wtorek, 17 listopada 2026

Recenzja Paara „Laulut tulen ja jään”

 

Paara

„Laulut tulen ja jään”

Dusktone 2026

Dwa dni przed końcem października pojawił się trzeci krążek od Paara. Finowie grają black metal tradycyjny, ale robią to w niejednoznaczny sposób. Ich podejście jest dość różnorodne, bo ten sekstet przy komponowaniu swojej muzyki, oprócz klasycznych form dla tego gatunku, wykorzystuje również fiński folklor, który w tym przypadku doskonale wpisuje się w black metalowe aranżacje. Idealne spasowanie tamtejszej cepelii z diabelszczyzną, zadziałało, bo Paara nie bawi się w odpustowe, przaśne melodyjki, koncentrując się na majestacie fińskiej tradycji, jej mistycznych meandrach oraz mrocznym sentymentalizmie. Układa się to we fragmenty spokojne, lecz i monumentalne wyciszacze agresywnych akordów i tremolo, które miejscowo także są obdarzone folkowymi melodiami, ale te podczas tych brutalniejszych nawałnic, przybierają postać złośliwych i pokręconych chwytliwości, nie mających nic wspólnego ze znanymi z fińskiego ujęcia przytupajkami. Czysto black metalowe momenty niosą mróz i sporo posępnej atmosfery, które to elementy wzmacniają zadziorne wokalizy. Podbijają one szatańskość tej części twórczości Paara, która cyklicznie przez cały czas trwania płyty, tasuje się z ludowym muzykowaniem ziem, z których ta kapela pochodzi. Najnowszy album tej grupy to black metal zdominowany przez etniczne wpływy i skupiony na ich upiornych motywach, kierujący się też nieco w pogańskie rejony. Materiał wypełniony magicznym klimatem i posępno-melancholijną aurą, które podbijają czyste, żeńskie i męskie śpiewy. Rogacizna folklorystyczno-pogańska, która powinna podejść sympatykom takich polskich brygad jak chociażby Varmia czy Jarun.

shub niggurath




Brak komentarzy:

Prześlij komentarz