Recenzja Hadopelagyal „Zelmathic Necroichorion”

 

Hadopelagyal

„Zelmathic Necroichorion”

Amor Fati 2026

Dopiero co zdążyłem zakupić sobie ostatni album Hadopelagyal (dość nietypowe swoją drogą jak na winyl wydanie), odsłuchać go dosłownie z dwa razy, a tu Hekla i Augur wypluwają z siebie kolejne dwadzieścia minut gruzu, szlamu i wszelakich nieczystości.  Cztery nowe numery, mili państwo, dokładnie tyle składa się na „Zelmathic Necroichorion”. Cztery numery będące bezpośrednia kontynuacją stylu zapoczątkowanego przez duet na „XXXVI XXXI N XXV XXVIII O”, i potem sukcesywnie… nie, no nie powiem „rozwijanym”, bo przecież byłoby w tym sporo przesady. „Kultywowanym” zabrzmi tu zdecydowanie lepiej. Niemcy grają muzykę gęstą, niemelodyjną, pozbawioną standardowych struktur, mocno nieprzyjazną przeciętnemu słuchaczowi, odrażającą i śmierdzącą katakumbami. Tak to chyba można najprościej opisać. Zresztą ci, którzy zespół znają, doskonale wiedzą, czego się po nowej EP-ce spodziewać. Ich do odsłuchu, tudzież nabycia tego materiału, zachęcać nie trzeba. Laikom można muzykę Hadopelagyal przedstawić nieco bardziej obrazowo. Wyobraźcie sobie intensywnie pracującą, najczęściej w tempie zdecydowanie szybkim, przymuloną brzmieniowo perkusję, towarzyszące jej, bardziej na zasadzie ściany dźwięku, bo nie każdy dosłyszy w tym melodię, gitary, pracujące równie mocno co sekcja rytmiczna, i wydobywające się zza kotary, z komina, tudzież ze studni,  głosy topielców, potępionych dusz, czy innych nieświętych. Bez podziału na refreny i zwrotki, jednolita masa, co najwyżej z jakimś przejściem gdzieś po drodze, jakimś drobnym ambientowym dodatkiem, i wyciszeniem na końcu. Szalejące tornado, burza z gradobiciem, totalna ciemność, ekstremalne temperatury, zero warunków dla jakichkolwiek form życia. Mnie intryguje jedno. Hadopelagyal poruszają się w naprawdę wąskich ramach gatunkowych, ich kompozycje na kolejnych nagraniach brzmią podobnie, są podobnie zaaranżowane, i gdyby ktoś się uparł, to nie wiem, czy byłbym w stanie wybronić tą muzykę przed zarzutem, że to jest w kółko to samo. A jednak nadal, za każdym razem kiedy dostaje od nich „nowe”, czuję się porozrzucany niczym obornik po polu. Bo, w odróżnieniu choćby od Necropolissebeth (innego projektu Hekli), nie jest to tylko i wyłącznie hałas dla samego hałasu. Są tu riffy, są melodie (oczywiście te z gatunku silnie gruzowych), jest ten przerażający klimat śmierci. Pod takim graniem podpisuję się obiema rękoma. Dla maniaków zespołu - kolejna pozycja obowiązkowa. Zwolennicy bardziej tradycyjnych piosenek mogą sobie bez bólu serca odpuścić.

- jesusatan