Recenzja Blasphemaniac “Ataque Diabólico a Sacralidade Brasileira”

 

Blasphemaniac

“Ataque Diabólico a Sacralidade Brasileira”

Adirondack Black Mass 2026

Blasphemaniac poznałem przy okazji reedycji ich EP-ki „Night of the Necromancer”, wznowionej chyba z dwa lata temu przez naszą rodzimą Black Death Production. Dziś, z Brazylijskiego Sao Paolo nadchodzi drugi album, będący, jak głosi sam tytuł „Diabolicznym atakiem na brazylijską świętość”.  Jak mówi notka prasowa, Blasphemaniac są zagorzałymi satanasami, radykalnymi bluźniercami i orędownikami prymitywnej pornografii z lat dziewięćdziesiątych. Kurwa, mów mi jeszcze. Przecież starczy spojrzeć na okładkę nowej płyty, ale nie tą, którą widzicie powyżej, tylko oryginalną (ona by na żadnych mediach społecznościowych raczej nie przeszła). No, powiem wam… jest ostro, nawet jak dla mnie haha! Idealnie jednak ten obrazek pasuje do tego, co panowie proponują w warstwie muzycznej. Oczywiście żadnych zmian w odniesieniu do wydawnictw poprzednich tutaj nie ma, ale kto zespół zapoznał, raczej by się ich nie spodziewał. Nowy album to dziesięć ścieżek. Pierwsza to „religijne” intro, potem już sam napierdol, osiągający apogeum na najkrótszym i najbardziej wkurwionym, nazwanym tak bezpośrednio że bardziej już nie można, „Hail Satanas”. Mówiąc bardziej szczegółowo, muzyka na tym wydawnictwie to prymitywne nakurwianie na modłę starych, południowoamerykańskich hord z przełomu lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. Chamskie melodie, dzikie solówki, krzyczany z wściekłością maniaka wokal, napierdalanie w beczki z zaciętością jednostki niepoczytalnej… pokroju DD Crazy. Zresztą tu trzeba wrzucić jeszcze jedno zdanie, bo nie dość, że sam Blasphemaniac mocno inspiruje się Sarcofago, to jeszcze brzmienie beczek też jest charakterystyczne dla ekipy Wagnera, przynajmniej z etapu „I.N.R.I.”. Ów rodzimy muzykom odcień jest najbardziej słyszalny w ich kompozycjach, lecz wspomnieć jeszcze należy o melodyjnym dodatku, bardziej skandynawskim. Są nim bardziej thrashowo blackmatalowe melodie na kształt Nifelheim, wyraźnie słyszalne, i doskonale współgrające z tym bardziej wulgarnym i bezpośrednim obliczem, o którym wspomniałem wcześniej. Absolutnie nie zakłócające jego prostoty. Przeciwnie, dodające całości jeszcze większej agresji. „Ataque Diabólico a Sacralidade Brasileira” trwa niecałe pół godziny, ale wierzcie mi, jest to wystarczająca dawka bluźnierczego black / thrash metalu by wami pozamiatać. Niby nic odkrywczego, a jednak kopie dupsko aż miło. Ja nadstawiam oba poślady. Oby mnie tylko źle nie zrozumieli, bo to zboczuchy jakieś, a z takimi ciężko przewidzieć.

- jesusatan