- FOR ENGLISH SCROLL DOWN -
Destruction Of Orion
“Dimensions of Chaos”
Aesthetic Death 2026
Czy ja jestem fanem projektów jednoosobowych? Nie.
Czy scena bułgarska jest sceną o znaczących metalowych tradycjach? Nie. Czy ja
lubię kobiety w metalu? No, kurwa, poza nielicznymi wyjątkami, z oczywistych, i
wielokrotnie przedstawianych tutaj powodów, nie. Czy jestem maniakiem funeral
doom metalu? Patrz: odpowiedź na pytanie poprzednie. I teraz taka sytuacja…
Dostaję promo Destruction of Orion, projektu ze wspomnianego kraju, tworzącego
właśnie w gatunku pogrzebowym, gdzie sterem i okrętem jest sobie Tehina
Spasova, czyli przedstawicielka płci pięknej. W życiu bym tego nie tknął, nawet
kijem przez papier, a jednak się skusiłem. Dlaczego? Z dwóch powodów. Po
pierwsze, piorunujące wrażenie zrobiła na mnie okładka, która jakoś tak
idealnie spasowała mi się z tytułem płyty (trzeciej już zresztą w dorobku artystki).
A po drugie, album wydaje Aesthetic Death, których to darzę niemal
bezgranicznym zaufaniem. „Dimensions of Chaos” to niemal godzina muzyki,
praktycznie nie wychylającej się poza funeral doomowe standardy. A jednak
okazuje się, że nawet w tych sztywnych ramach można stworzyć prawdziwe
arcydzieło. Już samo intro wprowadza słuchacza w niesamowicie melancholijny
nastrój, a to co potem się dzieje jedynie to uczucie pogłębia. Każdy z sześciu
(jeśli nie liczyć intro / outro) numerów na tej płycie to lawina smutku,
rozpaczy i przytłaczającej beznadziei. I nie myślicie sobie, że owe negatywne
uczucia są tutaj koloryzowane klawiszowymi ozdobnikami, jak to nierzadko ma
miejsce u innych przedstawicieli gatunku. Owszem, instrumenty klawiszowe i
smyczkowe pełnią w obrazie „Dimensions of Chaos” istotną rolę. Bez nich muzyka
ta byłaby… niczym wspomniana okładka w negatywie. One podkreślają tutaj istotę
docierających do naszych uszu dźwięków. Partie skrzypiec są na tych nagraniach
tak autentyczne i depresyjne jak na płytach My Dying Bride z najlepszych
czasów. Zresztą do tych ostatnich można Destruction of Orion porównać także pod
względem ciężaru gitar. Ich tonaż to wypadkowa pomiędzy ekipą z Bradford a
Esoteric, prawdziwy soniczny kolos na kształt góry lodowej. Czuć w tych
kompozycjach prawdziwą udrękę i cierpienie, i słowo „prawdziwą„ chciałbym tutaj
zdecydowanie podkreślić. Bo nawet jeśli Bułgarka, jak wspomniałem, nie stosuje
środków muzycznych wykraczających poza standardy funeral doom, to swoje uczucia
przelewa na pięciolinię w sposób wyjątkowo szczery i emocjonalny. Przejawia się
to także w sferze wokalnej. Poza głębokim growlem (którym Tehina wbija się do
czołówki mojego osobistego rankingu ryczących jak zarzynany wół pań), podniosłą, niemal religijną atmosferę
budują czyste śpiewy o żałobnym wydźwięku, potęgując, i tak obecny tutaj na
każdym kroku, smutek. „Dimensions of Chaos” to płyta przesiąknięta uczuciami,
będąca swoistą kartką z pamiętnika osoby doświadczającej w życiu prawdziwego
piekła, będącej na skraju wyczerpania, jednak marzącej, by przed odejściem
przeżyć jeszcze choć jeden szczęśliwy dzień. Na koniec dodam jeszcze, że album
wyprodukowany został w Priority Recordings Studio przez Grega Chandlera, i
nikomu chyba dodatkowo tłumaczyć nie muszę, że ten facet zna się na swojej
robocie jak rzadko kto. Trzeci Destruction of Orion to obok debiutu Umus
najlepsza płyta z gatunku funeral doom jaką słyszałem w tym roku, a może i
nadprzestrzeni kilku ostatnich. Przepiękna rzecz.
-
jesusatan
Destruction Of
Orion
“Dimensions of
Chaos”
Aesthetic Death
2026
Am I a fan of
one-man projects? No. Does the Bulgarian scene have a significant metal
tradition? No. Do I like women in metal? Well, fuck, aside from a few
exceptions, for obvious reasons that have been discussed here many times, no.
Am I a funeral doom metal fanatic? See my answer to the previous question. And
now here’s the situation… I received a promo for Destruction of Orion, a
project from the aforementioned country, creating music in the funeral metal
genre, where Tehina Spasova, a representative of the fairer sex, is at the helm
alone. I would never have touched this with a ten-foot pole, yet I was tempted.
Why? For two reasons. First, the cover made a stunning impression on me. It
somehow matched the album title (the artist’s third release, by the way)
perfectly. And second, the album is released by Aesthetic Death, a label I
trust almost unconditionally. “Dimensions of Chaos” is nearly an hour of music
that hardly strays from funeral doom standards. And yet it turns out that even
within these rigid boundaries, a true masterpiece can be created. The intro
alone plunges the listener into an incredibly melancholic mood, and what
follows only deepens that feeling. Each of the six tracks (not counting the
intro and outro) on this album is an avalanche of sadness, despair, and
overwhelming hopelessness. And don’t think for a moment that these negative
emotions are merely embellished here with keyboard flourishes, as is often the
case with other artists in the genre. True, keyboards and string instruments
play a significant role in the soundscape of “Dimensions of Chaos”. Without
them, this music would be… like that album cover in negative. Here, they
emphasize the essence of the sounds reaching our ears. The violin parts on
these recordings are as authentic and depressing as those on My Dying Bride’s
albums from their heyday. In fact, Destruction of Orion can also be compared to
the latter in terms of guitar heaviness. Their sound is a blend of the Bradford-based
band and Esoteric, a true sonic colossus, like an iceberg. You can feel genuine
anguish and suffering in these compositions, and I’d like to strongly emphasize
the word “genuine” here. Because even if the Bulgarian, as I mentioned, doesn’t
employ musical techniques that go beyond the standards of funeral doom, she
pours her feelings onto the staff in an exceptionally sincere and emotional
way. This is also evident in her vocals. In addition to the deep growl (which
propels Tehina to the top of my personal ranking of women who roar like a
slaughtered ox), the solemn, almost religious atmosphere is built by clean
voices with a mournful tone, intensifying the grief that is already present
here at every turn. “Dimensions of Chaos” is an album steeped in emotion, a
sort of diary entry from a person experiencing true hell in their life, on the
brink of exhaustion, yet dreaming of experiencing at least one more happy day
before passing away. Finally, I must add that the album was produced at
Priority Recordings Studio by Greg Chandler, and I probably don’t need to
explain to anyone that this guy knows his craft like few others do. Destruction
of Orion’s third album is, alongside Umus’s debut, the best funeral doom record
I’ve heard this year, or perhaps even in the past few years. A truly beautiful
piece of work.
- jesusatan
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz