- FOR ENGLISH SCROLL DOWN -
Boarhammer
“III: Instruments of Fungal
Intent”
Independent 2026
Debiutancki album Niemców, ten z grzybami w tytule,
był dla mnie niczym grom z jasnego nieba. Nie dlatego, że to była muzyka jakoś
specjalnie nowatorska. Wręcz przeciwnie. Panowie zaczerpnęli głęboko ze studni
klasyki, robiąc to jednak w sposób wyjątkowo „autorski” i udany. Jeśli
pamiętacie, postawiłem ich w jednym szeregu z Hexenbrett, Malokarpatan czy
Negative Plane. Drugi krążek zespołu, który wydany zostanie, przynajmniej na tą
chwilę, jedynie na kasecie, własnym sumptem, jest w prostej linii kontynuacją
wspomnianego debiutu. Jedyną rzeczą jaka się dla mnie zmieniła podczas odsłuchu
tego materiału jest brak elementu zaskoczenia. Bo wyjątkowo wysoki poziom
muzyczny, czy też kompozytorski, został na nowych nagraniach utrzymany. „III:
Instruments of Fungal Intent” to niemal pięćdziesiąt minut muzyki utrzymanej w
klimacie proto black metalu, z niewielkimi tylko nawiązaniami do lat
późniejszych. A przez lata późniejsze mam na myśli co najwyżej początek drugiej
fali. Zdecydowanie więcej w tych nagraniach Venom czy Motörhead (w tym
przypadki chyba nawet więcej niż na „II: Chemognosis - A Shortcut to Mushrooms”),
albo niemal punkowych rytmów, niż, dajmy na to, wczesnego Mayhem, również tu
obecnego. Sporo też psychodeli, ale takiej rodem z lat siedemdziesiątych, a nie
tych nowoczesnych wynalazków. Chwilami jest tutaj bardzo skocznie, gdzie
indziej melodyjnie, prawie że heavymetalowo, a dla równowagi są chwile gdzie
zatapiamy się w silnych oparach marihuany, czy nawet odurzeniu opium. No i
bardzo mocno pachnie tutaj pokrytym śnieżnym pyłem lasem. Wszystko to tworzy
niesamowicie rytualny klimat. Klimat prawdziwego kultu. Jeśli nawet nie Szatana
(choć i Jego imię się na tym krążku w tekstach przewija) czy innych leśnych
bóstw, to przynajmniej starego, klasycznego metalu. Odkryjecie to nie tylko w
liniach gitarowych, chwilami fantastycznie hipnotyzujących, ale i wokalach. A
to śpiewanych, raz bardziej, raz mniej agresywnie, a to rytualnie
deklamowanych, takowo mrocznych co podniosłych, głoszących przesłanie solo, czy
chóralnie. Boarhammer wymyślili własną formułę, zaklęcie na wskrzeszenie ducha,
którego próżno szukać na większość współczesnych płyt. I tą formułę sukcesywnie
rozwijają / kontynuują, dla mnie bez znaczenia które słowo sobie przyswoicie,
bo konkluzja jest i tak jednoznaczna. Dla mnie to zespół wyjątkowy, a ich płyty
to mokry sen każdego maniaka starego grania. Jestem pełen uznania i bije
głębokie pokłony. I na koniec smutna konkluzja. Chłopakom chyba nie wyszło z
Naturmacht Productions, i najwyraźniej nie znaleźli godziwego wydawcy, który
byłby w stanie przedstawić ich szerszej publiczności. Albo po prostu się
wkurwili i maja wyjebane. Tym bardziej sprawdźcie ten album, bo to perła w
zalewie codziennego gówna. Możecie mi wierzyć.
-
jesusatan
Boarhammer
“III:
Instruments of Fungal Intent”
Independent 2026
The Germans’
debut album, the one with “mushrooms” in the title, came as a bolt from the
blue for me. Not because the music was particularly innovative. Quite the
opposite. The guys drew deeply from the well of classics, but did so in an
exceptionally “original” and successful way. If you recall, I placed them in
the same league as Hexenbrett, Malokarpatan, and Negative Plane. The band’s
second album, which, at least for now, will be released exclusively on cassette
at their own expense, is a direct continuation of that debut. The only thing
that has changed for me while listening to this material, comparing to the
debut, is the lack of an element of surprise. The exceptionally high musical
and compositional standard has been definitely maintained on the new
recordings. “III: Instruments of Fungal Intent” is nearly fifty minutes of
music steeped in the atmosphere of proto-black metal, with only minor
references to later years. And by “later years,” I mean, at most, the beginning
of the second wave. There’s definitely more of Venom or Motörhead in these
recordings (in this case, perhaps even more than on “II: Chemognosis – A
Shortcut to Mushrooms”), or almost punk-like rhythms, than, say, early Mayhem,
which is also present here. There’s also plenty of psychedelia here, but the
kind straight out of the ’70s, not those modern inventions. At times it’s very
upbeat, at others melodic, almost heavy metal-like, and to balance it out,
there are moments when we’re immersed in thick clouds of marijuana smoke or
even the intoxication of opium. And there’s a very strong scent of a forest
covered in snow dust. All of this creates an incredibly ritualistic atmosphere.
The atmosphere of a true cult. If not of Satan (though His name does appear in
the lyrics on this album) or other forest deities, then at least of old-school,
classic metal. You’ll discover this not only in the guitar lines, at times
fantastically hypnotic, but also in the vocals. Sometimes sung more aggressively, sometimes less, and at other
times ritually recited, as dark as they are solemn, delivering their message
solo or in chorus. Boarhammer have devised their own formula, a spell to resurrect
the spirit, one that you will not find on most contemporary albums. And they’re
steadily developing, or continuing, this formula, it doesn’t matter to me which
word you choose, because the conclusion is clear either way. To me, this is an
exceptional band, and their albums are every old-school metal fan’s wet dream.
I’m full of admiration and bow deeply to the band. And finally, a sad
conclusion. It seems the guys didn’t work out with Naturmacht Productions, and
apparently they haven’t found a decent label that would be able to introduce
them to a wider audience. Or maybe they just got pissed off and don’t give a
shit anymore. All the more reason to check out this album. It’s a gem amid the
flood of everyday crap. Believe me.
- jesusatan
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz