- FOR ENGLISH SCROLL DOWN -
Cave Dweller
„Showing Teeth”
Aesthetic Death 2026
Unfold, Pando... A na dokładkę Hivemind. Co owe
projekty mają ze sobą wspólnego? No, poza sprawą oczywistą, czyli wydawaniem
dla tej samej wytwórni, Cave Dweller to kolejne wcielenie Adama Bryanta muzyka odpowiedzialnego
za pierwsze z dwóch wymienionych. Idąc tym tropem, wiadomo zatem, że i w Cave
Dweller nie tworzy on muzyki lekkiej, łatwej i przyjemnej. Zresztą, jeśli ktoś
pamięta, dałem temu wyraz pisząc kilka słów na temat wydanego ponad trzy lata
temu „Invocations”, autorstwa rzeczonego gentlemana. „Showing Teeth” jest
albumem… cięższym i dziwniejszym niż poprzednik. Pod słowem „cięższy” nie kryje
się jedynie kryterium samego dźwięku, który często jest dudniący, wręcz
przytłaczający, zwłaszcza w chwilach, gdy rolę przewodnią przejmuje mocno
przesterowany bas, ale i pod odbiorem poszczególnych utworów. Bo te pięć
kompozycji, zazwyczaj trwających pod dziewięć / dziesięć minut, naprawdę wymyka
się łatwej kategoryzacji. To w przeważającej większości swobodne wariacje
muzyczne, niemal czyste improwizacje, na temat neo flolku, ambientu, muzyki
filmowej, po elementy doom metalowe (w bardzo umownym tego terminu znaczeniu),
czy wręcz drone’owe. Po raz kolejny muzyk serwuje nam danie trudne w odbiorze,
bo wyrywające się wszelkim podstawowym schematom, a jego ogarnięcie nie jest
kwestią jednego odsłuchu. Choć nie zdziwię się, jeśli wielu tylko po jednym
poleganie, tudzież nie dotrwa nawet do końca. Akcja na tej płycie toczy się
niespiesznie, a poszczególne partie potrafią
zapętlać się, dręczyć, by nagle totalnie czymś zaskoczyć. Przykładem tego niech
będzie „Sunirse Offering (The Valley as an Altar)”, gdzie przez ponad siedem
minut wystawieni jesteśmy na mamrotany charczącym głosem monolog przy dźwiękach
przypominających przewalające się w zardzewiałej rurze ściekowej kawałki
blachy, tudzież innego gruzu, by pod koniec usłyszeć dzwoneczki, piszczałki i
indiańskie grzechotki, wybijające rytmy w klimacie szamańsko rytualnym. Z kolei
„Amanita Bisporigera” to wielki, chaotyczny dysonans, utwór, w którym
praktycznie każdy pojawiający się nowy instrument gra sam sobie, niczym w
jakiejś komedii absurdów. Chyba takim najbardziej możliwym do jakiegokolwiek
zanucenia jest „Apallachian Alchemy”, dzięki prowadzącej ścieżce basu i
najbardziej klasycznej strukturze. Natomiast zaznaczyć należy, że album ten
opleciony jest czymś w rodzaju klamry, dwoma kompozycjami w których ważniejszy
zdaje się przekaz słowny niż muzyczny. To coś na zasadzie prezentacji utworów
poetyckich, w których głosu udzielił Stuart Harris, ze wspomnianego na początku
Hivemind, do nieprzeszkadzającego zbytnio podkładu muzycznego w tle. Trudny to
w odbiorze materiał, ale Aesthetic Death do takich zdążyli mnie już
przyzwyczaić. Chcecie czegoś innego, pokręconego, stojącego daleko od metalu, a
jednocześnie cholernie mrocznego? No to polecam Cave Dweller. Choć i tak
zakładam, że większość z was się od tego jednak mocno odbije.
- jesusatan
Cave Dweller
“Showing Teeth”
Aesthetic Death
2026
Unfold, Pando...
And to top it off, Hivemind. What do these projects have in common? Well, apart
from the obvious fact that they are released by the same label, Cave Dweller is
another incarnation of Adam Bryant, the musician responsible for the first two mentioned
above. Following this line of thought, it is clear that Cave Dweller doesn’t
create here light, easy, or pleasant music either. If anyone remembers, I
expressed this when I wrote a few words about “Invocations”, released over
three years ago, by the aforementioned gentleman. “Showing Teeth” is an album
that is... heavier and stranger than its predecessor. The word “heavier”
doesn’t only refer to the sound itself, which is often rumbling, even
overwhelming, especially in moments when the heavily distorted bass takes the
lead, but also to the reception of the individual tracks. These five
compositions, usually lasting up to nine or ten minutes, are really difficult
to categorize. They are mostly free musical variations, almost pure
improvisations, on the themes of neo-folk, ambient, film music, with elements
of doom metal (in a very inconventional sense of the term), or even drone. Once
again, the musician serves us a dish that is difficult to digest, because it
breaks all the basic patterns, and understanding it is not a matter of one
listen. Although I won't be surprised if many people give up after just one
listen, or don't even make it to the end. The action on this album unfolds
slowly, and individual parts can loop and torment, only to suddenly surprise
with something completely unexpected. An example of this is “Sunirse Offering
(The Valley as an Altar),” where for over seven minutes we are exposed to a
monologue muttered in a raspy voice, accompanied by sounds reminiscent of
pieces of sheet metal and other debris rolling around in a rusty sewer pipe,
only to hear bells, pipes, and Indian rattles at the end, beating out rhythms
in a shamanic ritual atmosphere. In turn, “Amanita Bisporigera” is a great,
chaotic dissonance, a piece in which practically every new instrument that
appears plays on its own, as if in some comedy of the absurd. Probably the most
hummable track is “Apallachian Alchemy,” thanks to its leading bass line and
most classical structure. It should be also noted, that the album is intertwined
with a kind of bracket, two compositions in which the verbal message seems more
important than the musical one. It's something like a presentation of poetic
works, with Stuart Harris from the aforementioned Hivemind providing the voice,
accompanied by unobtrusive background music. It's difficult material to take
in, but Aesthetic Death has already gotten me used to that. Want something
different, twisted, far removed from metal, yet damn dark? Then I recommend
Cave Dweller. Although I assume most of you will still be put off by it.
- jesusatan
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz