- FOR ENGLISH SCROLL DOWN -
Death.Void.Terror.
“To the Great Monolith III”
Sentient Ruin Laboratories 2026
Życie jednak potrafi zaskakiwać. Sześć lat czekałem
na następcę “To the Great Monolith II”, a kiedy w moje ręce w końcu trafiła
EP-ka o numerze 2.5, to nie zdążyłem się nią jeszcze nacieszyć, gdy do drzwi
zapukał ostatni rozdział trylogii. Słucham w tej chwili „To the Great Monolith
III” po raz dziesiąty, i nadal nie potrafię się otrząsnąć, a miliony myśli
kłębią mi się w głowie. Jak by tu je ubrać w słowa, żeby było krótko, ale bez
pomijania kwestii najważniejszych. Przede wszystkim zacznijmy od tego, że
trzecia część Wielkiego Monolitu to po raz kolejny muzyka nieco inna niż
poprzednio. Małą wskazówkę odnośnie jej zawartości dostaliśmy już na
wspomnianej EP-ce, ale to było jedynie pojedyncze mignięcie w obliczu eksplozji
supernowej, czyli tego, co przynosi najnowszy materiał. Gruz i katakumby
zniknęły niemal całkowicie. W zamian, dookoła nas wyrósł gęsty las, gdzie wstęp
mają tylko nieliczny. Las, w którym odbywają się zakazane rytuały. „To the
Great Monolith III” to pradawna msza, albo odprawianie czarów. To najbardziej
dojrzałe, najbardziej podniosłe nagrania jakie zespół zarejestrował. Pięć
kompozycji będących tajemną celebracją, zapomnianym obrządkiem, którego
przebieg dane nam jest obserwować z ukrycia ze wstrzymanym oddechem. Muzyka na
„III” pod względem tempa jest poniekąd monotonna, zarazem hipnotyzująca. Często
dany moment, zazwyczaj niespieszny, co najwyżej w tempie marszowym, zapętla się
na kilka dłuższych chwil. Wokół niego natomiast dzieją się rzeczy niesamowite.
Biją trybalne bębny, druidzi w czarnych kapturach dmą w trąby, w tle płyną
klawiszowe pasaże, a szamani śpiewają. Ale śpiewają tak pewnym siebie, mszalnym
głosem (jakby odprawiali wyczekiwany przez tysiące lat obrządek), że można dostać
gęsiej skórki. Zresztą wokale są na tym krążku jednym z najsilniejszych punktów.
Są tu szepty, zawołania, wspomniane śpiewy (zarówno w wysokiej jak i niskiej
tonacji), często brzmiące niczym inkantacje, growle, wrzaski, gwizdy…
Kojarzycie płytę Morbid? Pamiętacie ten pijacki motym pod koniec albumu? Tutaj
też mamy „la-la-la-la”, tylko że nie jest nam w tym przypadku do śmiechu. „To
the Great Monolith III” to album który cały czas trzyma w napięciu, który nie
daje nam pewności, ani żadnych wskazówek, odnoście tego, co się wydarzy za
chwilę. To płyta, która z każdym odsłuchem zagnieżdża się coraz głębiej w
głowie, by ostatecznie przejąć nad nami kontrolę. To płyta mocno awangardowa
(są na niej momenty, które kojarzą mi się nawet z naszym
Wędrowcy-Tułacze-Zbiegi), kompletnie niezwyczajna i odbiegająca dość mocno od
ogólnoprzyjętych standardów. Płyta, na której instrumentarium czysto metalowe
zepchnięte zostało na drugi plan, ale nie pozbawione swoich ściśle przypisanych
funkcji. Bo poza wspomnianą magią, nagrania te mają w sobie odpowiedni tonaż, i
bynajmniej nie skręcają w symfonię, jeśli ktoś mógłby tak domniemywać. Jeśli
dziś bardzo małoprawdopodobnym jest nagrać płytę oryginalną, nieprzekombinowaną,
ciężko przyswajalną, a zarazem we wszech miar intrygującą, to Death.Void.Terror
właśnie tego dokonali. „To the Great Monolith III” to fantastyczne zwieńczenie
projektu, który z każdym krokiem dojrzewał i ewoluował (i to w jak najlepszym
tego słowa znaczeniu). Dla mnie jest to zdecydowanie jeden z najlepszych
krążków jakie w tym roku słyszałem. Dalsza rekomendacja wydaje mi się zatem
zbędna.
-
jesusatan
Death.Void.Terror.
“To the Great
Monolith III”
Sentient Ruin
Laboratories 2026
Life has a way
of surprising you. I’d been waiting six years for the follow-up to “To the
Great Monolith II”, and when the EP numbered 2.5 finally landed in my hands, I
hadn’t even had time to savour it before the final chapter of the trilogy came
knocking at my door. I’m listening to “To the Great Monolith III” for the tenth
time right now, and I still can’t shake it off, and millions of thoughts are
swirling round in my head. How can I put them into words so that it’s brief,
yet without overlooking the most important points? First and foremost, let’s
start with the fact that the third chapter of “To the Great Monolith” once
again features music that’s slightly different from before. We’d already been
given a small hint as to its content on the aforementioned EP, but that was
merely a fleeting glimpse compared to the supernova-like explosion that is this
latest release. The rubble and catacombs have all but vanished. In their place,
a dense forest has sprung up all around us, to which only a select few can
enter. A forest where forbidden rituals
take place. ‘To the Great Monolith III’ is an ancient mass, or maybe rather a
sorcery ritual. These are the most mature, the most solemn recordings the band
has ever made. Five compositions constituting a secret celebration, a forgotten
rite, the unfolding of which we are allowed to observe from hiding, holding our
breath. The music on “III” is, in terms of tempo, somewhat monotonous, yet hypnotic.
Often, a given part, usually unhurried,
at most at a marching pace, loops for
several prolonged moments. Meanwhile, incredible things are happening all
around it. Tribal drums beat, druids in black hoods blow their horns, keyboard
passages flow in the background, and shamans sing. But they sing with such a
confident, choral voice (as if they were performing a ritual awaited for
thousands of years) that it gives you goosebumps. In fact, the vocals are one
of the strongest points on this album. There are whispers, shouts, the
aforementioned singing (in both high and low registers), often sounding like
incantations, growls, screams, whistles… Does the album ‘Morbid’ ring a bell? Do
you remember that drunken chant at the end of the album? Here, too, we have
‘la-la-la-la’, only in this case it’s no laughing matter anymore. “To the Great
Monolith III” is an album that keeps you on the edge of your seat throughout,
offering no certainty or clues as to what’s about to happen next. It’s an album
that, with every listen, burrows deeper and deeper into your mind, eventually
taking control. It’s a highly avant-garde album (there are moments on it that
even remind me of Polish Wędrowcy-Tułacze-Zbiegi), completely unusual and quite
far from generally accepted standards. It’s an album on which purely metal
instrumentation has been pushed into the background, though not stripped of its
strictly defined functions. For apart from the aforementioned magic, these
recordings possess the necessary weight, and by no means veer into symphonic
territory, should anyone be inclined to assume as much. If it is highly
unlikely these days to record an album that is original, not overexperimental,
challenging, yet thoroughly intriguing in every respect, then Death.Void.Terror
have done it. ‘To the Great Monolith III’ is a fantastic culmination of a
project that has matured and evolved (in the very best sense of the word) with
every step. For me, it is definitely one of the best albums I’ve heard this
year. Any further recommendation therefore seems superfluous.
- jesusatan
https://sentientruin.bandcamp.com/album/to-the-great-monolith-iii-rifts
