Demonic Manifestation
„Grimshrine”
Personal Rec. 2026
Chcecie sobie posłuchać szwedzkiego death metalu ze
Stanów? Proszę bardzo. Co prawda nieco rozśmieszyła mnie informacja od wydawcy,
że oto zespół jest „Inspired by such legendary acts as Dismember, Grave,
Entombed, Unleashed, Pestilence, and Crematory”, bo skąd się tam wziął band
holenderskiego narcyza, za Diabła nie jestem w stanie pojąć haha! Poza tym
wszystko się zgadza. Demonic Manifestation faktycznie najbardziej ze wszystkich
odłamów kochają na potęgę ten skandynawski, i dobitnie dają temu dowód na swoim
trzecim już krążku. Wspomnianej szwedzizny mamy tu, jakoś na oko, z
osiemdziesiąt procent, bowiem w kompozycje Demonic Nanifestation wkradło się
też nieco amerykanizmów. Zatem, jest głównie melodyjnie na swój
charakterystyczny sposób, a niektóre zapożyczenia noszą w sobie niemal znamiona
plagiatu. Kilka razy bowiem spotkacie się na tym albumie z fragmentami
praktycznie żywcem wyciętymi z Dismember (głównie) czy Entombed (nieco
rzadziej). I nie chodzi mi jedynie o zapiaszczone na północną modłę gitary, czy
brzmienie z wiadomym efektem, ale wprost – o riffy! No nie chce mi się teraz
szukać, żeby palcem pokazywać, ale, wierzcie mi, tak jest. Nie wiem, mi to
generalnie nie przeszkadza, bo gdyby miało, to nie słuchałbym kilkudziesięciu
innych płyt silnie inspirowanych klasykami gatunku. Tym bardziej, że ma to swój
vibe, ładnie żre, i sprawia kupę radochy. Z tych amerykanizmów, to wspomniałbym
chyba późniejszy Morbid Angel (acz bez Azagthoth’owych solówek), albo
Incantation. Głównie pod względem masywnych, równoważących szwedzką melodię
akordów. Jest to zatem metal of death starej daty, brzmiący zdecydowanie staroszkolnie,
bez wybitnej finezji technicznej, ale nie pozbawiony kilku fikuśnych solówek,
grany od serca, przez maniaków dla maniaków. O, może wspomnę jeszcze o
fragmentach, krótkich bo krótkich, bardziej klimatycznych. Bo są tu chwile,
kiedy wchodzą jedynie gitary na zasadzie akustycznych, albo płynące mocno
melancholijnie (patrz: „Host”), a wtedy można sobie w głowie włączyć lampkę pod
tytułem Utumno albo Gorement. No ale to nadal Szwecja, jak by nie patrzeć. Nie
jest złe to granie, jednocześnie murów taranem nie przebija. Kto lubi muzykę z
kraju na północ od Helu, niechaj sobie wrzuca na ruszt. Niestrawności nie
przewiduję, aczkolwiek Magda Gessler pewnie by kręciła nosem, że odmrażane. Ja
zjadłem, smakowało.
-
jesusatan
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz