Savage
„Malignant Reveries”
Hammerheart Rec. 2026
Savage przedstawiałem wam już dwukrotnie. Za każdym
razem w samych superlatywach. Tak to jednak bywa, że zespół, który wyśmienicie
rokuje na EP-kach czy demówkach, nagrywając debiut bardzo mocno spuszcza z
tonu. Tym bardziej jeśli przechodzi z podziemnego labelu do znaczącej coś
więcej na rynku wydawniczym wytwórni. A tak właśnie stało się w przypadku
Savage, których pełnometrażowy debiut postanowiła wydać Hammerheart Records.
Czy reguła się zatem i tym razem potwierdza? A ni chuja! „Malignant Reveries”
to trzynaście ścieżek, w tym intro o bardzo oryginalnym tytule, oraz cover, o
którym później. Panie i panowie, są to piosenki, o których napisanie
czegokolwiek nowego graniczy z cudem, podobnym do tego, z powstaniem z piachu
człowieka zakopanego trzy dni wstecz. Czyli błogosławieni, którzy nie widzieli,
ale uwierzyli, że się da. Sam przeżyłem i doświadczyłem wszystkich tych fal
szwedzizny. Oryginalnej, potem kolejnej, kiedy to dzieciarnia dobre półtorej
dekady młodsza odkryła Entombed i Dismember, następnie znów była chwila
posuchy, i od kilku lat napiera fala trzecia, z zespołami, które znacie, jeśli
czytacie słowo moje. Zdecydowanym szczytem owej fali jest właśnie holenderski
Savage. Jeśli miałbym porównać historię rzeczonego odłamy metalu śmierci do
niesienia ognia olimpijskiego, to powiedziałbym, że płomień w tej chwili
niesiony jest właśnie przez Michela Jonkera i jego kamandę. Na „Malignant
Reveries” wszystko się zgadza. Wszystko jest odwzorowane od oryginały, tego
najlepszego, z najwyższą dozą dokładności. Niczym mistrz kaligrafii, Savage
powielają schematy, budują jadowite, acz melodyjne melodie, czerpią ze studni
punka, i rzucają piachem w struny, by brzmiały na wzór klasyków. I nie jest to
żaden zarzut, tylko najwyższy komplement, bo uważam, że Holendrów można
spokojnie postawić na półce obok „Left Hand Path” czy „Indecene and Obscene”.
Ale żeby nie było, że jestem głuchy, zauważam w kompozycjach Savage także kapkę
inspiracji z innego źródełka, jak choćby Carcass’owe linie gitar w „Inward
Devourment”. W ogólnym jednak rozrachunku, jest to płyta na wskroś szwedzka,
czego zresztą dowodem „Spawn of Azazel”, numer autorstwa Grotesque, na
zakończenie. Ja tą płytę kupuję zaraz po premierze, bo przy niej przypominają
się czasy, kiedy moje pojęcie o death metalu dopiero się kształtowało, a świat
poza muzyką dla mnie nie istniał. Ciężko dziś lepiej na nowo zagrać stare
piosenki niż czyni to Savage. Dla mnie totalna bomba!
-
jesusatan
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz