niedziela, 15 listopada 2026

Recenzja Azarath „Scorn Eternal”

 

Azarath

„Scorn Eternal”

Agonia Rec. 2026

Średnio mi się chciało podchodzić do nowego, ósmego już albumu Azarath. Owszem, kiedyś byłem fanem, ale odkąd panowie poszli w Behemotha, kompletnie straciłem nimi zainteresowanie. Z tego też powodu zawartość „Saint Desecration” jest mi kompletnie nieznana, a „In Extremis” chyba nawet swego czasu nie dosłuchałem do końca. Skoro jednak album pojawił się w mojej skrzynce odbiorczej, i chwilę już tam leżakował, stwierdziłem, że wrzucę sobie w tle, odsłucham raz i podziękuję grzecznie. I muszę wam powiedzieć, że ogromnie mnie panowie zaskoczyli. Bo „Scorn Eternal” to naprawdę zdrowy wpierdol, można nawet powiedzieć, że poniekąd powrót do korzeni. Nie dosłownie oczywiście, bo jednak różnice są zauważalne. Muzycy zdecydowanie rozwinęli na przestrzeni lat swoje umiejętności techniczne, czemu dają wyraz niejednokrotnie na nowych nagraniach, wplatając między perkusyjne gradobicie i gitarową zamieć elementy dotychczas chyba u zespołu niespotykane, a także powrócili do brutalności towarzyszącej Azarath u jego zarania. Mamy tu dziesięć kompozycji, większość utrzymana w szybkim i bardzo szybkim tempie (nie będę tutaj po raz kolejny chwalił pana odpowiedzialnego za prace fizyczne, bo byłoby to przytaczaniem stwierdzeń oczywistych), z których bucha energia niczym z kotła lokomotywy parowej. Tak, zdarza się chłopakom też zwolnić (jak choćby w „Reborn of Cruelty” albo „Herald of the Unseen), ale nawet wówczas, a może i przede wszystkim, częstują w zamian mocniej pokręconymi akordami, udowadniającymi to, o czym pisałem przed chwilą. Zresztą wspomniany ten ostatni to najlepszy kawałek Azarath nie tylko na „Scorn Eternal”, ale od wielu wielu lat. Doskonałe są na tym albumie także wokale. Nie ma w nich niczego odkrywczego, ale słychać, że Skullripper jest w bardzo wysokiej formie i zdziera gardło tak zajadle, że Szatan w piekle się uśmiecha. Brzmienie też nie razi, jak to niekiedy bywało. Jest czytelne, owszem, ale przy okazji cholernie masywne, dokładnie takie, jakiego można by od zespołu oczekiwać w przypadku prezentowanej muzyki. Jeśli ostatnim albumem Azarath jaki macie na półce jest, podobnie jak u mnie, „Diabolic Impious Evil”, to naprawdę radzę zastanowić się nad zakupem nowgo. Albo najlepiej odsłuchać „Scorn Eternal”, bo to bardzo ułatwi wam ową decyzję. Bardzo dobra płyta, no no, kto by pomyślał…

- jesusatan




Recenzja Serpent Skies „Hollow Crown”

 

Serpent Skies

„Hollow Crown”

Independent 2026

Serpent Skies jest szwedzką kapelą, która gra melodyjny death metal, arobi to od 2012 roku, w którym wydała epkę, a dwa lata później swoją debiutancką płytę. Panowie zamilkli na ładnych parę wiosen, ale zdecydowali się w końcu nagrać coś nowego i mamy „Hollow Crown”. Jedenaście numerów utrzymanych w klimatach szwedzkiego, melo-deta, który rzecz jasna kojarzyć się może z Dark Tranquillity czy In Flames. Jednakże muzykowanie Serpent Skies bardziej koresponduje z późniejszym okresem twórczości tych brygad, używając nieco odchudzonego brzmienia, łatwo wpadających w ucho, wręcz rockowych melodii oraz nu metalowych odjazdów, podczas których mamy do czynienia z czystymi śpiewami, przywodzącymi skojarzenia z takimi grupami jak chociażby Linkin Park czy System of a Down. Dziwna sprawa i dziwnie trochę się tego słucha, bo nie koreluje to z melodyjnym metalem śmierci jaki znam sprzed lat. To obecnie i w wykonaniu Serpent Skies bardziej telewizyjno-radiowe ujęcie, które częstuje niezbyt ciężkimi i agresywnymi riffami, bo i takie oprócz chwytliwości posiadał ten gatunek niegdyś. Najnowsza propozycja od tego kwintetu jest raczej dociążonym i zagęszczonym, nu metalowym krążkiem, w którym poza rytmicznym palm mutingiem, galopadami z wędzidłem w pysku, znajdziecie pełno lekkich melodii, rockowych bujanek i skocznego, zmetalizowanego core’a. Wszystko zebrane do kupy, owocuje współczesnym, bezpiecznym i bardzo modnym, „ciężkim” uderzeniem dla młodzieży z bogatych przedmieść. Niemniej jednak szwedzkości oraz wyraźnych nawiązań do przeszłości, która na „Hollow Crown”przebija się czasami dość wyraźnie na pierwszy plan, odmówić temu albumowi się nie da. Cóż, granie nie dla mnie, ale dla kogoś na pewno.

shub niggurath




sobota, 14 listopada 2026

Recenzja Grand Harvest „Home”

 

Grand Harvest

„Home”

Messor Grandis Prod. 2026

Zaraz, zaraz, chwila, moment… Czy to jest ten sam Grang Harvest, który gościł już na łamach Apocalyptic Rites, i to nawet dwukrotnie? Bo z tego co kojarzę, albo przynajmniej z tego co czytałem, to Szwedzi grali dotychczas doom / death metal pod My Dying Bride. Dość przeciętny podobno, dlatego też jakoś nigdy nie znalazłem czasu, by ich sprawdzić. „Home” weszło mi na play listę kompletnie randomowo, i od razu coś mi się nie zgadzało.  Otwierający całość „Dawnwaster” to… klasyczny, nordycki, melodyjny black metal. No, kurwa, „lekki” przeskok. „Może panowie znudzili się smęceniem, i poszli inną ścieżką”, pomyślałem. Tylko dlaczego nie zmienili przy okazji nazwy, skoro chcą teraz prezentować odmienne oblicze? Odpowiedź przyszła w utworze numer dwa, czyli „Enter Azrael”. Tutaj mamy powrót do tempa doomowego, włączenie na powrót melancholijnego klimatu, a nawet… mujborze, śpiewającą niewiastę. Potem instrumentalne interludium w klimacie rytualnym, i znów doom / death metal, tylko taki jakby bardziej pod późniejszy October Tide niż pod nutę brytyjską. Gdzieś tam w drugiej części pojawiają się także nieco zblacmetalizowane zagrywki, i wchodzimy w klimat lekko wikiński. Następna pesniczka to znów północny black metal z wysokotonową gitarą. Przynajmniej do połowy, bo potem … a jakże, zwalniamy. Nie, no, tego już za dużo. Głowa mnie boli po wczorajszym a tutaj niechcący wystawiłem się na takie męki. Co oni w końcu chcą grać? A może to takie badanie rynku, który fragment się najbardziej spodoba, to pociągniemy go na następnej płycie? Dobrnąłem jakoś do końca „Home”, ale, wierzcie mi, łatwo nie było. Ja wiem, że łączenie black metalu z doomem i detem to żadna innowacja, ale w przypadku Grand Harvest brzmi to trochę jak groch z kapustą. No i jest nudne na potęgę. Nie „mało zróżnicowane”, ale właśnie nudne. Tym panom już zatem podziękujemy, bo jeśli trafiali na naszą listę trzykrotnie, i za każdym razem oklasków nie zebrali, to niech spróbują gdzie indziej. Jeśli nie macie parcia na sprawdzanie każdej pojawiającej się na rynku płyty, to tą możecie sobie spokojnie odpuścić. Szkoda na nią czasu.

- jesusatan




Recenzja Perpetua „Saviour to None”

 

Perpetua

„Saviour to None”

Bleeding Art Collective 2026

Ta Perpetua jest ze Szkocji i gra nowoczesną muzykę, na którą być może skuszą się jacyś czytelnicy tego bloga. Właśnie wydali nową epkę, która zawiera cztery utwory, utrzymane w stylu Pantera, Decapitated oraz Lamb of God, czyli metal nośny, pełen groove’u i wpadających w ucho refrenów. Coś dla współczesnej młodzieży w czapkach z daszkiem i deskorolką pod pachą. Jeśli lubią, to niech sobie słuchają. Szkoci potrafią przypierdolić, mocnym i bujającym riffem jaki i dojebać do gleby rytmicznym palm mutingiem. Perpetua umie również w techniczne wygibasy, serwując sporo wirtuozerskich solówek jak i karkołomnego, połamanego kostkowania, które często układa się w agresywne i mocno odjechane nuty, przypominające odpalanie Katiuszy. Zbliża to w tych momentach muzę tego kwintetu do industrialnego rzępolenia, ale głównym trzonem pozostaje mieszanka thrash, hard core i trochę death metalu, do czego Perpetua dokłada odrobinę nu metalowych zabiegów w postaci melodyjniejszych fragmentów oraz harmonijnego śpiewania czystym głosem. To nic undergroundowego ani ciężkiego, ani szatańskiego, tylko po prostu współczesne, telewizyjne i radiowe granie dla alternatywnej młodzieży, które nie jest pozbawione mocy i podoba się pewnej grupie fanów mocniejszych brzmień. Nie dla mnie, ale soczysta barwa gitar, mięsista sekcja rytmiczna wraz z gardłowymi wokalizami z pewnością porwie do młyna niejednego młokosa. Tylko nie róbcie tego z kumplami w domu, bo rozpierducha będzie, a później szlaban u starych.

shub niggurath




piątek, 13 listopada 2026

Recenzja Grotesqueries „Nightmare Delirium”

 

Grotesqueries

„Nightmare Delirium”

Caligari Rec. 2026

Grotesqueries to stosunkowo młody twór, bowiem jego początku sięgają zaledwie roku dwudziestego. Duet ten (bo panów jest tylko dwóch) dorobił się już jednak EP-ki oraz albumu pełnowymiarowego, który to przedstawiał wam tutaj jakiś czas temu shub niggurath. Dziś cieszyć się możemy, a niewątpliwie materiał ten sporo radości faktycznie przynosi, nową EP-ka o milusim tytule „Nightmare Delirium”. To cztery odsłony, trwające razem coś koło kwadransa. Niby mało, niby klasycznie, bowiem o klasykę głównie zespół się opiera, ale powiem wam od razu bez owijania w bawełnę. Wyborny to materiał. Metal śmierci jak za dawnych lat, chciałoby się powiedzieć. Wzorce znane i sprawdzone, z dużym jednak „ale”. Wyraźne wpływy takich filarów gatunku jak Cannibal Corpse (chyba najczęściej przewijają się tutaj patenty, które skojarzyć można z pierwszymi krążkami ekipy wówczas jeszcze Barnsa, a i nawet cover jest na zakończenie), Morbid Angel czy Autopsy, zostały przez panów z Bostonu pokolorowane na swój własny sposób. A mieszanie barw jest chyba największym atutem zespołu. O ile tempo zmienia się umiarkowanie często, to już same melodie i akordy tasują się praktycznie bez przerwy. W zasadzie na przestrzeni jednego tylko kawałka usłyszeć możemy kilka wspaniałych, porywających staroszkolnych riffów, przez co ostatnią rzeczą jaką można o tych kompozycjach powiedzieć to to, że są nudne. Ni chuja, tutaj cały czas coś się dzieje a muzyka Grotesqueries płynie wartko niczym górski strumyk, a to przyspieszając, a to wijąc się wśród skał. W gatunku, w którym wszystko już praktycznie zostało zagrane, wymyślenie czegoś nowego graniczy z cudem. Można jednak z tymi pradawnymi formułami robić dokładnie to, co Grotesqueries. Łączyć brutalność z zagraniami bardziej technicznymi, a blasty przeplatać masywnymi zwolnieniami. No i elegancko wpasować w to różnorodne grobowe wokalizy, które są na tych nagraniach, po raz kolejny powtórzę to określenie, totalną klasyką. Materiał ten brzmi dość czysto, ale nie brak w nim mocy i pierdolnięcia, i zdecydowanie bliżej mu do gnojownika niż szpitalnego korytarza. Słabe punkty? Ja nie widzę. „Nightmares Delirium” to kawałek naprawdę zajebistego death metalu, który każdy maniak gatunku powinien na półce posiadać. Koniec, kropka.

- jesusatan




Recenzja Carceral „Descending Reprisal”

 

Carceral

„Descending Reprisal”

I, Voidhanger Records 2026

Jeśli lubicie techniczno-śmierć metalowe popisy, to sięgnijcie po debiut od Carceral. To brazylijska kapela, która pod tym szyldem gra od dwóch lat. Panowie dłubią w wirtuozerskich nutach, ale robią to w zwięzłym stylu, ponieważ „Descending Reprisal” zawiera aż dwadzieścia cztery kawałki, z których najdłuższy leci dwie i pół minuty, lecz wokali tutaj nie usłyszycie, gdyż to tylko instrumentalne numery. Brazylijczycy niewątpliwie wiedzą do czego służą gitary i bębny, ale stawiają na prosty i powtarzalny w każdej kompozycji patent, polegający na dodaniu do rytmicznego podkładu, pokaźnej ilości zagrywek solowych. Trzon to zwarty palm muting, połamane i rwane kostkowanie, które nieco zalatuje thrashem oraz zdrowo łomoczące bębny. Wokół kręgosłupa plączą się i wiją techniczne popisy. Wirują one w swym szaleństwie bądź przybierają postaci powykręcanych improwizacji, formując z sekcją rytmiczną ekspresyjną muzykę, która nieustannie pulsuje, zmienia kształt, szybkość i kierunek uderzeń. Techniczny death metal, który zaskakuje w ekspresowym tempie, bo utwory są mega krótkie, a natężenie dźwięków w każdym z nich dość gęste. Nic nowego, ale nie do końca, bo instrumentalne płyty już powstawały, lecz tak lapidarnego podejścia w tym ujęciu death metalu, nigdy jeszcze nie spotkałem. Dlatego warto sięgnąć po pierwszy krążek Carceral, chociażby w celach poznawczych. Fani rzeźbienia na gryfie będą zadowoleni, a ci, którzy mniej gustują w wirtuozerskich fikołkach, będą mogli przesłuchać je szybciutko, poświęcając na to zaledwie 29 minut i 27 sekund.

shub niggurath




czwartek, 12 listopada 2026

Recenzja Necromutilator „The Annihilation Chalice”

 

Necromutilator

„The Annihilation Chalice”

Osmose Prod. 2026

Necromutilator gościł już na łamach Apo, chyba nawet dwukrotnie. O ile przy wczesnych nagraniach tego włoskiego commando byłem jeszcze sceptyczny, tak w późniejszym etapie panowie mocno mną pozamiatali. Nie wypadało zatem nie sprawdzić ich płyty numer cztery. No i co my tutaj mamy…  Krąży w ręku złoty pieniądz? Nie do końca, ale muza tych makaroniarzy to faktycznie… może nie złoto, ale przynajmniej rzecz solidnie pozłacana. Bo oryginalności w ich niej muzie zero, za to radochy z odsłuchu w chuj i jeszcze troszkę. Jest to napierdol ci się zowie. Jeśli miałbym głosować na najlepszego składaka wszelkiej maści klasyków z gatunku death, black czy nawet grind, to Necromutilator zdecydowanie awansowaliby do ekstraligi. Czerpią bowiem na potęgę z wzorców pokroju Angelcorpse, Inquisition, Bestial Warlust, czy nawet Terrorizer (melodia w „Flies on God Shreds” to w prostej linii wariacja na temat „Fear Napalm”), ale robią to tak zajebiście, że żadne, nawet niemal dosłowne cytaty absolutnie nie rażą, a jedynie wywołują wielkiego banana na ryjcu. „The Annihilation Chalice” to ostra jazda bez trzymanki praktycznie od początku do końca. Z tej płyty bucha taki wkurw, że nawet jeśli żona wstanie w dobrym humorze, a włączymy sobie w ciągu dnia tych dziewięć piosenek (w tym cover Sarcofago „Deathrash” na dobicie), to możecie być pewni, że się nim zarazi, i wieczorem nie poruchacie. Przepięknie to wszystko biczuje, bezwzględnie. Brzmi organicznie, można wręcz powiedzieć, że prymitywnie, czyli… cudownie. Rzygające napalmem wokalizy, bombardowanie blastami, przeplatanie wojennych harmonii szybkimi solówkami, poezja death/blackmetalowej stylistyki. I w tym przypadku nie ma co się rozpisywać, bowiem każde kolejne słowo byłoby jedynie laniem wody. Tudzież tłumaczeniem laikowi rzeczy oczywistych. A nie do laików album ten jest adresowany, tylko do tych, którzy uwielbiają zapach napalmu o poranku. Zwolennicy bardziej przystępnych społeczeństwu odłamów metalu mogą do tego nie podchodzić, bo jeszcze sobie zrobią krzywdę. Zwyrodnialców serdecznie zapraszam. Jest rozjeb jak ta lala.

- jesusatan