Recenzja Blasphemaniac “Ataque Diabólico a Sacralidade Brasileira”

 

Blasphemaniac

“Ataque Diabólico a Sacralidade Brasileira”

Adirondack Black Mass 2026

Blasphemaniac poznałem przy okazji reedycji ich EP-ki „Night of the Necromancer”, wznowionej chyba z dwa lata temu przez naszą rodzimą Black Death Production. Dziś, z Brazylijskiego Sao Paolo nadchodzi drugi album, będący, jak głosi sam tytuł „Diabolicznym atakiem na brazylijską świętość”.  Jak mówi notka prasowa, Blasphemaniac są zagorzałymi satanasami, radykalnymi bluźniercami i orędownikami prymitywnej pornografii z lat dziewięćdziesiątych. Kurwa, mów mi jeszcze. Przecież starczy spojrzeć na okładkę nowej płyty, ale nie tą, którą widzicie powyżej, tylko oryginalną (ona by na żadnych mediach społecznościowych raczej nie przeszła). No, powiem wam… jest ostro, nawet jak dla mnie haha! Idealnie jednak ten obrazek pasuje do tego, co panowie proponują w warstwie muzycznej. Oczywiście żadnych zmian w odniesieniu do wydawnictw poprzednich tutaj nie ma, ale kto zespół zapoznał, raczej by się ich nie spodziewał. Nowy album to dziesięć ścieżek. Pierwsza to „religijne” intro, potem już sam napierdol, osiągający apogeum na najkrótszym i najbardziej wkurwionym, nazwanym tak bezpośrednio że bardziej już nie można, „Hail Satanas”. Mówiąc bardziej szczegółowo, muzyka na tym wydawnictwie to prymitywne nakurwianie na modłę starych, południowoamerykańskich hord z przełomu lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. Chamskie melodie, dzikie solówki, krzyczany z wściekłością maniaka wokal, napierdalanie w beczki z zaciętością jednostki niepoczytalnej… pokroju DD Crazy. Zresztą tu trzeba wrzucić jeszcze jedno zdanie, bo nie dość, że sam Blasphemaniac mocno inspiruje się Sarcofago, to jeszcze brzmienie beczek też jest charakterystyczne dla ekipy Wagnera, przynajmniej z etapu „I.N.R.I.”. Ów rodzimy muzykom odcień jest najbardziej słyszalny w ich kompozycjach, lecz wspomnieć jeszcze należy o melodyjnym dodatku, bardziej skandynawskim. Są nim bardziej thrashowo blackmatalowe melodie na kształt Nifelheim, wyraźnie słyszalne, i doskonale współgrające z tym bardziej wulgarnym i bezpośrednim obliczem, o którym wspomniałem wcześniej. Absolutnie nie zakłócające jego prostoty. Przeciwnie, dodające całości jeszcze większej agresji. „Ataque Diabólico a Sacralidade Brasileira” trwa niecałe pół godziny, ale wierzcie mi, jest to wystarczająca dawka bluźnierczego black / thrash metalu by wami pozamiatać. Niby nic odkrywczego, a jednak kopie dupsko aż miło. Ja nadstawiam oba poślady. Oby mnie tylko źle nie zrozumieli, bo to zboczuchy jakieś, a z takimi ciężko przewidzieć.

- jesusatan

Recenzja Godagainst „Devouring Nameless Abyss”

 

Godagainst

„Devouring Nameless Abyss”

Iron, Blood and Death Corporation 2026

Godagainst to śmierć metalowy tercet z Chile, który tworzy swoje dźwięki od dwudziestu lat, ale razem z tym, najnowszym krążkiem, mają na koncie tylko trzy płyty. Panowie grają deciora z tych ambitniejszych, bowiem ich kompozycje, choć nawiązują do najlepszych, amerykańskich tuzów gatunku, nie koncentrują się jedynie na diabolicznych klimatach i brutalnych atakach na zmysły fanów. To nieliniowe utwory, które przełamywane są często i gęsto pod względem tempa, rytmiki i sposobów na kostkowanie. Rzecz jasna barbarzyńskość i sataniczna atmosferyczność biją z tego materiału, ale Godagainst lubi pójść w mniej oczywiste dla death metalu rejony i poczęstować modernistycznymi wtrąceniami, dużą zmiennością riffowania oraz technicznymi popisami. Wirtuozerskie zabiegi nie dominują jednak na „Devouring Nameless Abyss”, nachalnie wypełniając go po brzegi, gdyż pomagają także w podbiciu gęstości akordów oraz nadają ostateczną jakość muzyce, tworzonej przez ten tercet. Obok ciężkości, mocy wyrazu i chwilami pokrętnej stylistyki, album ten niesie także ze sobą sporą dawkę mroku i nieprzychylnych fluidów, które wraz z dość złożonym tłuczeniem w instrumenty, robi wrażenie i przyciąga do siebie uwagę. Chilijczycy komponują death metal, który wymaga od odbiorcy skupienia, ponieważ nie jest on tylko gwałtownym aktem, lecz także ma coś do zaoferowania w kwestii konceptu, a jego zrozumienie od pierwszego odsłuchu możliwym raczej nie jest. Godagainst zmusza do wsłuchania się i interpretacji swojej muzyki, którą udowadnia, że death metal jako porywcza forma dźwiękowej wypowiedzi, ma do zaoferowania również walory estetyczne, co wykracza nieco poza zwyczajowe traktowanie tego gatunku. To nie tylko bezkompromisowa ściana dźwięku, ale także przestrzeń wypełniona przemyślanymi strukturami, które skutecznie oddziałują na emocje. Polecam.

shub niggurath

Recenzja Savage „Malignant Reveries”

 

Savage

„Malignant Reveries”

Hammerheart Rec. 2026

Savage przedstawiałem wam już dwukrotnie. Za każdym razem w samych superlatywach. Tak to jednak bywa, że zespół, który wyśmienicie rokuje na EP-kach czy demówkach, nagrywając debiut bardzo mocno spuszcza z tonu. Tym bardziej jeśli przechodzi z podziemnego labelu do znaczącej coś więcej na rynku wydawniczym wytwórni. A tak właśnie stało się w przypadku Savage, których pełnometrażowy debiut postanowiła wydać Hammerheart Records. Czy reguła się zatem i tym razem potwierdza? A ni chuja! „Malignant Reveries” to trzynaście ścieżek, w tym intro o bardzo oryginalnym tytule, oraz cover, o którym później. Panie i panowie, są to piosenki, o których napisanie czegokolwiek nowego graniczy z cudem, podobnym do tego, z powstaniem z piachu człowieka zakopanego trzy dni wstecz. Czyli błogosławieni, którzy nie widzieli, ale uwierzyli, że się da. Sam przeżyłem i doświadczyłem wszystkich tych fal szwedzizny. Oryginalnej, potem kolejnej, kiedy to dzieciarnia dobre półtorej dekady młodsza odkryła Entombed i Dismember, następnie znów była chwila posuchy, i od kilku lat napiera fala trzecia, z zespołami, które znacie, jeśli czytacie słowo moje. Zdecydowanym szczytem owej fali jest właśnie holenderski Savage. Jeśli miałbym porównać historię rzeczonego odłamy metalu śmierci do niesienia ognia olimpijskiego, to powiedziałbym, że płomień w tej chwili niesiony jest właśnie przez Michela Jonkera i jego kamandę. Na „Malignant Reveries” wszystko się zgadza. Wszystko jest odwzorowane od oryginały, tego najlepszego, z najwyższą dozą dokładności. Niczym mistrz kaligrafii, Savage powielają schematy, budują jadowite, acz melodyjne melodie, czerpią ze studni punka, i rzucają piachem w struny, by brzmiały na wzór klasyków. I nie jest to żaden zarzut, tylko najwyższy komplement, bo uważam, że Holendrów można spokojnie postawić na półce obok „Left Hand Path” czy „Indecene and Obscene”. Ale żeby nie było, że jestem głuchy, zauważam w kompozycjach Savage także kapkę inspiracji z innego źródełka, jak choćby Carcass’owe linie gitar w „Inward Devourment”. W ogólnym jednak rozrachunku, jest to płyta na wskroś szwedzka, czego zresztą dowodem „Spawn of Azazel”, numer autorstwa Grotesque, na zakończenie. Ja tą płytę kupuję zaraz po premierze, bo przy niej przypominają się czasy, kiedy moje pojęcie o death metalu dopiero się kształtowało, a świat poza muzyką dla mnie nie istniał. Ciężko dziś lepiej na nowo zagrać stare piosenki niż czyni to Savage. Dla mnie totalna bomba!

- jesusatan

Recenzja Marea „A Caress of Autumn for All the Lost” Hypnotic Dirge Records 2026

 

Marea

„A Caress of Autumn for All the Lost”

Hypnotic Dirge Records 2026

Marea to jednoosobowy projekt z Włoch, za który odpowiedzialnym jest niejaki Matteo Balzarini. Matteo pod tym szyldem muzykuje od 2024 roku, w którym to wydał swoją debiutancką płytę „The Silence of Rust”. Niedawno pojawił się jego najnowszy, drugi album, który jest kontynuacją poprzednika, ponieważ to w dalszym ciągu atmosferyczny bleczur z wpływami doom metalu. Ogólnie rzecz biorąc, to całe połączenie u Włocha tych dwóch gatunków mocno mi się skleja w jakieś post-black metale i emocjonalnie miałkie wykwity w stylu blackgaze. Marea jest reprezentantem melancholijnych riffów, melodyjnych tremolo i eterycznych ścian dźwięku, a wszystko okresowo dekoruje nastrojowymi przerywnikami, rozbiegówkami bądź wyciszaczami. To współczesne i rozmarzone ujęcie diabelszczyzny, które nakłania zagubione jednostki do introspektywnych wycieczek i mierzenia się z wewnętrznymi demonami, często niszczącymi nas samych jak i naszych bliskich. Granie przeznaczone dla „jesieniarzy” i „jesieniarek”, którzy będą mogli się pławić w nostalgicznych i niezwykle wrażliwych akordach, których uczuciowy wyraz podkreślony jest, naszpikowanymi sentymentalizmem wokalizami. Black metal, który tematycznie tym gatunkiem nie jest, ale składa się między innymi z form wyrazu, powszechnie uważanymi za właściwe dla tego typu metalowego rzępolenia. To muzyka, która rysuje obraz człowieka rozchwianego emocjonalnie, pełnego nieszczęścia, samotnego i poszukującego pocieszenia i akceptacji. Sami zatem już wiecie, czy sięgnąć po „A Caress of Autumn for All the Lost”, na którym jest iskierka nadziei dla Matteo Balzariniego w postaci piątego wałka „Aurora”. Jeśli w przyszłości podąży tym tropem, to może być tylko lepiej, a tym czasem hmm…

shub niggurath

 

Recenzja Rotheads „Sepulchral Spore”

 

Rotheads

„Sepulchral Spore”

Independent 2026

Rumuński Rotheads milczał już wystarczająco długo. Wiadomo, że z tego kraju zbyt wielu wartościowych pozycji metalurgiczne wydawnictwa nie dostarczają, ale rzeczona nazwa warta jest uwagi. I nie świadczy o tym jedynie fakt, iż ich dwa krążki wydane zostały nakładem Memento Mori, bo akurat w katalogu Hiszpanów Rotheads jawi się jednym z wybijających się ponad średnią zespołów. Panowie, podobnie jak ja, stwierdzili, że nadszedł czas, by przypomnieć światu o swoim istnieniu, albo przynajmniej dać jakiś minimalny znak, sygnał, że skład nie poszedł do piachu. Z tejże okazji otrzymujemy od nich trzy kompozycje, na razie jedynie w wersji digital. Jeden nowy numer, jeden odgrzany kotlet (nowa wersja kawałka z debiutanckiej EP-ki), oraz cover Abhorrence. Jak to wypada? Według mnie wyśmienicie. Na tyle, że materiał ten, co prawda króciutki, bo zamykający się w dwunastu minutach, zapętlił mi się w odtwarzaczu na całe popołudnie. I całkowicie spełnił moje wobec death metalu oczekiwania. Kawałek tytułowy (ten świeżak) to klasyka śmierć metalu z lat dziewięćdziesiątych, z wspaniałym, zmuszającym do machania łbem riffem, gniotącym ciężarem, i przewijającą się w tle deklamacją wspomagającą rasowy, agresywny growl. Pesniczka totalnie zabójcza, z melodyjną gitarą w tle, jednocześnie miażdżąca swoim tonażem. Kawałek z demo, konkretnie „Burden of Sin”, to chyba faktycznie najlepszy fragment debiutanckiego materiału Rumunów. Tutaj zagrany w nieco odświeżonej wersji. Czy lepszej? Nie wiem, zawsze byłem jednak przeciwny podobnym zabiegom, choćby ze względu na to, że „carpe diem”. Fajnie jednak przypomnieć sobie jak zespół się zaczynał. Na koniec idzie wspomniany cover Finów. Nie powiem, że odegrany jakoś awangardowo, ale biorąc pod uwagę, że jest to hołd dla jakichś inspiracji, wygibasów raczej nie oczekiwałem. Zresztą kawałek ten idealnie pasuje do całości, i nawet jeśli woli się go z oryginału (ja w przypadku coverów tak zazwyczaj mam), to wersji chłopaków z Bukaresztu słucha się bez grymasu na twarzy, no chyba że mówimy o takim pozytywnym. Kurwa… mało! Takie są moje myśli po tych dwunastu minutach. Ja bym już jednak posłuchał trzeciej płyty. Ta EP-ka spełnia zatem swoje zadanie, bo podsyca apetyt. Wierzę, że na coś naprawdę smacznego. I obym się nie mylił.

- jesusatan

Recenzja Noroth / Mortual „Noroth / Mortual”

 

Noroth / Mortual

„Noroth / Mortual”

Night Terrors Records / Goat Throne Records 2026

Na ring jako pierwszy wchodzi amerykański Noroth, który zdążył już w przeszłości poznać się od swej najlepszej strony. Tutaj ją również bezwstydnie eksponuje i zapodaje trzy numery gęstego jak smoła death metalu. To dla nich normalne, że są to pulsująco-pełzające riffy, które zsyłają mroczną i przygnębiającą atmosferę oraz tony ciężkiego brudu. Panowie nieprzerwanie komponują prosty i klasyczny death metal, preferując niewyszukane formy wyrazu, które są przytłaczającymi akordami, sunącymi w wolnych i średnich tempach. Walec ten toczy się dzięki mięsistym gitarom i ołowianej sekcji rytmicznej, a wszystkiemu towarzyszą soczyste growle. Metal śmierci, który stawia na miażdżące z sadystyczną satysfakcją kostkowanie i niepokojący klimat. Po chwili między liny dociera kostarykański Mortual, który również jest już trochę na scenie znany. Oni w dalszym ciągu hołdują death metalowi z Florydy, napierdalając dużo szybszą wersję tego grania niż Noroth. Jak dla mnie zawsze u tego kwartetu pachniało mocno Morbid Angel i Monstrosity. Tak też jest i na tym splicie, gdzie Kostarykanie prezentują trzy, nowe kawałki wypełnione pobrzegi chwytliwymi riffami, mrocznymi melodiami i przygnębiającymi zwolnieniami z mosiężnym palm mutingiem. To również szereg dzikich solówek i piekielnie piskliwych zagrywek, powykręcanych jak ogon rogatego. Mieszanka riffów w szybkiej i wolnej agogice, której towarzyszą charakterystyczne bębny o szatańskim kopycie oraz złowrogie wokalizy, cedzące bluźniercze zaklęcia. Cóż, pojedynek uważam za nierozstrzygnięty, bo obydwie kapele grają brutalny death metal, tyle że każda z nich robi to na inną modłę. Obydwie rzępolą także w podziemnym i tradycyjnym stylu, którego obskurność nie każdemu dzisiaj może przypaść do gustu. Świetne wydawnictwo i trafne, choć przeciwstawne zestawienie zespołów. Najważniejsze, że temat się zgadza, a kończący ten materiał „Black Magic” popełniony przez Mortual to wisienka na torcie. Polecam.

shub niggurath

Recenzja Cerebral Curse “Abominant Incarnations of Sepulchral Depths”

 

Cerebral Curse

“Abominant Incarnations of Sepulchral Depths”

Rotted Life Rec. / Night Terrors Rec. 2026

Ledwo skończyłem randkowanie z nową płytą Sanctuarium, a tu w ręce wpada mi debiutancki krążek Cerebral Curse. Cóż w tym dziwnego, zapytacie. Przecież praktycznie co dzień sięgam po inne słuchowisko. Tak, ale akurat te dwa mają sporo cech wspólnych. Przede wszystkim, Cerebral Curse, podobnie jak Sanctuarium, pochodzą z Hiszpanii. I to nawet też z Katalonii. Ponadto, ich muzyka jest bardzo podobna do tego, co serwuje Carlos ze swoją kamandą. Czyli mamy tu do czynienia z masywnym, smolistym death / doom metalem. Niespełna czterdzieści minut, ale tylko trzy kompozycje, z których najdłuższa trwa ponad siedemnaście minut. Nietrudno się zatem domyśleć, iż akcja tego przedstawienia rozwija się w tempie raczej niespiesznym. Kolejne akordy zazwyczaj przelewają się przez nasze uszodoły niczym roztopiony asfalt, kreując aurę zaawansowanego rozkładu w zapleśniałej, niewentylowanej piwnicy. Gitary mielą równo i konsekwentnie, a ich niskie strój pogłębia odczucie braku tlenu w okolicy. Chwilami, gdzieś w tle przebrzmi bardziej melodyjna zagrywka, co też może kojarzyć się, jeśli nie ze wspomnianą chwilę temu ekipą, to z Trollcave (choć to w zasadzie ci sami ludzie). Charakterystyczne dla tego stylu są także zwolnienia, niejednokrotnie prawie do zera, lub, występujące zdecydowanie rzadziej, nagłe, krótkie zrywy. Przez takie kombinowanie można też skierować myśli w kierunku pewnych klasyków z Australii, którzy wieki temu zarejestrowali genialny „Transcendence into the Peripheral”. Jest to oczywiście skojarzenie luźne, no i poziom oczywiście nie ten, choć debiutowi Cerebral Curse nic negatywnego zarzucić nie sposób. Bo wszystko tu jest na miejscu, opatrzone odpowiednio gnilnym brzmieniem, bez przesadnej ilości zapętleń, okraszone głębokim, dudniącym jak ze studni wokalem, i otulone kocem z gęstego, nieudawanego mroku. Lubię takie walce, dlatego też wpisuję zespół na listę tych, które będę w przyszłości obserwował, i po których kolejną propozycję zdecydowanie sięgnę. Jeśli lubicie wchłaniać takie ślamazarne koszmary, to sięgajcie po „Abominant Incarnations of Sepulchral Depths” bez obaw. Gruba płyta.

- jesusatan