wtorek, 17 listopada 2026

Recenzja Thrash Mob “Hate, Rage and a Whole Lotta Killin’”

 

Thrash Mob

“Hate, Rage and a Whole Lotta Killin’”

Independent 2026

Chyba zgodzicie się ze mną, że nazwa zespołu, czy tytuł płyty, powinny do czegoś zobowiązywać. Prawda? No prawda. Bo w innym przypadku wychodzi, że niby „bardzo chcemy, ale nie do końca tak umiemy”. Kurcze, jak zobaczyłem, że ma być nienawiść, gniew i od cholery zabijania, i to w thrashowym stylu, to ślinka mi pociekła jak na myśl o sałatce jarzynowej. Tym bardziej, że chłopaki tworzące Thrash Mob to gówniarze jeszcze, a mając na uwadze coś, co nazywamy młodzieńczym buntem, spodziewałem się naprawdę solidnego ciosu na ryj. Niestety, mój entuzjazm bardzo szybko opadł. W zasadzie już w połowie tego krótkiego, bo trwającego zaledwie dwadzieścia pięć minut materiału, wiedziałem, że z taką muzyką to ja randki nie będę powtarzał. To, że mamy tu thrash się zgadza. To, że jest w nim od cholery gniewu i w chuj zabijania, już mniej. Przede wszystkim bardzo niewiele tutaj rozpędzania lokomotywy do maksymalnych prędkości, a więcej zjazdów na bocznicę. Otwierający numer w zasadzie mówi wszystko o całości. Jest nijaki, zagrany bez pomysłu (no niestety takich chwil, gdzie panowie chyba zastanawiają się „co dalej?” jest tu więcej), co najwyżej przeciętny. Podstawą staroszkolnego thrashu, granego przez współczesne młode pokolenie, jest dobra, ostra jak żyletka melodia. Najlepiej podkręcona crossoverowym sznytem. Tutaj melodie są do bólu przewidywalne. A nawet jak się rozkręcają, to wjeżdża patent pod wspomnianym wcześniej tytułem „i co teraz?”. Tak jest choćby w „Written In Blood”. We krwi? Panowie, litości, to jest co najwyżej patykiem po wodzie pisane. Drugą sprawą jest fakt, że w zasadzie wszystkie kompozycje są do siebie podobne, jakby robione od szablonu, kompletnie bez najmniejszej iskry czy kapki spontaniczności. OK., rozumiem, może i Brytole się starają, ale właśnie o to w tej zabawie chodzi, że jeden jest mistrzem kryjówek, i w chowanego nie masz z nim szans, a drugi schowa się, niczym trzylatek, za krzesło. Nie wróże Thrash Mob zbytnich postępów w przyszłości, bo najzwyczajniej nie wyczuwam w nich najmniejszego potencjału. To jest beznadziejne i męczące. Dlatego spuszczam w kiblu baz najmniejszego żalu.

- jesusatan




Brak komentarzy:

Prześlij komentarz