Thrash Mob
“Hate, Rage and a Whole
Lotta Killin’”
Independent 2026
Chyba zgodzicie się ze mną, że nazwa zespołu, czy
tytuł płyty, powinny do czegoś zobowiązywać. Prawda? No prawda. Bo w innym
przypadku wychodzi, że niby „bardzo chcemy, ale nie do końca tak umiemy”.
Kurcze, jak zobaczyłem, że ma być nienawiść, gniew i od cholery zabijania, i to
w thrashowym stylu, to ślinka mi pociekła jak na myśl o sałatce jarzynowej. Tym
bardziej, że chłopaki tworzące Thrash Mob to gówniarze jeszcze, a mając na
uwadze coś, co nazywamy młodzieńczym buntem, spodziewałem się naprawdę
solidnego ciosu na ryj. Niestety, mój entuzjazm bardzo szybko opadł. W zasadzie
już w połowie tego krótkiego, bo trwającego zaledwie dwadzieścia pięć minut
materiału, wiedziałem, że z taką muzyką to ja randki nie będę powtarzał. To, że
mamy tu thrash się zgadza. To, że jest w nim od cholery gniewu i w chuj
zabijania, już mniej. Przede wszystkim bardzo niewiele tutaj rozpędzania
lokomotywy do maksymalnych prędkości, a więcej zjazdów na bocznicę. Otwierający
numer w zasadzie mówi wszystko o całości. Jest nijaki, zagrany bez pomysłu (no
niestety takich chwil, gdzie panowie chyba zastanawiają się „co dalej?” jest tu
więcej), co najwyżej przeciętny. Podstawą staroszkolnego thrashu, granego przez
współczesne młode pokolenie, jest dobra, ostra jak żyletka melodia. Najlepiej
podkręcona crossoverowym sznytem. Tutaj melodie są do bólu przewidywalne. A
nawet jak się rozkręcają, to wjeżdża patent pod wspomnianym wcześniej tytułem „i
co teraz?”. Tak jest choćby w „Written In Blood”. We krwi? Panowie, litości, to
jest co najwyżej patykiem po wodzie pisane. Drugą sprawą jest fakt, że w
zasadzie wszystkie kompozycje są do siebie podobne, jakby robione od szablonu,
kompletnie bez najmniejszej iskry czy kapki spontaniczności. OK., rozumiem,
może i Brytole się starają, ale właśnie o to w tej zabawie chodzi, że jeden
jest mistrzem kryjówek, i w chowanego nie masz z nim szans, a drugi schowa się,
niczym trzylatek, za krzesło. Nie wróże Thrash Mob zbytnich postępów w przyszłości,
bo najzwyczajniej nie wyczuwam w nich najmniejszego potencjału. To jest
beznadziejne i męczące. Dlatego spuszczam w kiblu baz najmniejszego żalu.
-
jesusatan

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz