Recenzja Regent Death “Hermetic Vibrations of the Cosmos”

 

Regent Death

“Hermetic Vibrations of the Cosmos”

Mara Prod. 2026

Regent Death to nowy twór na scenie hiszpańskiej, choć wchodzący w skład zespołu muzycy zaznaczyli już, i to niejednokrotnie, swoją obecność w innych projektach, których jest na tyle sporo, że nie będę ich tu wymieniał. Zwłaszcza, że pewnie i tak nazwy większości z nich niewiele wam powiedzą. Pod nowym szyldem panowie zarejestrowali uprzednio pięciootworową EP-kę, by teraz uderzyć pełnowymiarowym debiutem. Wspomniałem, że zespół pochodzi z Hiszpanii, jednak muzykę grają na wskroś szwedzką. Jest to black metal mocno osadzony w standardach lat dziewięćdziesiątych, zarówno pod względem czysto muzycznym, jak i brzmieniowym. Z gitar wieje zatem północnym chłodem, ale produkcja tego materiału jest na tyle czytelna, że absolutnie nic nam po drodze nie ucieka. Sama treść to dość spory przekrój. W większości mamy tutaj podkręcone tempo z odpowiednio ostrym riffowaniem, nie pozbawionym jednocześnie tej mroźnej melodii i zadziorności. Można w tym przypadku rzucić choćby takimi nazwami jak Marduk czy Setherial, zwłaszcza w momentach, kiedy panowie rozpędzają się niemal do maksimum. I tu dość ciekawa sprawa, bo słuchając niektórych kompozycji, kiedy wydawało mi się, że siarka i szron i tak mocno buzują tworząc swojego rodzaju trujący blizzard, panowie w pewnym momencie jeszcze bardziej dorzucali do pieca (coś na zasadzie pierwszych fragmentów „Ye Entrancemperium” Emperora). Poza tymi szarżującymi partiami nie brak na tej płycie fragmentów bardziej stonowanych (nawet akustycznych), przekładających równoważnię w kierunku większej melodii. Wówczas można do wspomnianych już przed chwilą nazw dorzucić także Sacramentum czy Dawn. Takie balansowanie wychodzi muzykom, trzeba to przyznać otwarcie, nad wyraz dobrze, bo poszczególne kompozycje, mimo iż dość zróżnicowane, bardzo płynnie zmieniają bieg i bynajmniej nie nudzą. Natomiast wspomniane melodie nie należą do gatunku przesłodzonych, bo mimo wszystko na „Hermetic Vibrations of the Cosmos” panuje klimat mocno zimowy. Nie jest to zapewne krążek, który zagości w waszych podsumowaniach roku, bo do wybitnych raczej nie należy. Natomiast zdecydowanie poleciłbym go maniakom Szwecji z lat rozkwitu drugiej fali, bo to bardzo dobra kontynuacja tamtejszego stylu. Silny debiut.

- jesusatan

Recenzja Ravaged by the Yeti „Snowbound Horror”

 

Ravaged by the Yeti

„Snowbound Horror”

Testimony Records 2026

Nie słyszałem jedynki tego, kolejnego projektu, w którym macza paluchy Rogga Johansson, ale dwójeczka Ravaged by the Yeti żre dość miło. Oczywiście, że słychać tutaj wpływy i zwyczaje gitarowe tego znanego Szweda. Rzecz jasna, że to do bólu zgrana muza, która specjalnie niczym nie zaskakuje. Ani chybi, że wszystkie patenty obecne na„Snowbound Horror” wszyscy już dawno słyszeli, ale tutejsze kawałki robią robotę. Soczyste brzmienie, nisko zawieszona sekcja rytmiczna i głębokie growle, kreują szablonowy death metal, który w tym przypadku odznacza się niebywałą krwistością. Przy tym buja nieźle swoimi, średnimi tempami i wprowadza pokaźną dawkę horroru za pomocą sugestywnych solówek. Pogniecie także doomowymi riffami, a i czasami do grindowego szaleństwa się zerwie. Wszystko tutaj jest w punkt i roztacza morową atmosferę, przerażając od czasu do czasu, swoją opowieścią o zimnych jaskiniach i owłosionej, białej istocie, której zęby wbijają się brutalnie w czaszkę za pośrednictwem tego materiału. Na „Snowbound Horror” jest banalnie do granic możliwości, ale jest to typowość niesamowicie dźwięczna i nośna. Wkręca się to bez popitki i świetnie bawi. Jednakże jak amen w pacierzu jest to taki wakacyjny album, który pewnie po kilku odsłuchach (jak nie szybciej) się znudzi, ale na letnie wycieczki do samochodowego odtwarzacza pasuje, jak ulał. Prosto, bez zadęcia i z mnóstwem groove’u. Ekspresyjnie i wręcz zamaszyście. Mięso mielone przy akompaniamencie dudniących bębnów i muskularnego basu, a wszystkiemu wtórują rzygnięcia Johanssona. Zalecam sprawdzić tego „czasoumilacza” i przy okazji cieszyć się latem, gdyż tak szybko odchodzi. Płyta na chwilę, ale daje radę.

