niedziela, 15 listopada 2026

Recenzja Azarath „Scorn Eternal”

 

Azarath

„Scorn Eternal”

Agonia Rec. 2026

Średnio mi się chciało podchodzić do nowego, ósmego już albumu Azarath. Owszem, kiedyś byłem fanem, ale odkąd panowie poszli w Behemotha, kompletnie straciłem nimi zainteresowanie. Z tego też powodu zawartość „Saint Desecration” jest mi kompletnie nieznana, a „In Extremis” chyba nawet swego czasu nie dosłuchałem do końca. Skoro jednak album pojawił się w mojej skrzynce odbiorczej, i chwilę już tam leżakował, stwierdziłem, że wrzucę sobie w tle, odsłucham raz i podziękuję grzecznie. I muszę wam powiedzieć, że ogromnie mnie panowie zaskoczyli. Bo „Scorn Eternal” to naprawdę zdrowy wpierdol, można nawet powiedzieć, że poniekąd powrót do korzeni. Nie dosłownie oczywiście, bo jednak różnice są zauważalne. Muzycy zdecydowanie rozwinęli na przestrzeni lat swoje umiejętności techniczne, czemu dają wyraz niejednokrotnie na nowych nagraniach, wplatając między perkusyjne gradobicie i gitarową zamieć elementy dotychczas chyba u zespołu niespotykane, a także powrócili do brutalności towarzyszącej Azarath u jego zarania. Mamy tu dziesięć kompozycji, większość utrzymana w szybkim i bardzo szybkim tempie (nie będę tutaj po raz kolejny chwalił pana odpowiedzialnego za prace fizyczne, bo byłoby to przytaczaniem stwierdzeń oczywistych), z których bucha energia niczym z kotła lokomotywy parowej. Tak, zdarza się chłopakom też zwolnić (jak choćby w „Reborn of Cruelty” albo „Herald of the Unseen), ale nawet wówczas, a może i przede wszystkim, częstują w zamian mocniej pokręconymi akordami, udowadniającymi to, o czym pisałem przed chwilą. Zresztą wspomniany ten ostatni to najlepszy kawałek Azarath nie tylko na „Scorn Eternal”, ale od wielu wielu lat. Doskonałe są na tym albumie także wokale. Nie ma w nich niczego odkrywczego, ale słychać, że Skullripper jest w bardzo wysokiej formie i zdziera gardło tak zajadle, że Szatan w piekle się uśmiecha. Brzmienie też nie razi, jak to niekiedy bywało. Jest czytelne, owszem, ale przy okazji cholernie masywne, dokładnie takie, jakiego można by od zespołu oczekiwać w przypadku prezentowanej muzyki. Jeśli ostatnim albumem Azarath jaki macie na półce jest, podobnie jak u mnie, „Diabolic Impious Evil”, to naprawdę radzę zastanowić się nad zakupem nowgo. Albo najlepiej odsłuchać „Scorn Eternal”, bo to bardzo ułatwi wam ową decyzję. Bardzo dobra płyta, no no, kto by pomyślał…

- jesusatan




Brak komentarzy:

Prześlij komentarz