Recenzja Mortual „Altar of Brutality”

 

Mortual

„Altar of Brutality”

Nuclear Winter Rec. 2025

 

Parafrazując klasyka: “Kostarykanie nie gęsi, i swą Florydę mają”. Taka myśl naszła mnie po wysłuchaniu debiutanckiego krążka trzech mieszkańców San Jose, który to lada dzień ujrzy światło dzienne nakładem coraz prężniej działającej Nuclear Winter Records. Co prawda wspomniany półwysep położony jest prawie dwa tysiące kilometrów od Kostaryki, ale nie po raz pierwszy  muzyka udowadnia, iż żadne zależności geograficzne jej nie dotyczą. Podobnie zresztą jak ramy czasowe, bowiem materiał zamieszczony na „Altar of Brutality” bynajmniej nie jest death metalem nowoczesnym, tylko mającym rodowód w okresie eksplozji gatunku. Czy w temacie amerykańskiego metalu śmierci można jeszcze cokolwiek nowego wymyśleć? Nie sądzę. Czy Mortual starają się wprowadzić do tego kanonu coś dotychczas niespotykanego? Absolutnie. Czy warto zatem sięgać po kolejną kapelę inspirującą się w prostej linii znaną i powszechnie szanowaną klasyką? Jak najbardziej! Dlaczego? Tylko i wyłącznie dlatego, że Mortual, nawet jeśli faktycznie mocno czerpią z takich nazw jak Monstrosity, Cannibal Corpse, Death czy Morbid Angel, robią to na własny sposób, z niebywałą pasją, i na pewno nie w myśl zasady kopiuj / wklej. Może na początku wrzucę im do ogródka mały kamyczek, bo czegoś mi na tym krążku mimo wszystko brakuje. Konkretnie - choćby odrobiny szaleństwa, tego charakterystycznego dla zespołów na południe od Stanów. „Altar of Brutality” brzmi jakby został zarejestrowany w Tampie, a wszystkie zastosowane przy jego komponowaniu środki są na wskroś amerykańskie. Perkusja, zwłaszcza w partiach blastujących brzmi, jakby siedział za nią Sandoval zza najlepszych lat, wokale wypluwane są z manierą przypominającą człowieka z najgrubszym karkiem na scenie, gitarowe melodie to wczesny Monstrosity jak żywy, motoryka chwilami idzie krok w krok z Cannibalową, solówki z kolei to taki miks Treya i Chucka z pierwszej płyty… Można by tutaj wymieniać w nieskończoność, ale zakładając to, o czym wspomniałem chwilę wcześniej, absolutnie nie ma się wrażenia, że chłopaki z Ameryki Środkowej na siłę kogoś kopiują. Ich utwory brzmią jak wzorowo odrobione zadanie domowe z death metalu lat dziewięćdziesiątych. Na tyle dobre jakościowo, że naprawdę bez wstydu można je ustawić na półce obok największych klasyków. Jedyna różnica jest taka, że zostały nagrane trzydzieści pięć lat za późno i dziś już nikogo nie zaskoczą. Ale powiem wam, na chuj mi element zaskoczenia, skoro taki, dla przykładu, „Divine Monstrosity” to kolos, przy którym aż się chce napierdalać łbem i „śpiewać” do zaciśniętej pięści. Album trwa trzydzieści pięć minut i jest absolutnie wspaniałym hołdem dla wspomnianego już okresu czasu i gatunku. Oryginalność – zero. Skopanie dupska w staroszkolnym stylu – sto. Ja to kupuję!

- jesusatan