sobota, 21 listopada 2026

Recenzja Necroseminal Spatter “Sick Way to Sodomy”

 

Necroseminal Spatter

“Sick Way to Sodomy”

Extremelly Rotten Prod. 2026

Z Portland, w stanie Oregon, nadchodzi dwóch zwyrodnialców, których, patrząc na zdjęcie promocyjne, nie chcielibyście spotkać wieczorową porą na swojej drodze, a którzy, wnosząc z tytułu ich debiutanckiej EP-ki, najchętniej mocno wyruchaliby was w… no właśnie tam. Najchętniej po tym, jak by was pozbawili funkcji życiowych (to z kolei szybki wniosek płynący z samej nazwy zespołu). No dobra, upodobania upodobaniami, ale zerknijmy, co tam owi niewątpliwi gentlemani proponują muzycznie. No całkiem zgrabną, ociekającą tłuszczem i posoką mieszankę death metalu i goregrinda. Do szpiku kości klasyczną, z całym bogactwem inwentarza. Czyli znajdziecie na tym krótkim wydawnictwie obowiązkowe sample filmowe. A że filmoteka ostatnich dekad bogata, tak też chorych dialogów można z niej wydobywać w nieskończoność. Druga podstawowa sprawa to oczywiście wokale. Tak, mamy tutaj dialogi pana Bulgotka z panem Rzygiem, a czasem między wódkę a zakąskę wchodzi także pan Wydzieracz-Wkurwieniec. Grube brzmienie jest cechą charakterystyczną mielących często w rytmicznym tempie akordów, na zmianę przyspieszających i przechodzących w tempo wolniejsze, oczywiście w zależności od tego, jaką część ciała panowie akurat traktują piłą łańcuchową. Można rzucać w tym przypadku nazwami, od Haemorrhage po Mortician, można też wspomnieć, że niekiedy zajedzie w tym cmentarnym horrorze hard corem, ale w zasadzie już po tym, co przed chwilą napisałem, wiadomym być powinno, że muzyka Amerykanów to zwykła patologia jest, i zboczenie na pełnej. Mi się tych siedmiu ścieżek słucha wybornie (ale żeby było jasne, po cmentarzach nocą nie biegam, i świeżo wykopanych trupów nie dymam), i najbardziej ten EP-ek kojarzy mi się właśnie z EP-kiem Mortician „Zombie Apocalypse” (w sumie ulubionym wydawnictwem Will’a i załogi). Bo sporo tu tych sampli, idealnie podkręcających atmosferę przed każdym kolejnym patroszeniem, i równie sporo rozrzucania na cztery strony świata flaków. Szkoda tylko, że nie ma ani jednego coveru, bo mógłby tu być swoistą wisienką na torcie. Dobry początek. Zdecydowanie będę śledził dalszy postęp choroby pod tytułem Necroseminal Spatter.

- jesusatan




Recenzja Uhritulet „Ruumissavotta”

 

Uhritulet

„Ruumissavotta”

Purity Through Fire 2026

Najnowsza płyta od tego fińskiego projektu różni się diametralnie od poprzedniego, debiutanckiego albumu. Tym razem podczas odsłuchu materiału Uhritulet, nie spotkacie się z folkowo-punkowymi melodiami o dość dużej nachalności. Już pierwszy kawałek na „Ruumissavotta” zapowiada chropowatą i brudną jazdę w stylu Darkthrone z wykorzystaniem wolnych oraz średnich prędkości, ociężałych d-beatów i monumentalnych akordów na podobę Celtic Frost. Uhritulet prezentuje obecnie black metal czysty i żywcem wyjęty z lat dziewięćdziesiątych, który oparty jest na prostych riffach, ascetycznych aranżacjach i surowym, lodowatym jak cholera brzmieniu. Fin stawia na nieskomplikowaną budowę utworów i jest niezwykle oszczędny w wygrywaniu akordów, gdyż każdy kawałek składa się z paru powtarzających się harmonii, którym towarzyszy minimalnie wysilona sekcja rytmiczna oraz upiorne, wysoce nieprzychylne wokalizy. Produkcja „Ruumissavotta” jest krystaliczna, co jednak nie oznacza, że laboratoryjna. Zachowała ona klarowność dźwięku gitar, basu, bębnów i zdartych strun głosowych Valtteri Pasanena, które potrafią tutaj także wydobyć z siebie czysty śpiew, przypominający wyczyny Fenriza w Isengard. Przejrzysty i zimny jak arktyczna noc miks, uwypuklił charakter black metalu od Uhritulet, którego wrogie nastawienie i religijna pieczołowitość sznytu, polegającego na generowaniu nut niczym od niechcenia, na odlew, poraża mocą i autentyzmem. Posiada przytłaczającą atmosferę, a także wydźwięk, który powoduje, że krew w żyłach tężeje. Wysoka rekomendacja z mojej strony. Dla purystów „must-have” bez dwóch zdań.

shub niggurath




piątek, 20 listopada 2026

Recenzja Schädelsammler „Psychotic Instincts”

 

Schädelsammler

„Psychotic Instincts”

Murder Rec. 2026


Wczoraj pan listonosz doniósł mi przesyłeczkę zawierającą między innymi taśmę z wyjątkowo kuszącą okładką. Popatrzcie zresztą sami, czyż to wręcz nie krzyczy „Pozerom wstęp wzbroniony!”? Dodatkowo, znając profil wydawniczy portugalskiej Murder Records, od razu wiedziałem, że zawartość tej taśmy to będzie totalny gnój. A jak już sobie zerknąłem do Internetu, i zobaczyłem, że Niemiaszki mają na koncie split z Hessian, wszystko w zasadzie stało się jasne. Tak, wiele się nie pomyliłem. „Psychotic Instincts” to faktycznie gnój, z tym że dodatkowo wymieszany z wykwitami ropnymi i utopiony w szambie. Można na pewno powiedzieć, iż nie jest to pozycja dla szukających melodii, chwytliwych akordów, czy generalnie jakiejkolwiek tradycyjnej formy przekazu. To deathmetalowo / grindowo / noise’owy wymiot z samej dupy Diabła. Kompozycje większości numerów są tutaj banalne i schematyczne. Eksplozje sonicznej zagłady, charakteryzującej się bulgoczącym wokalem przy akompaniamencie ściany podbasowanego dźwięku, uderzającego rytmicznie do bólu, systematycznie przeplatające się z noise’owymi wyciszeniami na złapanie oddechu, z liniami gitar tak prostymi, że można by ich używać jako substytut linijki, mogą kojarzyć się z procesem średniowiecznych tortur wodnych. Ledwo złapiemy haust powietrza, a cała nawałnica rozpoczyna się od nowa, nie pozostawiając ani krzty nadziei na wyjście z tego procesu o własnych siłach. Oczywiście brzmienie owych „piosenek” jest paskudne do wyrzygania, maksymalnie prymitywne, wręcz antyspołeczne. Przyznam, że po kilkunastu minutach nawet dla mnie styl przekazu Schädelsammler stał się nieco monotematyczny, a ich debiutancka EP-ka trwa zusammen do kupy niemal czterdzieści minut. Choć w zasadzie to dwadzieścia pięć, bo ostatnie dwa, ponad siedmiominutowe utwory, to noise’owy szum z dochodzącymi z drugiego planu bliżej nieokreślonymi odgłosami, w których ciężko szukać głębszego sensu. Nie mniej jednak materiał ma w sobie… coś. Tym czymś jest bezapelacyjnie tocząca to wydawnictwo choroba. I chyba tylko do osób skrzywionych mentalnie kaseta z Instynktem Psychotycznym trafić powinna. Trzeba być trochę popierdolonym, by słuchać czegoś takiego regularnie. No. To już chyba wiecie czy po to sięgać, czy obejść szerokim łukiem. Ja se jeszcze raz posłucham…

- jesusatan


https://schaedelsammler.bandcamp.com/album/psychotic-instincts

Recenzja Chants „Echoes”

 

Chants

„Echoes”

Everlasting Spew Records 2026

 


Tercet ten jest nową grupą na portugalskiej scenie, powstałą w zeszłym roku, która po zarejestrowaniu trzech singli w wersji digital, wyskakuje już z debiutanckim albumem. Portugalczycy grają atmosferyczną odmianę black metalu, ale na „Echoes” nie znajdziecie miłych melodyjek, bo to klimatyczność z tych gorących, która spala na popiół lub pod wpływem ciśnienia jakie wywołuje, powoduje, że głowa imploduje. Chants gra intensywną i niezwykle inwazyjną odmianę diabelszczyzny, która jest jej współczesnym ujęciem, składającym się z przytłaczających blastów, niepokojących tremolando i miażdżących, średnio-tempowych akordów. Całość nieustannie pełza, pulsuje i eksploduje, co podkreśla silna sekcja rytmiczna oraz o brudnej barwie wokalizy. Wszystko skąpane zostało w dysonansowej mgle, która niemalże siłą zabiera słuchacza na introspektywne wycieczki. Chants komponuje black metal, który w procesie ewolucji zmienił formy wyrazu, ale nieswój charakter.Ci trzej mieszkańcy Porto piszą muzykę wyrażoną za pomocąfuriackich, atonalnych uderzeń, progresywnych rozwiązań, połamanej rytmiki i chorobliwych melodii. Wszystkie te elementy kreują dźwięki, które są odczłowieczone, klaustrofobiczne i nieprzyjazne dla odbiorcy. To niegościnny black metal, który wydobywa z głów najbardziej posępne myśli, izolując od codziennego świata w wyniku czego, zmusza nas do konfrontacji z wewnętrznym niepokojem, będącym owocem narastającej alienacji i degradacji więzi społecznych. Pierwszy w karierze krążek od Chants, to kipiący agresją i koszmarnymi uczuciami kawał diabelskiej muzyki, która zabiera odbiorcę w otchłań, aby na końcu wypluć go na wpół przetrawionego i porzucając jak niepotrzebny przedmiot. Bezwzględna płyta.

shub niggurath




czwartek, 19 listopada 2026

Recenzja (Psychoparalysis) „Spectrum of Suffering”

 

(Psychoparalysis)

„Spectrum of Suffering”

Inverse Rec. 2026

Czy ktoś mądry może mi powiedzieć, po jaki chuj zespół nazwę swą umieścił w nawiasie? Nikt? No to ja wam powiem. Prawdopodobnie po to, bym kierowany ciekawością tą płytę sobie włączył. No to włączyłem. Przyznam, że intro nieco mnie zmyliło, bo mocno przez chwilę zaśmierdziało tu Bolt Throwerem. Kiedy panowie przeszli do kwestii zasadniczej, szybko okazało się, iż to muzyka nieco inna, choć też osadzona w nurcie śmierć metalowym. Jako iż (Psychoparalysis) pochodzą z Finlandii, wydają dla fińskiego labelu, to i ich muza fińską się jawi. Tylko że nie jest to dokładnie to, o czym możecie teraz pomyśleć. Żadne tak Krypts czy inne Corpsessed. Zdecydowanie bardziej to tradycyjne i melodyjne w bardziej przystępny sposób. Tu też, żebyśmy się dobrze zrozumieli, nie mówimy o melodiach pokroju Amorphis, no chyba że ten bardzo wczesny. I to też w dużym uproszczeniu. Zbyt ogólnie? To może tak… Kompozycje Finów noszą w sobie sporą dawkę ciężaru. Ciężaru, któremu na pewno wagi dodają głębokie, ale relatywnie czytelne wokale. Pamiętacie de Koejera? No, to coś w ten deseń. Sporo w tym ciężarze skoczności, i gdyby tylko przesterować gitary, to można by rzec, iż niektóre harmonie mają swój rodowód w thrash metalu, czy chwilami nawet djencie. Że o hard corze nie wspomnę, bo przy niektórych partiach można sobie nawet poskakać w krótkich spodenkach (patrz: „Alethophobia”). Poza nimi sporo na tym krążku silnego mielenia, i w tym przypadku na myśl mogą przyjść nawet Stany z lat dziewięćdziesiątych. Tworzy to ze wspomnianym klimatem tysiąca jezior bardzo chwytliwą, i szybko wchodzącą w głowę mieszankę. Daleki jednak jestem od nazwania tych sześciu (bo po drodze trafia się jeszcze jeden krótki przerywnik) przebojowymi. To jest mimo wszystko death metal z krwi i kości. Oparty na starych i sprawdzonych wzorcach, okraszony odrobiną zagrywek z wyższego poziomu technicznego, walący po mordzie może nie jak Tyson, ale na pewno powodujący chwilowe przynajmniej zamroczenie. I bardzo fajnie, bo patrząc na logo i okładkę obawiałem się, że będzie to kolejny techniczno brutalny deathmetalowy onanizm. Ja już zdecydowanie bardziej lubię posłuchać czegoś takiego. Aha, i jeszcze jedno. Wspomniany na początku Bolt Thrower faktycznie się tu pojawia, w zdecydowanie najlepszym na płycie „Objective Agony”, i chwilę potem w „Voracious (Continuum)” oraz w kawałku ostatnim. Szkoda, że nie ma tu więcej tego rodzaju pancernych melodii, ale i tak warto sięgnąć po „Spectrum of Suffering”, bo obiektywnie patrząc to dobry album.

- jesusatan




Recenzja Cartilage „Operating Altar”

 

Cartilage

„Operating Altar”

Everlasting Spew Records 2026

Cartilage to kapela z San Francisco, ale thrashu nie gra, bo napierdala death-grind’a, będącego potomkiem zrodzonym z mezaliansu Carcass i Exhumed. Teraz Cartilage płodzi bachory, lecz nie wiem z kim się rucha. W sumie z kim, to nie ważne, liczy się efekt. „Operating Altar” to trzeci bękart tego potwora z Bay Area, który rzyga dziewięć razy z rzędu przez trzydzieści trzy minuty. To dobrze znana i już trochę zdarta płyta, która zasypuje nas brutalnymi death metalowymi akordami, ulepszonymi o zalatujące zgniłym mięsem grindowe riffowanie. Tak jak metal śmierci w muzyce Amerykanów, gniecie na papkę, tak mielące kostkowanie to burza chorych i pokręconych ataków, przyprawiających o ból głowy i odruchy wymiotne. Do tego Cartilage dorzuca pokaźną ilość technicznych, schizoidalnych zagrywek, łamiąc liniowość utworów i wprowadzając do nich solidny pierwiastek obłąkanej energii. Oprócz tego, że Cartilage dudni, miażdży i siecze do kości, to dodatkowo plącze zwoje mózgowe, powoduje drgawki i pieczenie w żołądku. Muza zapodana na gitarach o soczystym i dokuczliwym brzmieniu, mięsistym basie i dobrze naoliwionej perkusji. Instrumentarium towarzyszą rzecz jasna wokalizy w postaci głębokich pomruków, lepkich growli i paskudnych wrzasków. Nic nowego, ale nieco odświeżonego i okraszonego wirtuozerskimi popisami, co na kilka okrążeń z tym materiałem starczy. Polecam, gdyż krwistego nigdy nie za wiele. Cóż wam szkodzi się trochę pokatować.

shub niggurath




środa, 18 listopada 2026

Recenzja Jigsore Puzzle / Intestinal Infection Split 7”

 

Jigsore Puzzle / Intestinal Infection

 Split 7”

Wretching Rec. / Sapivor Rec. / Core Leben / Murder Rec. / Hecatombe Rec. 2026

 

No to dziś sięgamy po przezroczysto żółtą “siódemeczke”. Jest to pozycja, która ukazała się we wrześniu tego roku, a odpowiedzialnych za jej wydanie jest aż pięć podziemnych labeli. Już obie strony okładki sugerują, że do muzyki tej nie należy podchodzić zbyt serio. A na pewno śmiertelnie poważnie nie traktują jej sami autorzy. Obie ekipy pochodzą z Niemiec, i parają się gatunkiem z etykietką grindcore / powerviolence / fastcore. Tak to chyba można określić, choć prościej byłoby napisać, iż to bezkompromisowy napierdol, zagrany praktycznie na ciągłej piździe. Jigsore Puzzle na swoją stronę tego wydawnictwa wepchnęli aż jedenaście kompozycji. Skoro całość trwa równe sześć minut (mierzyłem ze stoperem), to chyba dość łatwo sobie przeliczyć, ile średnio trwa każda z „piosenek”. W zasadzie równie dobrze można to traktować jako jeden utwór, bo raz, że między kolejnymi ścieżkami praktycznie nie ma przerw (ciężko za taką liczyć ułamek sekundy), a dwa, kolejne strzały wiele się od siebie nie różnią. To jest ciągły sprint z darciem ryja, skocznymi momentami, i uderzająca prosto w bebechy wściekłością. Jak ktoś pamięta wczesny Napalm Death, zwłaszcza te najekstremalniejsze wówczas strzały, to powinien mniej więcej wiedzieć, że tu trzeba założyć kask. Co i tak nie gwarantuje, że wyjdziemy z tego cali i zdrowi. Druga strona to Intestinal Infection. I co? I jajco! Też przypomina to zjazd ze stromego zbocza na rowerku bez hamulców. Może faktycznie więcej w tych, niecałych tym razem, bo brakuje może z piętnaście sekund, sześciu minutach klasycznych d-beatów, systematycznie przeplatanych jednak grindowymi eksplozjami. Trochę głębszy jest też wokal i niższe brzmienie, nawet solówka się trafia, lecz wydźwięk końcowy równie niszczycielski co u poprzedników. Ja wam powiem tak… Gdybym wybrał się na koncert tych dwóch zespołów, to zapewne stałbym płasko pod ścianą w obawie o uszkodzenia ciała do których mogłoby dojść, gdybym się od niej na chwilę odkleił. Jeśli lubicie takie krótkie, intensywne napierdalanie, to łapcie tą EP-kę. Albo jeśli wkurwia was sąsiad, to mu to puśćcie na high volume, to się odpierdoli, bo zrozumie, że zdrowi na umyśle to wy nie jesteście. Hałas w chuj.

- jesusatan