemal minimalistyczną perkusję, często wystukującą wręcz punkowe rytmy. Skojarzenia z Darkthrone z okresu „Panzerfaust” / „Total Death” są tutaj jak najbardziej na miejscu, także ze względu na bardzo szorstkie i agresywne wokale. Zresztą klasycznej Północy jest na tej płycie co nie miara, i to nie tylko w wersji Norge, ale i autorom rodzimej, bo chwilami jakby mocniej zawiewa u nich z kierunku wczesnego Craft. To tylko dwa odnośniki, bo takowych album ten zawiera zdecydowanie więcej. Więcej też jest tutaj pomysłów, bo Tyrant Wrath jednego tempa i klimatu zdecydowanie się nie trzymają. Co prawda szaleńczych prędkości nie rozwijają, ale już od zwolnień nie stronią, choćby w „Du är död”. Będąc przy owym zróżnicowaniu, to poza staroszkolnymi, szorstkimi i mroźnymi jak sopel lodu harmoniami, przyprawionymi szczyptą skandynawskiej melodii, chwilami zbaczamy nieco z kursu w rejony bardziej klimatyczne. I tu mam lekki problem, bo pasują mi one do całości… dość średnio. Nie wiem, po co panowie już w połowie pierwszego numeru wrzucili kompletnie niepotrzebny fragment akustyczny. Moim zdaniem zaburza on agresywny wydźwięk tej kompozycji i zdaje się wciśniętym nieco na siłę. Podobnie zresztą jak dwa kawałki instrumentalne, jeden jako interludium, drugi na zakończenie. Trochę mi one zaburzają odbiór całości, bo gdyby wspomniane przerywniki wyrzucić, to „Dödsdans” byłaby płytą o wiele bardziej spójną (zresztą, tak między nami, to od drugiego odsłuchu tak właśnie zrobiłem, i efekt był natychmiastowy). Wydając zatem ostateczny wyrok – nowy materiał Wrath Tyrant to dobra rzecz, którą warto sprawdzić. Bo momenty tutaj niewątpliwie są.

- jesusatan

Recenzja Gadget „Coerced”

 

Gadget

„Coerced”

De:Nihil Records (2026)

Już dawno zapomniałem o istnieniu takiego tworu jak Gadget. Szwedzcy grindowcy dali się wyraźnie poznać metalowemu światu 20 lat temu za sprawą dwóch strzałów w ryj w postaci „Remote” i „The Funeral March” robiąc przy tym sporo szumu wokół siebie. Potem był jakiś split, koncertówka, ale ich aktywność była tak mała, że nawet nie zauważyłem jak dekadę temu wypluli w świat trzeci, pełny album. Dowiedziałem się o tym przy okazji otrzymania promówki najnowszego wydawnictwa czyli Epki „Coerced”. Zaskoczenie tym większe, ponieważ nie byłem pewien czy to ten sam band (ale tak, to ten sam band). Oczekiwania moje więc były w tym przypadku żadne, bardziej dominowała ciekawość co Skandynawowie mogą mieć jeszcze do zaoferowania po tak długim niebycie scenicznym, tym bardziej, że nastąpiła zmiana wiosłowego, a obowiązki za mikrofonem przejęła kobieta. Nie słyszałem żadnego nagrania Gadget od czasów drugiego albumu, więc trudno mi się odnieść do czegokolwiek, ale „Coerced” jest swoistym, nowym otwarciem w twórczości Gadget. Masywny, nowoczesny deathgrind, który nie stroni od groovu, hc/punka, sludgu czy noisu. To nie jest typowe tour-de-force z nawałnicą dźwięków, to raczej brodzenie w dużej mierze po nowszym gruncie, ale brodzenie pewne, potwierdzające, że muzycy nie poruszają się po omacku na mniej znanych wodach. 13 minut tych nagrań jest nie tylko próbą eksploracji nowych obszarów, ale też ujęcia starych w bardziej współczesnym wydaniu. Trudno oceniać ten minialbum w kontekście artystycznego sukcesu, ale myślę, że jest on dobrym preludium i rozgrzewką przed przygotowaniem czegoś większego w przyszłości. Podskórnie czuję, że może to być ścieżka, którą obecnie kroczą takie zespoły jak Full of Hell, Primitive Man, czy po prostu artyści, którzy wpasowują się w profil takich labeli jak Relapse Records czy (nawet bardziej) Closed Casket Activities. Na pewno warto mieć ich na radarze, nawet jeśli „Coerced” to zaledwie mała zajawka.

                                                                           Harlequin

Recenzja Unearthly Rites “Tortural Symphony of the Flesh”

 

Unearthly Rites

“Tortural Symphony  of the Flesh”

Svart Rec. 2026

Dziś będzie na gęsto, ale z ciekawymi dodatkami. Jak widać, Svart Records potrafią na swoim krajowym poletku wyłapywać ciekawe kąski, nie tylko z gatunków lżejszych czy eksperymentalnych. Dowodem tego, drugi album ichniego Unearthly Rites. Zespół powstał ledwo pięć lat temu, acz muzycy wchodzący w jego skład na scenie obecni są nieco dłużej, choć, poza Fosforos, żadna inna nazwa ich projektów niewiele mi mówi. Debiutu zespołu też nie dosłyszałem, zatem zajmę się tym, co przynosi „Tortural Symphony of the Flesh”. A przynosi czterdzieści minut totalnie zapleśniałego grania na starą nutę. Głównie z gatunku death metal. Kręgosłupem tych kompozycji jest cmentarna zgnilizna i ponadprzeciętny ciężar. I mógłbym tutaj sypnąć garścią nazw z lat dziewięćdziesiątych, przede wszystkim z kraju o nazwie tożsamej z wódką, ale myślę, że laicy tego nie czytają, i domyślą się ich sami. Co jednak jeszcze bardziej dociąża piosenki Unearthly Rites, to brzmienie. Wspomniałem o pleśni. Ona dosłownie zdaje się oplatać struny, na których gitarzyści snują swoje posępne melodie, a chwilami można wręcz mieć wrażenie, jakby któryś kabel w kolumnie nie do końca stykał i powodował dystorcje. Dzięki temu każdy kolejny ton jest niczym nagrobkowa płyta spadająca nam na głowę, a poczucie ciężkości wzmaga dodatkowo głęboki growl, rzygający wersetami z samego żołądka. Co prawda nie zawsze, bo w zależności od potrzeby, doświadczymy tu nawet charczenia w tonacji wyższej, tudzież innych pomniejszych odstępstw od reguły. Podobnie zresztą w warstwie muzycznej. Mamy na tym albumie kilka pasaży bardzo klimatycznych, o zdecydowanie narkotycznym wydźwięku. Osobiście kojarzy mi się to z wczesnym Sadness, ale być może głównie dlatego, że do „Ames de Marbre” wróciłem dosłownie kilka dni temu. Z drugiej strony, gdybym rzucił nazwą Disembowelment, to jednak byłoby to lekkim nadużyciem. Ponadto, w kilku miejscach Finowie zapędzają się w rejony kapkę bardziej melodyjne, a wtedy, już z czystym sumieniem można przytoczyć Amorphis, z okolic pierwszych dwóch płyt. Że skaczą z kwiatka na kwiatek? Nic bardziej mylnego. Tutaj wszystko idealnie się ze sobą przegryza, niczym w jarzynowej sałatce. Nawet wplatane miejscami patenty o punkowym sznycie. Niezwykle bogata to płyta, zagrana z pomysłem i zadziwiającą, jak na sączący się z niej trupi swąd, lekkością. Deathmetalowa i fińska do szpiku kości, a jednak inna niż większość serwowanych nam co dnia nowości. I co najważniejsze, nie przekombinowana, bo, moim zdaniem, balans między czystym oldskulem a „rodzynkami” został tu zachowany w proporcjach aptekarskich. Album ten ukazał się na początku miesiąca, zatem jest na pewno dostępny do odsłuchu na jakimś bandcampie, czy gdzieś tam. Poszukajcie, bo warto.

- jesusatan

Recenzja Zanjeer „Seher-e-Maqhoor”

 

Zanjeer

„Seher-e-Maqhoor”

Neon Nile Records 2026

Jeśli macie ochotę na odrobinę czegoś mniej metalowego, jak chociażby coś z gatunku hard-core, to sięgajcie po Zanjeer. Nie wiem o nich zbyt dużo, ale to chyba pakistańsko-indyjski skład, który powstał sześć lat temu w Bremie, lecz obecnie rezyduje w Berlinie. Na początku kwietnia wydali debiutancki krążek, na którym znalazło się dziesięć numerów, o dość agresywnym charakterze. Muza oparta jest głównie o thrashowe kostkowanie, w pomiędzy które wpleciono trochę skocznych akordów, d-beatów i wściekłych blastów. Te ostatnie wraz z wokalizami, które intonowane są w swoisty sposób mocno kojarzą mi się z dwiema pierwszymi płytami Impaled Nazarene, ale to nic dziwnego, bo Finowie ówcześnie czerpali sporo z punka. „Seher-e-Maqhoor” zawiera w sobie żwawą napierdalankę, której konstrukcja nie jest skomplikowana, ale daje dużo radochy. W prostocie siła. Surowe, nieoszlifowane brzmienie, zapętlające się akordy, trochę sprzężeń, bulgoczący bas i niemożliwie tłukąca perkusja, razem z anarchistycznym wrzaskiem gościa przy mikrofonie, generują energetyczną gędźbę, która przed nikim nie klęka. W każdym uderzeniu w struny i bębny słychać sprzeciw wobec przeszłej i obecnej polityki supermocarstw i korporacji. To soniczny but w czerwone i napuchnięte mordy współczesnego establishmentu, które doprowadziły do tego, co dzieje się dzisiaj na Bliskim Wschodzie i nie tylko. Muzyka przepełniona buntem i sprzeciwem. Do bólu autentyczna i bezkompromisowa. Ryk wkurwienia i brak zgody na absurdy, takie jak na przykład antyniemiecki ruch w niemieckim punku, powodowany wiecznym poczuciem winy za II wojnę światową i wszelkie zło z nią związane. Bardzo dobry materiał, który kopie dupy i nie patyczkuje się werbalnie. No, Zanjeer pod każdym względem nie liże nikomu dupy. Polecam.

shub niggurath