shub niggurath

Recenzja Tombal „Grave of the Damned”

 

Tombal

„Grave of the Damned”

Blood Harvest 2026

Jak kapela nazywa się Tombal, a ich EP-ka nosi tytuł “Grave of the Damned”, to co może grać? No przecież, że to pytanie retoryczne. Choć pewnie Baldrick odpowiedziałby „Nie, to death metal”. I też miałby rację. Panowie pochodzą z Włoch, a rzeczony materiał jest ich debiutanckim, bo nie wiem, czy wypuszczony jedynie cyfrowo singiel tytułowy, nawet jeśli opatrzony wirtualną okładką na wzór kasety, się liczy. „Grób Potępionych” to intro plus cztery numery, co robi razem niecałe szesnaście minut. Szesnaście minut grania na szwedzką nutę. Z tym, że nie jest to tylko i wyłącznie kopia zespołów, których nazw po raz tysięczny wymieniać nie będę. Owszem, brzmienie, melodie, przejścia między riffami są tutaj na wskroś klasyczne. Co prawda gitary nie są tu aż tak mocno zapiaszczone, bardziej śpiewne i  swobodne, nie trzymane ostro w ryzach, szczególnie we fragmentach odchodzących od wspomnianego szablonu. Nie znaczy to jednak, że owej typowej Szwecji tu nie ma. W niektórych momentach pojawiają się te „bite” akordy, powiedziałbym że niekiedy nawet zbyt dosłownie podobne do oryginałów. Włosi jednak kierują się mocno w stronę wspomnianej melodii, przez co łatwiej mi ustawić ich, razem z innymi przedstawicielami młodego pokolenia,  w szeregu z, powiedzmy, Feral czy Miasmal niż z tak chwalonym przeze mnie ostatnio Savage albo Impurity. Absolutnie niczemu to nie umniejsza, bo Tombal wyraźnie czują północny oldskul, i grają go z pełnym zapałem. A że ja lubię taką muzyczkę co to mi przypomina stare dzieje, to „Grave of the Damned” puściłem na zapętleniu, żeby sobie przeleciała kilka razy. I wiecie co? Wcale nie zaczęła nudzić, choć z drugiej strony zębów też mi nie wybiła. Jest to kolejna pozycja pod tytułem „Oddajemy hołd starym mistrzom ma swój własny sposób”, z którą zapoznać się można, ale jeśli ją pominiemy to świat się nie zawali. Według mnie warto, tym bardziej, że to materiał krótki, więc nie zdążymy się zestarzeć. Ale co zrobicie, to już wasz wybór.

- jesusatan

Recenzja Thy Killing Hand „Infernal Commands”

 

Thy Killing Hand

„Infernal Commands”

