Uwielbiam kanadyjski Slaughter. Chłopaki co prawda
zbyt wiele nie nagrali, jednak ich spuścizna to dla wielu współczesnych
zespołów stanowi na pewno znaczące źródło inspiracji. Choćby dla pochodzących z
Rumunii Rotheads i Putred. Te dwa składy wysmażyły właśnie piękny tribjut dla
Kanadoli, który ukazał się w pierwszej połowie bieżącego roku na wydanej w
sposób bardzo klasyczny, limitowanej do siedemdziesięciu sztuk taśmie, nakładem
rodzimej muzykom wytwórni, dla której wspomniane wydawnictwo jest aktem
rozdziewiczenia. Pod względem muzycznym jest to typowe wydawnictwo
kolekcjonerskie, skierowane chyba wyłącznie do maniaków Slaughter. Nie
znajdziecie na nim bowiem nic poza sześcioma (po trzy sztuki z każdej strony)
coverami. W obsadzie mamy takie piosenki jak „F.O.D.”, „Death Dealer”,
„Incinerator” czy „One Foot in the Grave”. Zresztą wymienianie tytułów jest tu
na dobrą sprawę bezzasadne, z dwóch powodów. Po pierwsze, każdy może sobie ową
setlistę sprawdzić w Internetach, a po drugie, Slaughter słabego kawałka nie
miał, więc cokolwiek by chłopaki nie zgrali, to i tak jest kult! Kwestia
wykonania zatem, bo to ona odgrywa tu najważniejszą rolę. No, powiem wam…
żadnych niedociągnięć nie ma. Jest to wspaniale odegrana muzyka z lat dawnych,
może w jeszcze bardziej deathmetalowej formie niż pierwowzór, ale przez kilka
smaczków, głównie pod tytułem „brzmienie”, zyskująca rumieńców. Na pierwszej
stronie, należącej do Putred, wspaniale stuka werbel. Jak odwrócone wiadro, co
zwłaszcza w wolniejszych partiach wywołuje u mnie ciary. Z kolei Rotheads, ze
swoimi przybrudzonymi błotem gitarami i ghoulowym wokalem nadali prezentowanym
wersjom jeszcze większej ilości cmentarnego klimatu. Wykonania tych klasycznych
kawałków w takim stylu to jak dolanie benzyny do ogniska. Coś, co już
oryginalnie jest wspaniałe i niemal idealne zyskuje dodatkowego doładowania.
Wybornie się słucha tych narań, zwłaszcza z formatu analogowego. Nie wiem ile
taśm się Rumunom sprzedało, ale jeśli jesteście maniakami Slaughter i chcecie
usłyszeć ich podliftingowane szlagiery, to zawsze jest szansa, że gdzieś tam
jeszcze się jakaś kopia ostała. Moim zdaniem zdecydowanie warto się o takową
postarać, bo ten tribute to absolutny strzał w potylicę.
Jest to włoski projekt, złożony
ze znanych muzyków tamtejszej sceny, który właśnie wydaje swój debiutancki
album. Panowie rzępolą metal śmierci, nawiązując do klasycznych wzorców,
czerpiąc pełnymi garściami z dokonań takich grup jak Nile, Incantation czy
Cannibal Corpse. To zwyczajowe, dość gęste granie, będące połączeniem szybkich
riffów i tremolo z palm mutingiem oraz zgrabnymi solówkami. Muza od Eyes of
Agony leci w zmiennych tempach, ale najbardziej lubi te przyspieszone, bo może
wtedy zasypywać nasze uszy zwalistymi ścianami dźwięku, których monumentalizm,
upstrzony technicznymi wywijasami, potrafi boleśnie przygnieść do gleby. Włosi
napierdalają żwawego deciora, który uwielbia prężyć muskuły jak i pokazywać
swoje gustowne fatałaszki, przypominając w jakiej kondycji był ten gatunek
kiedyś. Odtwarzają stare klisze z wirtuozerską precyzją, sypiąc blastami,
lawinowymi kanonadami i słoniowatymi zwolnieniami na tłumionym biciu w struny
lub zapodając atmosferyczne, wysokotonowe formuły. Materiał nagrany czysto, ale
nie do przesady. Gitary posiadają soczyste brzmienie, sekcja łupie jak
Gromowładny, zaś wokalista zdziera gardło sumiennie. Z płyty klimacik snuje się
diabelsko-trupi więc czego chcieć więcej. Jednakże „When They Return” to nic
nowego, ot poprawna przypominajka o przeszłości, która nigdy już nie wróci.
Starzy wyjadacze i puryści powinni być zainteresowani, ci którym bliższe są
współczesne det metale, mogą sobie odpuścić.
Debiutancki album Niemców, ten z grzybami w tytule,
był dla mnie niczym grom z jasnego nieba. Nie dlatego, że to była muzyka jakoś
specjalnie nowatorska. Wręcz przeciwnie. Panowie zaczerpnęli głęboko ze studni
klasyki, robiąc to jednak w sposób wyjątkowo „autorski” i udany. Jeśli
pamiętacie, postawiłem ich w jednym szeregu z Hexenbrett, Malokarpatan czy
Negative Plane. Drugi krążek zespołu, który wydany zostanie, przynajmniej na tą
chwilę, jedynie na kasecie, własnym sumptem, jest w prostej linii kontynuacją
wspomnianego debiutu. Jedyną rzeczą jaka się dla mnie zmieniła podczas odsłuchu
tego materiału jest brak elementu zaskoczenia. Bo wyjątkowo wysoki poziom
muzyczny, czy też kompozytorski, został na nowych nagraniach utrzymany. „III:
Instruments of Fungal Intent” to niemal pięćdziesiąt minut muzyki utrzymanej w
klimacie proto black metalu, z niewielkimi tylko nawiązaniami do lat
późniejszych. A przez lata późniejsze mam na myśli co najwyżej początek drugiej
fali. Zdecydowanie więcej w tych nagraniach Venom czy Motörhead (w tym
przypadki chyba nawet więcej niż na „II: Chemognosis - A Shortcut to Mushrooms”),
albo niemal punkowych rytmów, niż, dajmy na to, wczesnego Mayhem, również tu
obecnego. Sporo też psychodeli, ale takiej rodem z lat siedemdziesiątych, a nie
tych nowoczesnych wynalazków. Chwilami jest tutaj bardzo skocznie, gdzie
indziej melodyjnie, prawie że heavymetalowo, a dla równowagi są chwile gdzie
zatapiamy się w silnych oparach marihuany, czy nawet odurzeniu opium. No i
bardzo mocno pachnie tutaj pokrytym śnieżnym pyłem lasem. Wszystko to tworzy
niesamowicie rytualny klimat. Klimat prawdziwego kultu. Jeśli nawet nie Szatana
(choć i Jego imię się na tym krążku w tekstach przewija) czy innych leśnych
bóstw, to przynajmniej starego, klasycznego metalu. Odkryjecie to nie tylko w
liniach gitarowych, chwilami fantastycznie hipnotyzujących, ale i wokalach. A
to śpiewanych, raz bardziej, raz mniej agresywnie, a to rytualnie
deklamowanych, takowo mrocznych co podniosłych, głoszących przesłanie solo, czy
chóralnie. Boarhammer wymyślili własną formułę, zaklęcie na wskrzeszenie ducha,
którego próżno szukać na większość współczesnych płyt. I tą formułę sukcesywnie
rozwijają / kontynuują, dla mnie bez znaczenia które słowo sobie przyswoicie,
bo konkluzja jest i tak jednoznaczna. Dla mnie to zespół wyjątkowy, a ich płyty
to mokry sen każdego maniaka starego grania. Jestem pełen uznania i bije
głębokie pokłony. I na koniec smutna konkluzja. Chłopakom chyba nie wyszło z
Naturmacht Productions, i najwyraźniej nie znaleźli godziwego wydawcy, który
byłby w stanie przedstawić ich szerszej publiczności. Albo po prostu się
wkurwili i maja wyjebane. Tym bardziej sprawdźcie ten album, bo to perła w
zalewie codziennego gówna. Możecie mi wierzyć.
-
jesusatan
Boarhammer
“III:
Instruments of Fungal Intent”
Independent 2026
The Germans’
debut album, the one with “mushrooms” in the title, came as a bolt from the
blue for me. Not because the music was particularly innovative. Quite the
opposite. The guys drew deeply from the well of classics, but did so in an
exceptionally “original” and successful way. If you recall, I placed them in
the same league as Hexenbrett, Malokarpatan, and Negative Plane. The band’s
second album, which, at least for now, will be released exclusively on cassette
at their own expense, is a direct continuation of that debut. The only thing
that has changed for me while listening to this material, comparing to the
debut, is the lack of an element of surprise. The exceptionally high musical
and compositional standard has been definitely maintained on the new
recordings. “III: Instruments of Fungal Intent” is nearly fifty minutes of
music steeped in the atmosphere of proto-black metal, with only minor
references to later years. And by “later years,” I mean, at most, the beginning
of the second wave. There’s definitely more of Venom or Motörhead in these
recordings (in this case, perhaps even more than on “II: Chemognosis – A
Shortcut to Mushrooms”), or almost punk-like rhythms, than, say, early Mayhem,
which is also present here. There’s also plenty of psychedelia here, but the
kind straight out of the ’70s, not those modern inventions. At times it’s very
upbeat, at others melodic, almost heavy metal-like, and to balance it out,
there are moments when we’re immersed in thick clouds of marijuana smoke or
even the intoxication of opium. And there’s a very strong scent of a forest
covered in snow dust. All of this creates an incredibly ritualistic atmosphere.
The atmosphere of a true cult. If not of Satan (though His name does appear in
the lyrics on this album) or other forest deities, then at least of old-school,
classic metal. You’ll discover this not only in the guitar lines, at times
fantastically hypnotic, but also in the vocals. Sometimes sung more aggressively, sometimes less, and at other
times ritually recited, as dark as they are solemn, delivering their message
solo or in chorus. Boarhammer have devised their own formula, a spell to resurrect
the spirit, one that you will not find on most contemporary albums. And they’re
steadily developing, or continuing, this formula, it doesn’t matter to me which
word you choose, because the conclusion is clear either way. To me, this is an
exceptional band, and their albums are every old-school metal fan’s wet dream.
I’m full of admiration and bow deeply to the band. And finally, a sad
conclusion. It seems the guys didn’t work out with Naturmacht Productions, and
apparently they haven’t found a decent label that would be able to introduce
them to a wider audience. Or maybe they just got pissed off and don’t give a
shit anymore. All the more reason to check out this album. It’s a gem amid the
flood of everyday crap. Believe me.
To zdaje się nowa kapela ze
Stanów Zjednoczonych, a to jej debiutancka płyta, która niesie ze sobą siedem
utworów melodyjnego black metalu. Kurczę, problem mam z tym krążkiem jak
cholera, bo nie gustuje w takich wykwitach, a za recenzję powinny wystarczyć
słowa z notki informacyjnej, które mówią, że płyta ta […] śledzi losy
czarnoksiężnika, którego świat rozpada się po nagłej śmierci ukochanej [...].
Temat dla diabelszczyzny jak znalazł, co nie? Cóż, tą smutną historię Befouled
Malediction ubiera w tradycyjne formy dla gatunku, czyli mieszankę tradycyjnego
biczowanie i tremolo, która płynie w zmiennych tempach i oprócz sypania szronem
oraz zadawania tęgich razów, częstuje chwytliwymi solówkami i dodatkami w stylu
dungeon synth. Rzecz jasna, całość obdarzona jest odpowiednią do konceptu
melodyką, która ma bodajże za zadanie podnosić smutasów na duchu lub rozmarzać
i wpędzać w jeszcze większą depresję niż przed chwilą. To rogacizna
wygenerowana na cieniutkich gitarach i delikatnie wycofanej sekcji rytmicznej,
choć momentami przebija się ona śmiało do przodu. Za instrumentami podążają
wokale, przy wydobywaniu których, mikrofoniarz zdziera sobie gardło, ale całkiem
nieźle mu to wychodzi. Amerykanie grają black metal bez siły przebicia, na czym
w sumie im nie zależy, ponieważ mocno mi się wydaje, że wolą stawiać na
chwytliwość i romantyczną atmosferę, dając pierwszeństwo ckliwej opowieści, budując
ją, używając dźwięków tego mrocznego gatunku z niewiadomych przyczyn. Tekst od
promotora, dołączony do tego materiału mówi również, że album ten powinien
trafić bez trudu do fanów Arckanum, Sacramentum i Dissection, zatem im polecam
sprawdzić to wydawnictwo, ale reszcie oczywiście i w żadnym wypadku tego
zabronić nie mogę.
shub
niggurath
Befouled
Malediction
“Desperate
Necromancy”
Ixiol
Productions / Dawnbreed Records 2026
This
appears to be a new band from the United States, and it’s their debut album,
featuring seven tracks of melodic black metal. Man, I’ve got a hell of a
problem with this one, because I’m not into this kind of stuff, and the words
from the press release, which say that this album “Follows the story of a
sorcerer whose world falls apart after the sudden death of his beloved”. A
perfect theme for devilry, isn’t it? Well, Befouled Malediction wraps this sad
story in the genre’s traditional forms, that is, a mix of classic thrashing and
tremolo that flows at varying tempos, and besides sending chills down your
spine and delivering heavy blows, it treats you to catchy solos and
dungeon-synth-style elements. Of course, the whole thing is imbued with a
melody befitting the concept, which is presumably meant to lift the spirits of
the melancholic or to lull them into an even deeper depression than before.
It’s a dark, brooding sound generated by high-pitched guitars and a subtly
recessed rhythm section, though at times the rhythm section boldly pushes its
way to the forefront. The vocals follow the instruments, and the singer is
practically screaming his lungs out to get them out, but he pulls it off pretty
well. The Americans play black metal that lacks punch, which they don’t really
care about, because it seems to me that they prefer to focus on catchiness and
a romantic atmosphere, prioritizing a maudlin narrative and building it up
using the sounds of this dark genre for reasons unknown. The text from the
promoter, included with this material, also states that this album should
easily appeal to fans of Arckanum, Sacramentum, and Dissection, so I recommend
that they check out this release, but of course, I can’t stop anyone else from
doing so either.
Grave Hex zawiązał się w Helsinkach zaledwie dwa
lata temu. Zespół zdążył już jednak dać się poznać swoim debiutem, który to
zresztą przedstawiłem tutaj nieco ponad rok temu. Teraz panowie, wespół ze
swoją własną Jo Bench (czyli Hanną na basie), wracają z pięcioma nowymi
numerami, kryjącymi się pod widocznym powyżej tytułem. Dla tych, którzy nie
kojarzą, Finowie grają śmierć metal. I to w przypadku tej EP-ki nawet bardziej
tradycyjny i czysty gatunkowo niż na wspomnianym debiucie. Mniej tu
kombinowania, nieco mniej punkowych podjazdów, więcej staroszkolnych konkretów.
Ze wspomnianego punka pozostały ewentualnie rytmy perkusyjne, aczkolwiek tym
razem i tak brzmią one bardziej jak u klasyków ze Szwecji niż faktycznych
inspiracji tym nieco starszym gatunkiem. Owszem, jest w tej muzie trochę
skoczności i chwytliwości, ale jej podstawę stanowi deathmetalowy ciężar. Jak
wspomniałem, finezji w tych nagraniach jakby mniej niż na „Vermian Death”, co
nie znaczy, że panowie zapomnieli o wplataniu w swoje riffy odpowiedniej dawki
melodii, czy zmian tempa. To, głównie obraca się w granicach średnich, acz
niekiedy kapkę spada na rzecz siermiężnych, uderzających w łeb, rytmicznych
akordów. Trochę to wówczas przypomina marsz nieumartych, a masą kojarzy się ze
średniej wielkości spychaczem. Gdzie indziej, też w tych prostych, niewyszukanych
momentach, staje mi przed oczami Haemorrhage i Fernando wymachujący górną, czy tam
dolną, kończyną, niby zajumaną z kosza na szpitalne odpady. Choćby w „Master’s
Lair”. Poza powyższymi nazwami wymienić jeszcze, w formie inspiracji, można
połowę Szwecji, albo Incantation, którego echa również się na tym EP-ku
przewijają. Innowacji tu niewiele, za to konkretnego pierdolnięcia zdecydowanie
więcej. Masywnie to brzmi, więc za ten element też plus. Wokal – rasowy, bez
finezyjnych wywijasów, idealnie pasujący do podkładu muzycznego. Legancko się
tego słucha, nawet jeśli na podłogę nie rzuca. Sprawdzić zatem można, a nawet
wypada, choć jeśli ktoś się zgapi, to życia raczej nie przegra. Debiut podobał
mi się chyba mimo wszystko bardziej. Zobaczymy jaki będzie następny krok Grave
Hex. Myślę jednak, że z tej mąki więcej niż solidny wyrobnik ostatecznie nie
wyrośnie.
Trochę kapel o tej nazwie się
nazbierało, ale ta pochodzi z New Hampshire, gdzie powstała w 2019 roku. Nagrań
ma bez liku, bo jedną epkę i koncertówkę, no i ten debiut więc chyba załoga się
nie przemęcza, w sumie rozumiem, gdyż też nie lubię. Dominion gra death metal w
klasycznej odmianie, która funkcjonowała w latach dziewięćdziesiątych w USA.
Jest to ujęcie bardzo surowe, które odznacza się żylastością i siermiężnością. To
proste, sękate riffy i sporo gęstego, tłumionego bicia, co podkręca sekcja
rytmiczna, która składa się z dwóch, mięsistych basów i nieco płaskiej
perkusji. Instrumentarium towarzyszą bulgoczące i lepkie growle, od których
przewraca się w żołądku. Muza grana przez Amerykanów płynie głównie w wolnych i
średnich tempach, gniotąc i mieląc cierpliwie, bo miażdżyć i rozdrabniać z
pietyzmem wręcz kocha. Death metal w wykonaniu Dominion jest bezlitosną i
prymitywną maszyną, która dla współczesnego fana tego gatunku, może okazać się
zupełnie nie atrakcyjna. Surowe brzmienie, piskliwe zagrywki i zgrzytliwe
solówki wraz z łupiącymi basami i beczkami robią małe kuku, a obrzydliwe teksty
wyrzygiwane przez gościa przy mikrofonie, stawiają kropkę nad i. Muzyka
paskudna, brudna i bezkompromisowa. Oprócz tego w dzisiejszych czasach może
wydawać się wtórna i w gruncie rzeczy taka jest, ale jest to obliczony efekt,
założony przez jej twórców, którzy po prostu grają to co lubią, odtwarzając
utarte schematy sprzed wielu lat. Album ten to swoisty przekrój tego gatunku,
który koncentruje się na jego najbardziej obscenicznej stylistyce, uwalniając
na świat ohydnego potworka w postaci „Mortification of Thy Flesh”.Poza wstępem
i zakończeniem, sześć numerów, od których dostaniecie mdłości. Pycha.
Częstujcie się.
Odliczania ciąg dalszy, czyli Master po raz…
szesnasty! Mało który zespół dorobił się na przestrzeni lat tylu albumów. Chuj
tam, że się dorobił, ale żeby cały czas utrzymywał wysoki poziom, to już jest
prawdziwy ewenement. Coś circa dwa lata temu pisałem wam, że „”Saints
Dispelled” to dojebana płyta, i Speckman nadal umie w death / thrash. Kilka
tygodni temu, kiedy zrobiłem sobie z „Among the Seeds of Death” z dwie rundki,
pomyślałem, że nieco mu ciśnienie spadło. I w sumie nawet chciałem sobie
odpuścić recenzję tego albumu, ale któregoś dnia wypiłem sobie trzy
bursztynowe, i poczułem ponowną ochotę na Master. I tak mnie ten krążek ruszył,
że z kolegą słuchaliśmy go cały wieczór. Tak, wiem, i przyznam to od razu bez
bicia, muzyka brodacza mieszkającego obecnie za naszą południową granicą
faktycznie jest wtórna, powtarzalna, nieskomplikowana, a na nowym albumie nawet
chyba jeszcze bardziej punkowa niż dotychczas. No i? I chuj! Niech sobie
będzie, skoro to i tak jest wysoki (no nie napiszę że najwyższy, bo będzie że
się spiłem) poziom grzańska. Co jak co, ale proste granie to ja akurat lubię. A
Master gra prosto. Dla zwykłego chłopa spod budki z piwem. Co prawda gdzieś tam
pomacha mu przed zamglonymi oczami bardziej klasyczną, nie należącą do
prymitywnych solówką, w innym momencie pobuja chwytliwą melodią, ale nawet
wtedy ów Mistrz będzie ubrany w brudne, obrzygane i kilka miesięcy nie prace
łachmany, znalezione pewnie pod kontenerem PCK. Muzyka Master to klasyka
prostoty gatunku. Jednocześnie muzyka, która dla określonego grona odbiorców
jest nadal tym, czego im najbardziej do szczęścia potrzeba. Ja, jak idę po
piwo, to nie muszę za każdym razem kupować Komesa. Częściej walnę za podobną
cenę z trzy dyskontowe mocne, i jestem po nich równie szczęśliwy. Z muzyką mam
podobnie. Wykwintną nie pogardzę, ale i tak gdzieś tam w serduchu najsilniej
bije mi ta prosta, wulgarna. Powiem wam zatem najprościej jak się da. Nowy
Master to naprawdę fajna płyta, o ile nie oczekuje się od staruszka, że
zatańczy jak młody kozak. Może i rzeczywiście w ostatecznym rozliczeniu słabsza
od poprzedniej, ale tylko odrobinkę. Speckman, mimo iż już siwy, i pewnie mu
kręgosłup siada, nadal daje radę. Jak mało kto w jego wieku (nie wypominając).
Oby tak dalej.
Kurcze, całe pięć lat zajęło
Finom nagranie drugiego krążka, a debiut był całkiem, całkiem. Na „Awakening of
Ancient Evil” panowie kontynuują rzeźbienie w materii poczernionego thrashu i w
dalszym ciągu nawiązują do gwiazd tego gatunku z lat osiemdziesiątych. Jednakże
na najnowszym wydawnictwie mniej słychać podobieństw do Sodom, Kreator czy
Slayer, choć poruszanie się w określonej stylistyce powoduje, że pewne maniery
narzucają się same i nigdy do końca, od skojarzeń dana kapela się nie uchroni.
Disembody grzeją ostro, biczując aż puchnie, a na dokładkę wiercą dziury w
mózgu, świdrującymi solówkami, ale też sporo dusznej i przepełnionej magią
atmosfery za pomocą bliskowschodnich melodii, zesłać są mili. Finowie szyją
zaciekłe, bezlitośnie raniące riffy, podbite ostrym i lodowatym brzmieniem,
któremu nie przeszkadza w torturach wycofana sekcja rytmiczna. Całości
przygląda się, śpiewając swym chropowatym i nieprzyjaznym głosem mistrz tej
ceremonii, cedząc arogancko bluźnierstwa. Czyste, diabelskie rzępolenie,
obdarzone satanicznym jadem i mistycznym klimatem, które w sumie i w przypadku
tego duetu niczego nowego do kanonu nie wnosi. Kolejna odsłona black-thrashu z
lat osiemdziesiątych, zapodana w czasach, w których według ówczesnej kultury
samochody powinny latać i pierwsze hotele na Marsie powstawać. Niestety, czas
zatrzymał się w miejscu, przynajmniej w kwestii tego gatunku, który Disembody
na swojej drugiej płycie napierdala rzetelnie i z zaangażowaniem. Tylko po
jasną cholerę niektóre numery mają aż siedem lub osiem minut? Oprócz tego
małego zgrzytu wszystko w normie. Surowo, zgrzytliwie i mrocznie. Posłuchać nie
zaszkodzi, a fani klasyki powinni być zadowoleni.
Calus jest podobno już trochę
legendą na amerykańskiej scenie stoner metalowej. W sumie się nie dziwię, bo od
momentu powstania w 2002 roku, razem z „The Evolution of Social Exclusion”, w
swojej dyskografii posiadają tylko trzy epki. Najnowsze wydawnictwo zawiera
sześć utworów zwyczajowego, klasycznie potraktowanego stonera, który dobrze
buja i otumania, bo podstępnie trochę powietrza odbiera. W sumie z tą klasyką
to trochę mnie poniosło, ponieważ Amerykanie oprócz ciężkich kołysanek mają
również tendencje do schodzenia na niższe rejestry, brodząc momentami trochę w
błocie, co zbliża ich rzępolenie do sludge metalu. Panowie potrafią odjechać
również w drugą stronę, odchudzając okresowo aranżację, wprowadzając do nich
nieco lżejszych brzmień, jeśli grunge’owe akordy takimi nazwać można. Calus gra
muzę mroczną, gęstą i psychodeliczną. Nie jest ona jednak pozbawiona
melodyjności, a i brudnego groove’u jej nie brakuje. Co charakteryzuje ten
materiał, to różnorodność brzmienia, smołowate riffy, nawiązujące do Black
Sabbath, chwytliwe solówki, które korespondują z melodyjnym rockiem oraz cały
kalejdoskop stoner’owego, sludge’owego i grunge’owego kostkowania w
towarzystwie zmiennych wokaliz. Kwintet z Karoliny Południowej zadbał również o
wrażliwszych odbiorców, umieszczając na tej epce także miłą, ale też nieco
gorzką balladkę w postaci trzeciej kompozycji „Stone Snake”. Fanom takiej
muzyki to wydawnictwo polecam. Twardziele i sataniści mogą sobie darować.
Kurwa, myślałem, że jak zespół ma w nazwie Mörk i
Grim, to może być mroźnie i ciekawie. Tytuł ich debiutu z kolei, który
przetłumaczyć można jako „Sagi z Nordfjordu”, skojarzył mi się natychmiast z cyklem
wydawniczym „Saga o ludziach lodu”, który to swego czasu czytał shub niggurath,
i pamiętam, że mu się podobało. No to, z
racji tego, iż akurat nie miałem nic innego do roboty, sobie owe piosenki
sprawdziłem. Od razu wrócę do nazwy, i nieco się powtórzę… Sądziłem, że jeśli
się jakąś wybiera na swój szyld, to do czegoś ona jednak zobowiązuje. Tutaj nie
jest, niestety, ani mrocznie, ani ponuro. Jest nudno i… poniekąd zabawnie.
Nudno, bo panowie grają przeciętny, choć sprawnie skonstruowany, i oprawiony
nawet przyzwoitym brzmieniem, black metal. Niestety, bardziej w klimatach, za
którymi nie szaleję, czyli borostworowych. Sporo tu ogniskowych przyśpiewek
(zresztą dźwięki palonego drewna gdzieś się tam po drodze przewijają, przy
akompaniamencie jakiegoś rogu czy innego dętego), także z panienką, w wersji
akustycznej, ludowych melodii, pradawnych instrumentów, chodzenia po lesie i
szukania grzybów. Prawdziwego black metalu natomiast deficyt. Widać duet stawia
na budowanie klimatu z czasów, kiedy to mężczyźni portki mieli ze skóry lisa,
jako kondoma używali ogona wiewiórki, a o centralnym ogrzewaniu nikt jeszcze
nawet nie myślał. Słyszałem w życiu kilka dobrych płyt z tego odłamu, ale „Sǫgur
frá Norðfirði” stoi lata świetlne od nich. OK., było, że nudno, to teraz, czemu
zabawnie. Ludzie… Posłuchajcie tego wokalu. Jak bym nie wiedział, to bym
pomyślał, że sobie chłopaki robią jaja. Nie dość, że głos jest tutaj wyjątkowo
mocno wyeksponowany w miksie, to jeszcze jego barwa (nie przymierzając Golum z
„Władcy Pierścieni”), po prostu może wywoływać eksplozję śmiechu. Dawno już nie
słyszałem tak kabaretowego podejścia do tematu. Trochę odetchnąłem z ulgą,
kiedy w końcu nastała cisza, ale, ku mojemu zdziwieniu, po dłuższej chwili coś
zaczęło do mnie z głośników gadać. A potem był jeszcze bonus track. Na drugie
podejście się już nie zdecydowałem, czym zaoszczędziłem pół godziny życia (a
przez pół godziny można sobie w spokoju wypić, na przykład, dwa piwa z lodówki).
Co do podsumowania… Kto lubi takie folkowo leśne klimaty, niech sobie sprawdzi.
Ale szału nie gwarantuję. Kto nie lubi, jak ja, może sobie darować.
Kapela nowa, pochodząca z
Irlandii, gdzie w 2023 roku wydała demo. Po trzech latach, do tamtych trzech
kawałków panowie dograli kolejne trzy i mamy płytę. Czemu nie zatytułowali jej
jako „trzy” nie wiem, ale nie to jest ważne tylko zawartość. Jest nią black
metal, w pełni nawiązujący do dźwięków, stanowiących o jego narodzinach, bowiem
Irlandczycy grają pod Hellhammer, ale wykorzystują również patenty znane z
dyskografii Venom i Bathory. U Callous Master jest równie prostacko i garażowo
jak było w przypadku wspomnianych zespołów, lecz przecież wszyscy wiedzą, że to
nie zarzut, a w niektórych kręgach odbiorców jest to uznawane za jeden z
atutów. Panowie napierdalają muzę brudną i wyświechtaną, która topornie i
prosto w ryj rzuca bluźniercze zaklęcia, szydząc i opluwając wszelkie
świętości. Ich magiczne narzędzia to obskurnie brzmiące gitary, delikatnie
wycofana, prymitywna perkusja, dość dobrze wyeksponowany bas oraz surowe i
jątrzące złośliwości wokalizy, które dla wzmocnienia efektu piwnicy, zostały
sowicie potraktowane pogłosem. To black metal, który się kocha albo nienawidzi,
ponieważ Callous Master nie przebierają w środkach. Wręcz przeciwnie, bo
chwytają się niewyszukanych i najprostszych form wyrazu tak jak na początku lat
osiemdziesiątych. Tylko różnica między tamtymi nagraniami, a tym albumem jest
taka, że ówczesne brygady zupełnie nie były świadome tego, jaki wpływ wywrą na
kolejne pokolenia. Irlandczycy zaś w pełni zdają sobie sprawę, jaki efekt
osiągną, opierając się na tych fundamentalnych już dzisiaj wzorcach. Dobrze im
to wychodzi. Na „Callous Master” jest ciężko, lodowato i brutalnie, a klimacik
jest przesiąknięty złem. Chropowata produkcja, dobrze bujające riffy, zimne
tremolo i przeciągnięte aż do drżenia akordy oraz wokalne „tchnienia śmierci”.
Rasowy black metal. Polecam, zajebista muza, urozmaicona o świetne interludia,
a przedostatni, noisowy kawałek, to idealnie wpasowana pauza i kawał dobrej
elektroniki.
Nie wiem dlaczego, ale po odsłuchaniu nowej EP-ki
Throät Cütter, znając katalog wydawniczy Putrid Cult, podskórnie czułem, że za
projektem tym czai się Nikki Speed (młodziak odpowiedzialny wcześniej za Trupi
Swąd). Zerknięcie w notkę biograficzną, i… bingo! Z drugiej strony żaden ze
mnie w tym przypadku Rutkowski, bowiem muza Podrzynacza Gardeł utrzymana jest w
tym samym staroszkolnym, przesiąkniętym do szpiku kości klimacie co wspomniany
Swąd, zagrana z tak samą dziką młodzieńczą pasją i zacięciem. „Killed by Speed”
to siedem ścieżek, z czego jedna będąca typowym (chuja tam typowym, właśnie
kompletnie staroszkolnym, znanym głównie z występów koncertowych kapel będących
dziś absolutnymi klasykami) instrumentalnym przerywaczem, zamykających się w
dwudziestu dwóch minutach. Oryginalności w piosenkach na tym wydawnictwie
zawartych nie znajdziecie. Tutaj wszystko jest odgrzewanym kotletem. Przez
kucharzy nie mających jeszcze w swoim dorobku jakichkolwiek nagród, czy
Gwiazdek Miałszlę (jak mnie ta wałkowana na okrągło reklama wkurwia podczas
jazdy autem!), za to kochających granie sprzed czterech dekad. O „Killed by
Speed” nie da się napisać zbyt dużo, by nie powtarzać starych, utartych
frazesów, zwłaszcza pod względem muzycznym. Że klasyczne speed / thrashowe
riffy, wściekle śpiewane, a chwilami i „piszczane” wokale, że solówki „jak
dawniej”, że autentyczność, wkurw i pokazywania fuck’a scenie mainstreamowej?
Iluż to już dziś jest takich młodych naśladowców starej nuty. Od chuja i
jeszcze trochę. Czy warto sobie zatem zawracać głowę kolejnym? No i to jest
właśnie pytanie zasadnicze, które musicie sobie zadać! Bo jeśli nadal nie
znudziły wam się kolejne pozycje z katalogu Dying Victims czy Ossuary, to
Putrid Cult serwuje kolejną dawkę tego, co kochacie najbardziej. Moim mili… Te
nagrania nie trafią do encyklopedii metalu jako przełomowe, nie trafią też
zapewne na czubek playlisty podsłuchiwaczy Spitifajów, czy jak tam się te inne
gówna nazywają. Za to zrobią przynajmniej „dzień” maniakom staroci, najczęściej
takim już z deka siwiejącym. Dobra EP-ka, na kilka odsłuchów i kilka browarów.
Tylko tyle, i aż tyle, zależy kto z której strony spojrzy.
W miarę młoda kapela, bo powstała
w 2019 roku na holenderskiej ziemi, ale panowie na zdjęciu dość dojrzali. No
tak, starzy wyjadacze jak chociażby założyciel Written in Blood, czyli Bert
Hoving, były bassman God Dethroned. Debiut Holendrzy mają już za sobą, ponieważ
ukazał się on cztery lata temu. Obecnie ci czterej panowie wracają z najnowszą
epką. Co mają do zaoferowania? Ano klasyczny decior z Niderlandów, no może
trochę lepiej dociążony i zagęszczony niż kiedyś Asphyx czy Gorefest, ale
równie nieźle kopiący w dupę. W tym przypadku, do mieszanki mielących i
miażdżących riffów w wolnych i średnich tempach, dołożono sporo
przygnębiających i niepokojących melodii. Dodało to death metalowi od Written
in Blood sporo tajemniczości i co za tym idzie odrealnionego klimatu. To oprócz
śmierdzących rozkładem akordów oraz bitewnych pieśni, które pojawiają się w
szybszych momentach, to także, a może głównie, mroczna atmosfera kreuje te
kompozycje. Wgniatające w glebę bębny, odczuwalny na żołądku bas i krwiste
gitary, no i rzecz jasna ordynarne wokalizy, zatem kwintesencja holenderskiego
metalu śmierci, w którym chyba zawsze spotykała się mroczna i zalatująca
gnijącym mięsem aura Autopsy z machiną wojenną w stylu Bolt Thrower. Tak jest i
tutaj. Brutalność, nienachalna chwytliwość i bezpretensjonalne podejście do
tematu w delikatnie odświeżonej formie. Nic na siłę i bez nudziarstwa. Polecam.
Grób w zasadzie regularnie pojawia się na łamach
Apocalyptic Rites, zatem każdy kto w miarę na bieżąco śledzi nasz przekaz,
powinien doskonale wiedzieć, kto zacz. Zespół ma na liczniku dwie demówki, dwie
EP-ki i splita, to chyba w końcu czas na pełniaka, nieprawdaż? Jest zatem i on,
czyli „Ikonoklasta”. Czterdzieści minut brudnego grania dla tych, którzy w
brudzie gustują. Zespół nie wykracza bowiem poza ramy gatunków, z których
czerpał dotychczas. Wrocławianie nadal dostarczają mieszankę death metalu z
punkiem, thrash’em, kapką hard core’a, sludge’a, tudzież, miejscowo,
naleciałościami black metalowymi (z okolic pierwszej fali). Natomiast sposób, w
jaki muzycy blendują ze sobą wspomniane gatunki dowodzi, że bynajmniej nie
zależy im na poszerzaniu grona szalikowców, czy puszczaniu oka do bardziej
tolerancyjnego odbiorcy. Nie, to jest, jak wspomniałem, muzyka dla sonicznych
brudasów. Struktura kompozycji jest na tym albumie w wielu przypadkach…
banalna. Zero zabawy w łamanie riffów czy techniczne popisówki. Jawohl, kilka
solówek gdzieś tam śmignie, ale i one raczej nie mogą konkurować z dokonaniami
Satrianiego. Sekcja rytmiczna jest w kolei tak prosta, że niektórzy mogliby
uznać ją za żart. Pałker często wchodząc z d-beat nie może się od niego uwolnić
do końca kompozycji, no chyba że się pomyli, i wyjdzie my niechcący szybkie
przejście. Poza piosenkami „punkowymi” (a takich tu najwięcej), panowie czasem
zwalniają do tempa praktycznie doomowego (choćby „Rozmawiałem ze złem” albo
„Pręgież”), ale nigdy nie są w stanie utrzymać w sobie gromadzącej się wówczas
energii, i ostatecznie wolno rozpoczęte wątki ostatecznie kończą się powrotem
do prostej skoczności. Antagoniści mogliby pewnie zarzucić utworom na
„Ikonoklaście” zbytnią powtarzalność i schematyczność. Może i faktycznie
mieliby nieco racji, ale do mnie ta formuła gada (zresztą, tradycyjnie, po
polsku i bez wyszukanych fraz), i ja ją łykam. Tym bardziej, że, podobnie jak w
przypadku „Mięsożercy” czy „Misophonii”, po trzech rundkach z „Ikonoklastą” nie
mogę się od tego prymitywnego łupania oderwać. Bo taki jest ten Grób. Pozornie
nudny i wtórny, ale jeśli się w niego wgryźć głębiej, to potrafi zadziałać jak
narkotyk. Po raz kolejny polecam.
To młoda kapela z Lizbony, choć
grający w niej muzycy na gówniarzy nie wyglądają, a i jakąś przeszłość metalową
mają już za sobą. Niedługo, bo trzynastego listopada ukaże się ich debiut.
Znajdziecie na nim dwanaście kawałków death metalu o europejsko-amerykańskim
pochodzeniu, który leci sobie w mocno pokręconym stylu, ale klasycznych
elementów w nim nie brakuje. Nie brakuje, ponieważ składa się on z typowych dla
metalu śmierci akordów, do których Crucivore dokooptował sporo brutalizmu oraz
zabiegów znanych szerzej jako slam. Wyszła z tego intensywna muza, która
atakuje gwałtownymi blast-beatami czy wręcz grindowymi, sonicznymi lawinami.
Oprócz napastliwości proponuje także całe szeregi chromatycznych riffów, sporo
palm mutingu i oczywiście tyle samo breakdown’ów. Materiał ten buja nieźle,
niszczy okrutnie i przygniata swym ciężarem artystycznie. Soczyste brzmienie
gitar, które zostało podkreślone monumentalną sekcją rytmiczną i
rzygowo-wrzaskliwymi wokalizami. Całość nie pozwala się nudzić, bo zmian
riffowania, rytmiki i prędkości jest na „Desecration” mnóstwo. Do tego
Portugalczycy urozmaicają miejscami swoje aranżacje elektroniką, która wcale
nie wydaje się typowa, gdyż to dość oryginalne dźwięki. Nadają one temu
albumowi nierzeczywistego klimatu, rodem z horrorów science-fiction,
poszerzając tym samym siłę i impet z jakimi uderzają w błony bębenkowe tutejsze
kompozycje. Zestawienie kilku ujęć death metalowego grania, okraszona odrobiną
modernizmu. Wyraźnie nowoczesna rzecz, lecz nie do przesady. Krwistego mięsa
dostarcza, tyle że w wersji fusion.
Tak sobie myślę, że dobrze, iż panowie postanowili
nazwać zespół w swoim narodowym języku, bo Blood’ów było już przynajmniej
kilka. A tak tamy „krew” po węgiersku. Zresztą nie tylko krew, bo i wszystko
inne. Z kraju naszych bratanków zbyt wielu klasyków się na przestrzeni dekad
nie doczekaliśmy. Owszem, wypada wymienić tutaj choćby kultowy Tormentor, ale na
podobny poziom jakoś nikt inny z kraju nad Dunajem się nie wspiął. Nie wespnie
się też pewnie Vér, ale akurat tym załogantom wypada oświęcić przynajmniej
kilka słów. Dlaczego? Bo mimo iż nowinek w ich twórczości nie uświadczymy, to
debiutancki album owego zespołu naprawdę niejednemu może sprawić mnóstwo
radości. Panowie obracają się w klimatach staroszkolnego death metalu, czerpiąc
inspiracje z klasyków lat dziewięćdziesiątych. Nie obierają jednak azymutu na
jeden konkretny cel, a rozglądają się w zasadzie na wszystkie strony świata.
Dzięki temu możemy na „A Féreg Pusztulása” usłyszeć echa kilku ekip ze Stanów
(od Incantation po Massacre), Europy (Morgoth), po zakątki północne (w bardziej
klimatycznych momentach Utumno, czy Gorement). To oczywiście takie szybkie
skojarzenia, i trochę rozbieranie twórczości Węgrów na czynniki pierwsze, bo te
pół godziny to, jako całość, solidna podróż w przeszłość, ale na własnych,
ustalonych przez zespół zasadach. To coś na kształt czytania młodemu adeptowi sztuki
metalurgistycznej definicji z pożółkłej księgi, przedstawiającej środków, za
pomocą których starzy nauczyciele, dziś najczęściej czeszący posiwiałą brodę,
tworzyli gatunek wiecznie żywy, nawet jeśli zwierający słowo „śmierć” w nazwie.
Nasze bratanki w sposób wzorowy kultywują tradycje lat minionych, stosując
naprawdę kolorowy wachlarz środków bezpośrednich, albo bardziej wyszukanych
(jak na tamte czasy) trików. Ciężko się na tej płycie doszukiwać jakichś
wybijających się ponad poziom fragmentów, bo całość jest cholernie spójna i
równa. Biorąc natomiast pod uwagę fakt, iż materiał ten został opatrzony
organicznym brzmieniem, niczym nie ustępującym najlepszym współczesnym naśladowcom
starego stylu (przecież nie napiszę, że to Floryda z roku dziewięćdziesiątego
pierwszego, bo mnie ktoś śmiechem zabije), to tym piosenkom nie da się
kompletnie nic zarzucić. Te nagrania to, po raz kolejny, odgrzanie kotleta na
mój ulubiony sposób. „A Féreg Pusztulása” wyjdzie na świat dopiero w pierwszych
dniach grudnia, i normalnie poczekałbym z tą recenzją jeszcze jakiś czas.
Biorąc jednak pod uwagę, że chłopaki niedługo zagrają u nas koncert,
postanowiłem opublikować te kilka słów nieco wcześniej. I, nie, wcale nie
dostanę za to darmowej wejściówki, czy nawet gratisowego piwa od organizatora. Szczerze
zachęcam do zapoznania się z muzyką Węgrów, bo chłopaki mają smykałkę do
starych piosenek. Jestem przekonany, że na żywo będzie to cios wagi ciężkiej.
Jest to kapela ze Zjednoczonego
Królestwa, która muzykuje już sobie od 1996 roku. Jakoś często się nie
udzielają, bo od momentu powstania do dzisiaj, uzbierali cztery demosy, dwa
albumy i razem z „Encyclopaedia Sociopathica”, dwie epki. Niniejsza, to sześć
kawałków muzyki, która powinna spodobać się wielbicielom ciężkiego core’a,
pomieszanego z industrialnymi rytmami i odrobiną brudnego, diabelskiego rocka.
W dużym skrócie, taki miks stworzony z dajmy na to Crowbar, Godflesh i Rob’a
Zombie. Zatem całkiem fajna i trochę inna napierdalanka, która niczym kafar
wbija w glębę, ale nie tylko, bo także nieźle buja. Ciężkie żużlowate
brzmienie, słoniowata sekcja rytmiczna i ordynarne, jakby od niechcenia,
wydobywające się z gardła gościa przy mikrofonie wokalizy. Gęsto tu i duszno
jak cholera, lecz i delikatnie skocznie, bo oprócz zawiesistych i śmierdzących
bagiennym rozkładem riffów, sporo na tym materiale jest groove’u. Dlatego
pomimo swojej słusznej wagi, zwartej struktury i braku powietrza, gdyż trujące
miazmaty to tutaj przewaga, „Encyclopaedia Sociopathica” wchodzi gładko,
wciągając do swego świata. Krainy pełnej brudu, rozkładu i wszelkich
obrzydliwości, pochodzących z chorej wyobraźni człowieka. Hipnotyzując i
miażdżąc zarazem, zasypuje niszczącymi riffami, które wraz bębnami i zdartym
wokalem, przypominają pokrytą smarem, skrzypiącą machinę rodem z „Mad Max’a”.
Maszyneria, która nie zatrzyma się przed nikim, ani niczym. Sypiąc mułem,
piachem z rdzy i ciągnąc za sobą smród spalonego leju, prze do przodu. Mozolnie,
ale skutecznie osiągając swój cel, którym jest destrukcja, której dokonuje
nienagannie, kołysząc biodrami. Wydawnictwo bardzo dobre. Mroczne i
jednocześnie syfiaste. Pycha mówię wam.
.jpeg)
