sobota, 21 listopada 2026

Recenzja Uhritulet „Ruumissavotta”

 

Uhritulet

„Ruumissavotta”

Purity Through Fire 2026

Najnowsza płyta od tego fińskiego projektu różni się diametralnie od poprzedniego, debiutanckiego albumu. Tym razem podczas odsłuchu materiału Uhritulet, nie spotkacie się z folkowo-punkowymi melodiami o dość dużej nachalności. Już pierwszy kawałek na „Ruumissavotta” zapowiada chropowatą i brudną jazdę w stylu Darkthrone z wykorzystaniem wolnych oraz średnich prędkości, ociężałych d-beatów i monumentalnych akordów na podobę Celtic Frost. Uhritulet prezentuje obecnie black metal czysty i żywcem wyjęty z lat dziewięćdziesiątych, który oparty jest na prostych riffach, ascetycznych aranżacjach i surowym, lodowatym jak cholera brzmieniu. Fin stawia na nieskomplikowaną budowę utworów i jest niezwykle oszczędny w wygrywaniu akordów, gdyż każdy kawałek składa się z paru powtarzających się harmonii, którym towarzyszy minimalnie wysilona sekcja rytmiczna oraz upiorne, wysoce nieprzychylne wokalizy. Produkcja „Ruumissavotta” jest krystaliczna, co jednak nie oznacza, że laboratoryjna. Zachowała ona klarowność dźwięku gitar, basu, bębnów i zdartych strun głosowych Valtteri Pasanena, które potrafią tutaj także wydobyć z siebie czysty śpiew, przypominający wyczyny Fenriza w Isengard. Przejrzysty i zimny jak arktyczna noc miks, uwypuklił charakter black metalu od Uhritulet, którego wrogie nastawienie i religijna pieczołowitość sznytu, polegającego na generowaniu nut niczym od niechcenia, na odlew, poraża mocą i autentyzmem. Posiada przytłaczającą atmosferę, a także wydźwięk, który powoduje, że krew w żyłach tężeje. Wysoka rekomendacja z mojej strony. Dla purystów „must-have” bez dwóch zdań.

shub niggurath




Brak komentarzy:

Prześlij komentarz