- FOR ENGLISH SCROLL DOWN -
Casket Dweller
„River of Slumber”
Nuclear Winter Rec. 2026
Kurcze, był już jakiś Asphyx z Grecji? Nie? No to
już jest. Nie, no może trochę sprawę upraszczam i od razu wykładam wszystko na
talerzu, ale tak mi się jakoś wymsknęło. Casket Dweller to helleńska świeżynka,
i kolejna doskonała pozycja w katalogu rosnącej u mnie do miana jednej z
ulubionych wytwórni Nuclear Winter Records. „River of Slumber” to trzydzieści
trzy minuty starego, klasycznego śmierć metalu, głównie o europejskim
rodowodzie. Można powiedzieć, że podstawą całości jest w tym przypadku
szwedzizna. Co prawda samo brzmienie to niekoniecznie piach pod tytułem HM-2,
bo zdecydowanie więcej tutaj choćby brytyjskiej stali, jednak same harmonie,
czy przewijające się bardzo często d-beaty wskazują ewidentnie na północną
szkołę metalizacji. Drugim najbardziej słyszalnym składnikiem jest tu z kolei
Holandia. Trochę wczesnopestilence’owa, ale przede wszystkim Asphyxowata.
Choćby pod względem wspomnianych, wojennych riffów, jak i, chyba w głównej
mierze, w sferze wokalnej. Głos Vangelisa (nie, nie tego od „Conquest of
Paradise”), który w zespole także bębni, jak żywo przypomina mieszankę Marca
Grewe i Martina van Drunena. Kompozycje na tym krążku nie są specjalnie
zróżnicowane pod względem tempa, przynajmniej w tym znaczeniu, że raczej nie
doświadczymy tutaj sinusoidy i tasowania zwolnieniami / wejściami w blasty.
Owszem, całość toczy się w tempie słusznym, ale zdecydowanie większy nacisk
muzycy kładą na agresywne, choć poniekąd chwytliwe melodie. Niektóre z nich są
tak klasyczne, że naprawdę można zwątpić, który mamy rok. Z drugiej strony o
żadnym zrzynaniu nie ma tutaj mowy. To najlepszy przykład zastoju w ewolucji,
bowiem panowie najwyraźniej stanęli okoniem w połowie lat dziewięćdziesiątych,
i niczym osioł, nie mają zamiaru postawić ani kroku wprzód. Co najwyżej do
tyłu, czego świadectwem wyborna heavymetalowa solówka w „Burnt at the Stake”. Zresztą
o tym, że najbardziej inspirują ich starocie najdobitniej świadczy już samo
intro, gdzie przy dźwięku projektora kinematograficznego niski głos zaprasza
nas do wysłuchania najbardziej przerażającego filmu jaki kiedykolwiek powstał.
I mam tylko nadzieję (na chwile obecną niestety nie jestem w stanie tego
stwierdzić), że faktycznie wkładka płyty bogata jest w czarno-białe lub sepiowe
obrazki. „River of Slumber” to wyśmienita płyta, której słucha się od początku
do końca z podwyższonym pulsem. Gdyby te nagrania ukazały się trzydzieści lat
temu, byłyby dziś klasykiem równie istotnym, jak te, do których /grecy na
swojej płycie nawiązują. Pełna
rekomendacja!
- jesusatan
Casket
Dweller
“River of
Slumber”
Nuclear
Winter Rec. 2026
Geez, has
there been an Asphyx from Greece before? No? Well, there is now. No, maybe I’m
oversimplifying things a bit and laying everything out on a silver platter
right away, but it just kind of slipped out. Casket Dweller is a fresh Hellenic
act, and another excellent addition to the catalog of Nuclear Winter Records,a
label that’s quickly becoming one of my favorites. “River of Slumber” is
thirty-three minutes of old-school, classic death metal, primarily of European
origin. You could say that the foundation of the whole thing in this case is
Swedish influence. Admittedly, the sound itself isn’t necessarily pure HM-2,there’s
definitely more of a British steel here, but the harmonies and the frequently
recurring d-beats clearly point to the Nordic school of metal. The second most
audible influence here is the Netherlands. It’s a bit reminiscent of early
Pestilence, but above all, it’s very much in the vein of Asphyx. This is
evident not only in the aforementioned war-like riffs but also, perhaps most
notably, in the vocals. Vangelis’s voice (no, not the one from “Conquest of
Paradise”), who also plays drums in the band, vividly resembles a mix of Marc
Grewe and Martin van Drunen. The compositions on this album aren’t particularly
varied in terms of tempo, at least in the sense that you’re unlikely to find a
sinusoidal pattern here or a mix of slowdowns and blast beats. Yes, the whole
thing moves at a good pace, but the musicians definitely place greater emphasis
on aggressive, yet somewhat catchy melodies. Some of them are so classic that
you really start to wonder what year it is. On the other hand, there’s no
question of copying anyone here. This is the best example of stagnation in
evolution, as these guys clearly got stuck in the mid-nineties and, like a
stubborn donkey, have no intention of taking a single step forward. If
anything, they’re moving backward, as evidenced by the exquisite heavy metal
solo in “Burnt at the Stake.” In any case, the fact that they’re most inspired
by old-school stuff is most clearly demonstrated by the intro itself, where, to
the sound of a movie projector, a deep voice invites us to listen to the most
terrifying movie ever made. And I can only hope (though, unfortunately, I’m not
in a position to say for sure at the moment) that the album’s insert is indeed
filled with black-and-white or sepia-toned images. “River of Slumber” is an
excellent album that keeps your heart racing from start to finish. If these
recordings had been released thirty years ago, they would be just as
significant a classic today as the ones the band references on their album.
Highly recommended!
- jesusatan
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz