piątek, 20 listopada 2026

Recenzja Schädelsammler „Psychotic Instincts”

 

Schädelsammler

„Psychotic Instincts”

Murder Rec. 2026


Wczoraj pan listonosz doniósł mi przesyłeczkę zawierającą między innymi taśmę z wyjątkowo kuszącą okładką. Popatrzcie zresztą sami, czyż to wręcz nie krzyczy „Pozerom wstęp wzbroniony!”? Dodatkowo, znając profil wydawniczy portugalskiej Murder Records, od razu wiedziałem, że zawartość tej taśmy to będzie totalny gnój. A jak już sobie zerknąłem do Internetu, i zobaczyłem, że Niemiaszki mają na koncie split z Hessian, wszystko w zasadzie stało się jasne. Tak, wiele się nie pomyliłem. „Psychotic Instincts” to faktycznie gnój, z tym że dodatkowo wymieszany z wykwitami ropnymi i utopiony w szambie. Można na pewno powiedzieć, iż nie jest to pozycja dla szukających melodii, chwytliwych akordów, czy generalnie jakiejkolwiek tradycyjnej formy przekazu. To deathmetalowo / grindowo / noise’owy wymiot z samej dupy Diabła. Kompozycje większości numerów są tutaj banalne i schematyczne. Eksplozje sonicznej zagłady, charakteryzującej się bulgoczącym wokalem przy akompaniamencie ściany podbasowanego dźwięku, uderzającego rytmicznie do bólu, systematycznie przeplatające się z noise’owymi wyciszeniami na złapanie oddechu, z liniami gitar tak prostymi, że można by ich używać jako substytut linijki, mogą kojarzyć się z procesem średniowiecznych tortur wodnych. Ledwo złapiemy haust powietrza, a cała nawałnica rozpoczyna się od nowa, nie pozostawiając ani krzty nadziei na wyjście z tego procesu o własnych siłach. Oczywiście brzmienie owych „piosenek” jest paskudne do wyrzygania, maksymalnie prymitywne, wręcz antyspołeczne. Przyznam, że po kilkunastu minutach nawet dla mnie styl przekazu Schädelsammler stał się nieco monotematyczny, a ich debiutancka EP-ka trwa zusammen do kupy niemal czterdzieści minut. Choć w zasadzie to dwadzieścia pięć, bo ostatnie dwa, ponad siedmiominutowe utwory, to noise’owy szum z dochodzącymi z drugiego planu bliżej nieokreślonymi odgłosami, w których ciężko szukać głębszego sensu. Nie mniej jednak materiał ma w sobie… coś. Tym czymś jest bezapelacyjnie tocząca to wydawnictwo choroba. I chyba tylko do osób skrzywionych mentalnie kaseta z Instynktem Psychotycznym trafić powinna. Trzeba być trochę popierdolonym, by słuchać czegoś takiego regularnie. No. To już chyba wiecie czy po to sięgać, czy obejść szerokim łukiem. Ja se jeszcze raz posłucham…

- jesusatan


https://schaedelsammler.bandcamp.com/album/psychotic-instincts

Recenzja Chants „Echoes”

 

Chants

„Echoes”

Everlasting Spew Records 2026

 


Tercet ten jest nową grupą na portugalskiej scenie, powstałą w zeszłym roku, która po zarejestrowaniu trzech singli w wersji digital, wyskakuje już z debiutanckim albumem. Portugalczycy grają atmosferyczną odmianę black metalu, ale na „Echoes” nie znajdziecie miłych melodyjek, bo to klimatyczność z tych gorących, która spala na popiół lub pod wpływem ciśnienia jakie wywołuje, powoduje, że głowa imploduje. Chants gra intensywną i niezwykle inwazyjną odmianę diabelszczyzny, która jest jej współczesnym ujęciem, składającym się z przytłaczających blastów, niepokojących tremolando i miażdżących, średnio-tempowych akordów. Całość nieustannie pełza, pulsuje i eksploduje, co podkreśla silna sekcja rytmiczna oraz o brudnej barwie wokalizy. Wszystko skąpane zostało w dysonansowej mgle, która niemalże siłą zabiera słuchacza na introspektywne wycieczki. Chants komponuje black metal, który w procesie ewolucji zmienił formy wyrazu, ale nieswój charakter.Ci trzej mieszkańcy Porto piszą muzykę wyrażoną za pomocąfuriackich, atonalnych uderzeń, progresywnych rozwiązań, połamanej rytmiki i chorobliwych melodii. Wszystkie te elementy kreują dźwięki, które są odczłowieczone, klaustrofobiczne i nieprzyjazne dla odbiorcy. To niegościnny black metal, który wydobywa z głów najbardziej posępne myśli, izolując od codziennego świata w wyniku czego, zmusza nas do konfrontacji z wewnętrznym niepokojem, będącym owocem narastającej alienacji i degradacji więzi społecznych. Pierwszy w karierze krążek od Chants, to kipiący agresją i koszmarnymi uczuciami kawał diabelskiej muzyki, która zabiera odbiorcę w otchłań, aby na końcu wypluć go na wpół przetrawionego i porzucając jak niepotrzebny przedmiot. Bezwzględna płyta.

shub niggurath




czwartek, 19 listopada 2026

Recenzja (Psychoparalysis) „Spectrum of Suffering”

 

(Psychoparalysis)

„Spectrum of Suffering”

Inverse Rec. 2026

Czy ktoś mądry może mi powiedzieć, po jaki chuj zespół nazwę swą umieścił w nawiasie? Nikt? No to ja wam powiem. Prawdopodobnie po to, bym kierowany ciekawością tą płytę sobie włączył. No to włączyłem. Przyznam, że intro nieco mnie zmyliło, bo mocno przez chwilę zaśmierdziało tu Bolt Throwerem. Kiedy panowie przeszli do kwestii zasadniczej, szybko okazało się, iż to muzyka nieco inna, choć też osadzona w nurcie śmierć metalowym. Jako iż (Psychoparalysis) pochodzą z Finlandii, wydają dla fińskiego labelu, to i ich muza fińską się jawi. Tylko że nie jest to dokładnie to, o czym możecie teraz pomyśleć. Żadne tak Krypts czy inne Corpsessed. Zdecydowanie bardziej to tradycyjne i melodyjne w bardziej przystępny sposób. Tu też, żebyśmy się dobrze zrozumieli, nie mówimy o melodiach pokroju Amorphis, no chyba że ten bardzo wczesny. I to też w dużym uproszczeniu. Zbyt ogólnie? To może tak… Kompozycje Finów noszą w sobie sporą dawkę ciężaru. Ciężaru, któremu na pewno wagi dodają głębokie, ale relatywnie czytelne wokale. Pamiętacie de Koejera? No, to coś w ten deseń. Sporo w tym ciężarze skoczności, i gdyby tylko przesterować gitary, to można by rzec, iż niektóre harmonie mają swój rodowód w thrash metalu, czy chwilami nawet djencie. Że o hard corze nie wspomnę, bo przy niektórych partiach można sobie nawet poskakać w krótkich spodenkach (patrz: „Alethophobia”). Poza nimi sporo na tym krążku silnego mielenia, i w tym przypadku na myśl mogą przyjść nawet Stany z lat dziewięćdziesiątych. Tworzy to ze wspomnianym klimatem tysiąca jezior bardzo chwytliwą, i szybko wchodzącą w głowę mieszankę. Daleki jednak jestem od nazwania tych sześciu (bo po drodze trafia się jeszcze jeden krótki przerywnik) przebojowymi. To jest mimo wszystko death metal z krwi i kości. Oparty na starych i sprawdzonych wzorcach, okraszony odrobiną zagrywek z wyższego poziomu technicznego, walący po mordzie może nie jak Tyson, ale na pewno powodujący chwilowe przynajmniej zamroczenie. I bardzo fajnie, bo patrząc na logo i okładkę obawiałem się, że będzie to kolejny techniczno brutalny deathmetalowy onanizm. Ja już zdecydowanie bardziej lubię posłuchać czegoś takiego. Aha, i jeszcze jedno. Wspomniany na początku Bolt Thrower faktycznie się tu pojawia, w zdecydowanie najlepszym na płycie „Objective Agony”, i chwilę potem w „Voracious (Continuum)” oraz w kawałku ostatnim. Szkoda, że nie ma tu więcej tego rodzaju pancernych melodii, ale i tak warto sięgnąć po „Spectrum of Suffering”, bo obiektywnie patrząc to dobry album.

- jesusatan




Recenzja Cartilage „Operating Altar”

 

Cartilage

„Operating Altar”

Everlasting Spew Records 2026

Cartilage to kapela z San Francisco, ale thrashu nie gra, bo napierdala death-grind’a, będącego potomkiem zrodzonym z mezaliansu Carcass i Exhumed. Teraz Cartilage płodzi bachory, lecz nie wiem z kim się rucha. W sumie z kim, to nie ważne, liczy się efekt. „Operating Altar” to trzeci bękart tego potwora z Bay Area, który rzyga dziewięć razy z rzędu przez trzydzieści trzy minuty. To dobrze znana i już trochę zdarta płyta, która zasypuje nas brutalnymi death metalowymi akordami, ulepszonymi o zalatujące zgniłym mięsem grindowe riffowanie. Tak jak metal śmierci w muzyce Amerykanów, gniecie na papkę, tak mielące kostkowanie to burza chorych i pokręconych ataków, przyprawiających o ból głowy i odruchy wymiotne. Do tego Cartilage dorzuca pokaźną ilość technicznych, schizoidalnych zagrywek, łamiąc liniowość utworów i wprowadzając do nich solidny pierwiastek obłąkanej energii. Oprócz tego, że Cartilage dudni, miażdży i siecze do kości, to dodatkowo plącze zwoje mózgowe, powoduje drgawki i pieczenie w żołądku. Muza zapodana na gitarach o soczystym i dokuczliwym brzmieniu, mięsistym basie i dobrze naoliwionej perkusji. Instrumentarium towarzyszą rzecz jasna wokalizy w postaci głębokich pomruków, lepkich growli i paskudnych wrzasków. Nic nowego, ale nieco odświeżonego i okraszonego wirtuozerskimi popisami, co na kilka okrążeń z tym materiałem starczy. Polecam, gdyż krwistego nigdy nie za wiele. Cóż wam szkodzi się trochę pokatować.

shub niggurath




środa, 18 listopada 2026

Recenzja Jigsore Puzzle / Intestinal Infection Split 7”

 

Jigsore Puzzle / Intestinal Infection

 Split 7”

Wretching Rec. / Sapivor Rec. / Core Leben / Murder Rec. / Hecatombe Rec. 2026

 

No to dziś sięgamy po przezroczysto żółtą “siódemeczke”. Jest to pozycja, która ukazała się we wrześniu tego roku, a odpowiedzialnych za jej wydanie jest aż pięć podziemnych labeli. Już obie strony okładki sugerują, że do muzyki tej nie należy podchodzić zbyt serio. A na pewno śmiertelnie poważnie nie traktują jej sami autorzy. Obie ekipy pochodzą z Niemiec, i parają się gatunkiem z etykietką grindcore / powerviolence / fastcore. Tak to chyba można określić, choć prościej byłoby napisać, iż to bezkompromisowy napierdol, zagrany praktycznie na ciągłej piździe. Jigsore Puzzle na swoją stronę tego wydawnictwa wepchnęli aż jedenaście kompozycji. Skoro całość trwa równe sześć minut (mierzyłem ze stoperem), to chyba dość łatwo sobie przeliczyć, ile średnio trwa każda z „piosenek”. W zasadzie równie dobrze można to traktować jako jeden utwór, bo raz, że między kolejnymi ścieżkami praktycznie nie ma przerw (ciężko za taką liczyć ułamek sekundy), a dwa, kolejne strzały wiele się od siebie nie różnią. To jest ciągły sprint z darciem ryja, skocznymi momentami, i uderzająca prosto w bebechy wściekłością. Jak ktoś pamięta wczesny Napalm Death, zwłaszcza te najekstremalniejsze wówczas strzały, to powinien mniej więcej wiedzieć, że tu trzeba założyć kask. Co i tak nie gwarantuje, że wyjdziemy z tego cali i zdrowi. Druga strona to Intestinal Infection. I co? I jajco! Też przypomina to zjazd ze stromego zbocza na rowerku bez hamulców. Może faktycznie więcej w tych, niecałych tym razem, bo brakuje może z piętnaście sekund, sześciu minutach klasycznych d-beatów, systematycznie przeplatanych jednak grindowymi eksplozjami. Trochę głębszy jest też wokal i niższe brzmienie, nawet solówka się trafia, lecz wydźwięk końcowy równie niszczycielski co u poprzedników. Ja wam powiem tak… Gdybym wybrał się na koncert tych dwóch zespołów, to zapewne stałbym płasko pod ścianą w obawie o uszkodzenia ciała do których mogłoby dojść, gdybym się od niej na chwilę odkleił. Jeśli lubicie takie krótkie, intensywne napierdalanie, to łapcie tą EP-kę. Albo jeśli wkurwia was sąsiad, to mu to puśćcie na high volume, to się odpierdoli, bo zrozumie, że zdrowi na umyśle to wy nie jesteście. Hałas w chuj.

- jesusatan

Recenzja Velnias „Substrate Haruspex”

 

Velnias

„Substrate Haruspex”

Eisenwald 2026

Velnias jest kapelą z Kolorado, gdzie gra muzę od 2006 roku. Amerykanie właśnie wydali swoją czwartą płytę, na której podobno kontynuują swój koncept na metal. Podobno, bo wcześniejszych materiałów od Velnias nie słyszałem, ale zapoznałem się z „Substrate Haruspex”. Krążek ten niesie ze sobą osiem kawałów muzyki dość oryginalnej, na którą składają się wpływy doom i post-black metalu oraz mistycznego folku. Owocuje to tajemniczym i magicznym rzępoleniem, które złożone jest z powolnych, ciężkich riffów, post-blackowych zrywów, które wpadają w blackgaze’owe pływy i ściany dźwiękowe, a wszystko przyozdobione jest melodyjnymi wtrętami w stylu progresywnego rocka. Wszystko to, buduje gęsty, wielopłaszczyznowy metal, który częstuje ślimaczym tempem, nastrojowymi melodiami, mistyczną atmosferą i modernistycznymi, nieco zimnymi wręcz mechanicznymi zagrywkami, podkreślonymi przez dźwięczną sekcję rytmiczną i zmienne wokalizy, przybierające formę czystych, kapłańskich śpiewów i stonowanych growli. Velnias tworzy metal mało agresywny, który nastawiony jest na kreowanie klimatu wypełnionego bólem i ezoteryką, co pobudza do introspektywnych wycieczek lub zatopienia się w quasireligijnym transie. W obydwóch przypadkach materiał ten sprawdza się znakomicie i w dodatku może również stanowić muzykę tła, która będzie towarzyszyć słuchaczowi podczas wykonywania codziennych czynności, ponieważ pomimo złożonego charakteru i obecności wielu ciekawych, technicznych zawijasów, nie jest ona zbyt absorbująca. Album interesujący, ale oddalony od podziemnych i co za tym idzie mrocznych bądź brutalnych form metalowego grania. Coś, jakby zmieszać Tool, Opeth, Agalloch i Primordial. Sprawdźcie, warto posłuchać.

shub niggurath




wtorek, 17 listopada 2026

Recenzja Thrash Mob “Hate, Rage and a Whole Lotta Killin’”

 

Thrash Mob

“Hate, Rage and a Whole Lotta Killin’”

Independent 2026

Chyba zgodzicie się ze mną, że nazwa zespołu, czy tytuł płyty, powinny do czegoś zobowiązywać. Prawda? No prawda. Bo w innym przypadku wychodzi, że niby „bardzo chcemy, ale nie do końca tak umiemy”. Kurcze, jak zobaczyłem, że ma być nienawiść, gniew i od cholery zabijania, i to w thrashowym stylu, to ślinka mi pociekła jak na myśl o sałatce jarzynowej. Tym bardziej, że chłopaki tworzące Thrash Mob to gówniarze jeszcze, a mając na uwadze coś, co nazywamy młodzieńczym buntem, spodziewałem się naprawdę solidnego ciosu na ryj. Niestety, mój entuzjazm bardzo szybko opadł. W zasadzie już w połowie tego krótkiego, bo trwającego zaledwie dwadzieścia pięć minut materiału, wiedziałem, że z taką muzyką to ja randki nie będę powtarzał. To, że mamy tu thrash się zgadza. To, że jest w nim od cholery gniewu i w chuj zabijania, już mniej. Przede wszystkim bardzo niewiele tutaj rozpędzania lokomotywy do maksymalnych prędkości, a więcej zjazdów na bocznicę. Otwierający numer w zasadzie mówi wszystko o całości. Jest nijaki, zagrany bez pomysłu (no niestety takich chwil, gdzie panowie chyba zastanawiają się „co dalej?” jest tu więcej), co najwyżej przeciętny. Podstawą staroszkolnego thrashu, granego przez współczesne młode pokolenie, jest dobra, ostra jak żyletka melodia. Najlepiej podkręcona crossoverowym sznytem. Tutaj melodie są do bólu przewidywalne. A nawet jak się rozkręcają, to wjeżdża patent pod wspomnianym wcześniej tytułem „i co teraz?”. Tak jest choćby w „Written In Blood”. We krwi? Panowie, litości, to jest co najwyżej patykiem po wodzie pisane. Drugą sprawą jest fakt, że w zasadzie wszystkie kompozycje są do siebie podobne, jakby robione od szablonu, kompletnie bez najmniejszej iskry czy kapki spontaniczności. OK., rozumiem, może i Brytole się starają, ale właśnie o to w tej zabawie chodzi, że jeden jest mistrzem kryjówek, i w chowanego nie masz z nim szans, a drugi schowa się, niczym trzylatek, za krzesło. Nie wróże Thrash Mob zbytnich postępów w przyszłości, bo najzwyczajniej nie wyczuwam w nich najmniejszego potencjału. To jest beznadziejne i męczące. Dlatego spuszczam w kiblu baz najmniejszego żalu.

- jesusatan