EOL Productions 2026

Miłośnicy podziemnego, obskurnego black metalu, którzy mieli okazję obcować z dwoma demówkami Thy Killing Hand i z utęsknieniem czekają na debiut tej enigmatycznej kapeli, będą mogli odetchnąć z ulgą, ponieważ już on jest. To oczywiście kontynuacja poprzednich wydawnictw, która odznacza się piwnicznym i rytualnym charakterem, bo duet ten kreuje dźwięki w ten właśnie sposób. To sposób wprost nawiązujący do wczesnych działań Necromantia, gdyż nasi krajanie również często odjeżdżają swoją muzyką w rejony niemetalowe, a także używają basu w podobnym (jak nie w tym samym) stylu co Grecy. Oprócz siermiężnych i cuchnących siarką akordów, które Thy Killing Hand urozmaica upiornymi solówkami, sprzężeniami i ponurymi melodiami, którym towarzyszą dudniące beczki i obskurne wokalizy, to także klawisze odgrywają na „Infernal Commands” ważną rolę. Podbijają one klimat mrocznej ceremonii, jaką zdaje się być black metal od tego projektu, który nastawiony jest przede wszystkim na bluźnierczość i okultyzm. Poza tajemniczymi i celebracyjnymi formami, panowie potrafią okresowo przyspieszyć, zamieniając przesiąknięte magią riffy w żwawsze kostkowanie, które jednak nie zsyła zimy czy niepochamowanej agresji, lecz pozostając w liturgicznym usposobieniu, przeistacza się w konwulsyjne, aczkolwiek stonowane uderzenia. Rozładowują one chwilowo narosłe, wręcz namacalne napięcie, które budowane jest na nowo, zatapiając odbiorcę w świecie spowitym światłem świec i powietrzem przesiąkniętym, wprowadzającymi w trans kadzidłami. To diaboliczna i surowa muzyka, z której snują się otumaniające opary, chłód lochów i piekielne inwokacje. Piwniczne widziadła i sataniczna modlitwa przelane na pięciolinię, którą właściwie odczytają tylko wybrani adepci, bo to zupełnie niekomercyjny krążek tylko wyznanie wiary, który ma sączyć truciznę, a nie dostarczać rozrywki. Polecam, bardzo dobry album.

shub niggurath

A review of Witching Hour “Past Midnight”

 

Witching Hour

“Past Midnight”

Dying Victims Prod. 2026

 

This is already the fourth album by this German trio, which traces its origins back to the year two thousand and six. At least physically, because mentally, these guys are still stuck in the ’80s. I don’t know, maybe they travelled to our times in some kind of time machine, or, like Godfryd Amaury de Malfête and his squire, they drank a magic potion, because neither their appearance nor the music they create fits in with the present day at all. “Past Midnight” is thirty-five minutes of old-school thrash/speed metal, with vocals that are only slightly more aggressive than was typical for that era. No growls or other black-metal-style screams, though, just stronger, more hoarse singing. In terms of arrangement, this is pure classic. Not a single deviation from the formula adhered to by such dinosaurs as Desester, Destruction, or Sodom. And it’s no coincidence that I’m mentioning only bands from across our western border, because “Made in Witching Hour” metal is thoroughly Teutonic  in their thoughts and in their words, in what they have done and in what they have failed to do. Razor-sharp melodies, usually played at a brisk pace, uncomplicated drum lines, harsh vocals, and that headbang-inducing groove. All wrapped up in an analog sound, complete with the appropriate logo and cover art. Asking about originality? You’ve got to be kidding! Asking what sets Witching Hour apart from the hundreds of other bands playing retro metal? Nothing in particular, at least from a technical standpoint. Compositionally, it’s also just decent. So who should this album be aimed at? Old-school fanatics, preferably with teased hair, who wear denim jackets adorned with patches and white Adidas sneakers. On the other hand, I haven’t had long hair for ages, and I’ve never worn white trainers, yet I still like this album a lot. Because it’s joyful music, totally sincere and non-commercial (only an idiot would expect to make money off this kind of music today). And it’s precisely for that sincerity and consistency that the Germans get a huge thumbs-up from me. You guys should check them out, especially if you haven’t had the chance yet.

- jesusatan

Recenzja Inferno „The Anthropic Sophisms (On the Heights of Despair)”

 

Inferno

„The Anthropic Sophisms (On the Heights of Despair)”

Debemur Morti Productions 2026

Ci Czesi tworzą już od 1995 roku, ale jak dotąd i dziwnym trafem nigdy się z nimi nie spotkałem. Podobno mają ugruntowaną pozycję na czeskiej (i nie tylko) scenie więc postanowiłem sprawdzić ich najnowszy, dziewiąty już album, skoro zjawił się w mojej skrzynce pocztowej. To długie, cztery kompozycje, które łącznie trwają czterdzieści minut i zalewają słuchacza szumem kosmosu. Kosmosu, który w żadnym aspekcie nie jest przyjazny człowiekowi. Może on bowiem jedynie, biernie się przyglądać temu, co dla niego przygotował i to, czy dostosuje się do zmian, sił natury już nie interesuje. Tak też jest z tą płytą, bo albo zatopicie się w jej dźwiękach, albo was zniszczą i wyrzucicie ją za okno. To atonalny i dysharmonijny pochód, z którego nie wyłaniają się żadne melodie. To gęsta ciecz, która sączy się z mozołem, choć potrafi także pozwolić sobie na dzikie i chaotyczne wybryki w postaci furiackich przyspieszeń, zalewających uszy kakofonią nieokrzesanych uderzeń. Poza tymi chwilami, Inferno płynnie i w średnim tempie przypuszcza na nas instrumentalny atak, który dusi i przytłacza z każdym uderzeniem w struny, bębny czy klawisze syntezatorów. To kłębiąca się i pulsująca materia, która tańczy i otępia zmysły na całego. Hipnotyzuje i wpędza w trans, przenosząc do niezrozumiałego i pełnego grozy świata. To dysonansowy black metal, który częstuje swymi narastającymi akordami, nie pytając czy nam smakuje. Wlewa się bezpardonowo każdym otworem ciała i porem skóry, zatruwając organizm panicznym lękiem. Muzyka zimna, odrealniona i lepka od nieprzychylności. Tworząca wrogo nastawiony pomruk wszechświata, który wypełniony jest pełzającymi niuansami. Dla fanów Blut aus Nord czy Deathspell Omega jak znalazł.

shub niggurath

Recenzja Sallow Moth „Hydrophilous Brood”

 

Sallow Moth

„Hydrophilous Brood”

Willowtip (2026)

 

Jeszcze nie minął rok od wydanego w ubiegłym roku „Mossbane Lantern”, a teksański duet Sallow Moth atakuje z nowym, czwartym już pełniakiem. Do tej pory trochę traktowałem ten band z przymrużeniem oka, bo choć prezentował wysoki poziom instrumentalny, to kompozytorsko było tam więcej kunktatorstwa i chaosu niż wartościowej muzyki. „Hydrophilous Brood” na całe szczęście jest krokiem naprzód i to we właściwym kierunku. Jeżeli cenicie sobie wydawnictwa Afterbirth lub waszą uwagę zwrócił nowojorski projekt Sarmat, to nowy album Sallow Moth może być tworem, którym warto by się zainteresować. Słychać tutaj, że duet panów nasłuchał się mocno ich kolegów z wytwórni i bardziej ukierunkował swoją muzykę na – nazwijmy to dla celów szufladkowych – progresywny, nieco futurystyczny brutal death. Warsztatowo członkowie Sallow Moth już wcześniej prezentowali wysokie umiejętności instrumentalne, ale chyba po raz pierwszy tak realnie próbowali okiełznać kompozytorski bałagan, który towarzyszył im na wcześniejszych albumach. Efekt jest mieszany – raz to udaje się lepiej, raz gorzej, ale po raz pierwszy słyszę w ich graniu jakąś myśl przewodnią, koncept i estetykę, której starają się trzymać. Działa to mocno in plus, bo w tych kawałkach dzieje się dużo i niejednokrotnie są to motywy, które zostają w głowie na dłużej. Gorzej dwóm panom wychodzi niestety przechodzenie z motywu w motyw, tu pojawia się dużo więcej niespójności, czegoś co burzy całkiem nieźle budowany flow, a kolejne frazy bywają zbyt mocno oderwane od siebie nie tworząc harmonijnej całości. Do kompozytorskiej maestrii Afterbirth jest tu bardzo daleko, do technicznych odlotów Sarmat też, ale „Hydrophilous Brood” i tak prezentuje ponadprzeciętny poziom i potencjał, który chyba jeszcze nie został w pełni wykorzystany i oszlifowany. Nie zmienia to faktu, że ten album może się podobać i ma poro dobrego do zaoferowania. Osobiście nie kupiłbym tej płyty, ale szczerze zachęcam do posłuchania, bo jest tu na czym zawiesić ucho. Pytanie tylko, czy na etapie czwartego albumu nie należałoby od zespołu oczekiwać bardziej skrystalizowanej wizji tego, w którym kierunku rozwój zespołu ma podążać, bo choć dostaliśmy najbardziej konsekwentny stylistycznie album Sallow Moth, nie mam pewności, że na kolejnym krążku ten kurs zostanie utrzymany.

Harlequin