Abominablood
“Lurking Curse of the Lost
Future”
Putrid Cult 2026
Dziś zaglądamy na kontynent południowoamerykański, a
konkretnie do kraju, którego drużyna na ostatnim mundialu zdawała się być
bardzo w oczach sędziów uprzywilejowana. Czwarty, a drugi pod banderą Putrid
Cult, album Abominablood stał się faktem już jakiś czas temu, więc część z was
być może miała już okazję się z nim zapoznać. Tych, którzy jeszcze nie zdążyli,
będą mocno zachęcał. Zwłaszcza jeśli lubią opary napalmu, siarki, i śpią w
maskach gazowych. Ten jednoosobowy projekt z Rio Negro należy do aktów raczej
odtwórczych niż tworzących podwaliny pod historię nowożytną. Na „Lurking Curse
of the Lost Future” nie znajdziecie ani grama innowacji. Nawet okruszka. Jest
za to moc inspiracji, których przekucie przez L. Warpig Abominator’a na własną
modłę, określone środowisko poruszy ze sporą mocą. Płyta co prawda zaczyna się
nietypowo, i nawet przez chwilę pomyślałem, że to może pewnego rodzaju
podziękowanie dla Morgula za przyjęcie Abominablood pod swoją strzechę. Po
krótkim samplu (zwanym introdukcją) zderzamy się bowiem z totalnym walcem pod…
Nekkrofukk. I to całkiem niezłym, bo myślę, że i Lord Kaos by się takiej
„piosenki” nie powstydził. Potem już wszystko wraca na stare tory, czyli do
konkretnej warmetalowej napierdalawy, z rzygającym wokalem, siermiężnymi
riffami, charakterystycznymi zwolnieniami i sianiem śmierci w zasięgu wzroku.
Co wyróżnia Argentyńczyka z grona innych naśladowców (wcale w tym przypadku nie
uważam tego określenia za cokolwiek ujmujące), to zdecydowanie solówki,
wymykające się oklepanej konwencji, czasem zahaczające nawet o totalną klasykę.
Dobre jest tu też brzmienie, dociążone, przybrudzone, ale z zachowaniem
odpowiedniej selektywności, byśmy nawet w tej totalnie wojennej zadymie
widzieli kto kogo akurat nabił na bagnet albo usmażył miotaczem płomieni. Do
tempa walcowego płyta ta zwalnia jeszcze raz, przy okazji utwory tytułowego.
Reszta to ostre bombardowanie w bardzo prymitywnym stylu. Zatem… Dla
wspomnianego, wąskiego grona wyznawców wojny, album ten będzie dobrą pożywką.
Kogo twory pod Blasphemy znudziły dziesięć lat temu, może sobie iść na kawę. Najlepiej
latte, a potem na aerobik. Z „kolegą”.
-
jesusatan

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz