Paara
„Laulut
tulen ja jään”
Dusktone 2026
Dwa dni przed końcem października
pojawił się trzeci krążek od Paara. Finowie grają black metal tradycyjny, ale
robią to w niejednoznaczny sposób. Ich podejście jest dość różnorodne, bo ten
sekstet przy komponowaniu swojej muzyki, oprócz klasycznych form dla tego
gatunku, wykorzystuje również fiński folklor, który w tym przypadku doskonale
wpisuje się w black metalowe aranżacje. Idealne spasowanie tamtejszej cepelii z
diabelszczyzną, zadziałało, bo Paara nie bawi się w odpustowe, przaśne
melodyjki, koncentrując się na majestacie fińskiej tradycji, jej mistycznych
meandrach oraz mrocznym sentymentalizmie. Układa się to we fragmenty spokojne,
lecz i monumentalne wyciszacze agresywnych akordów i tremolo, które miejscowo
także są obdarzone folkowymi melodiami, ale te podczas tych brutalniejszych
nawałnic, przybierają postać złośliwych i pokręconych chwytliwości, nie
mających nic wspólnego ze znanymi z fińskiego ujęcia przytupajkami. Czysto
black metalowe momenty niosą mróz i sporo posępnej atmosfery, które to elementy
wzmacniają zadziorne wokalizy. Podbijają one szatańskość tej części twórczości
Paara, która cyklicznie przez cały czas trwania płyty, tasuje się z ludowym
muzykowaniem ziem, z których ta kapela pochodzi. Najnowszy album tej grupy to
black metal zdominowany przez etniczne wpływy i skupiony na ich upiornych
motywach, kierujący się też nieco w pogańskie rejony. Materiał wypełniony
magicznym klimatem i posępno-melancholijną aurą, które podbijają czyste,
żeńskie i męskie śpiewy. Rogacizna folklorystyczno-pogańska, która powinna
podejść sympatykom takich polskich brygad jak chociażby Varmia czy Jarun.
shub niggurath

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz