- FOR ENGLISH SCROLL DOWN -
Goatpsalm
„Beneath”
Aesthetic Death 2026
Goatpsalm
pochodzą z Rosji. Jest ich trzech, a “Beneath” to czwarty
(po dziesięcioletniej przerwie, podczas której muzycy uaktywnili się jedynie na
czas kolaboracji z Horthodox) album sygnowany tą konkretną nazwą, bo innych
zespołów i projektów pobocznych muzycy mają jeszcze kilkanaście. Jednocześnie
jest to kolejny twór wymykający się sztywnym ramom gatunku, czy też gatunków.
Bo nawet jeśli tym razem trzon muzyki Goatpsalm jest dość wyraźnie określony,
to sposób w jaki panowie go ozdabiają, czy też przekształcają, zdecydowanie
wybiega poza ogólnoprzyjęte standardy. Zresztą Aesthetic Death nie byliby sobą,
gdyby wypuścili album bez własnego oblicza. „Beneath” można skategoryzować jako
funeral doom. Bo rzeczywiście podstawą zawartej na krążku muzyki są ciężkie
akordy, pełzające w gnilnym stylu melodie, i głębokie, growlujące wokale. Z
tym, że do każdego z wymienionych elementów niezbędny jest dodatkowy komentarz,
by zbytnio owego opisu nie upraszczać. Przede wszystkim riffy pojawiają się
tutaj w dwóch wymiarach. W wersji ciężkiej na pierwszym planie, oraz czasami
pod postacią majaczącej, nieco schowanej w tle. Ta drugoplanowa melodia może
dość mocno kojarzyć się choćby z fińskim Dolorian, zarówno pod względem
brzmienia gitary jak i snutej melodii. Panowie grają powoli, z czasem wręcz się
zatrzymując, albo raczej przechodząc w mroczne klimaty ambientowe (druga połowa
siedemnastominutowego „Exequires”, tocząca się jakby w zwolnionym tempie), czy
też rytualno – etniczne (zagrany na instrumentach ludowych, z dodatkiem jedynie
gitary basowej, „Kalbas Whispers of Death”). W tychże kompozycjach pojawiają
się też różne wariacje wokalne typu szepty, jęki, jakieś majaczenia. Niebanalna
jest konstrukcja tego albumu. Pierwsza jego połowa to, eksperymentalny, ale
jednak, wspomniany funeral doom. Z czasem dryfujący w tajemnicze rejony z
muzyką metalową mające niewiele wspólnego. Jednocześnie nie mniej, a nawet
bardziej, mroczne i fascynujące. Można odnieść wrażenie, jakby z cmentarza
przechodziło się ścieżką pełną kości i resztek truchła w tajemniczy las, tak
gęsty, że strach staje się momentalnie najbliższym nam towarzyszem.
Jednocześnie napięcie wzrasta proporcjonalnie do wyostrzających się człowiekowi
w przedstawionej sytuacji zmysłów, i zaczyna działać wyobraźnia. Całość trwa
trzydzieści pięć minut, i jest naprawdę niecodziennym doświadczeniem. Ukryty w
tej muzyce niepokój i dreszcz emocji jest tak silnie uzależniający, że chce się
do tych nagrań wracać wielokrotnie, niczym do ulubionej książki typu horror /
thriller. Doskonale obraz malowany muzyką uzupełniają grafiki zdobiące to
wydawnictwo. Jakieś laleczki Voodoo, kurze stópki, koraliki, wypełnione
tajemniczą miksturą flakony, świeczki i kości… „Beneath” to niebanalna,
intrygująca płyta, niesamowicie wciągająca i infekująca umysł. Czy muszę pisać,
że polecam?
-
jesusatan
Goatpsalm
“Beneath”
Aesthetic Death 2026
Goatpsalm hail
from Russia. There are three of them, and “Beneath” is the fourth album
(following a ten-year hiatus during which the musicians were active only for
the duration of their collaboration with Horthodox) released under this
specific name, as the musicians have a dozen or so other bands and side
projects. At the same time, this is yet another work that defies the rigid
boundaries of a genre, or genres. For even if the core of Goatpsalm’s music is
quite clearly defined, the way the band embellishes or transforms it definitely
goes beyond generally accepted standards. Besides, Aesthetic Death wouldn’t be
themselves if they released an album without its own distinct identity.
“Beneath” can be categorized as funeral doom. For indeed, the foundation of the
music on this record consists of heavy chords, melodies creeping along in a
putrid style, and deep, growling vocals. However, each of these elements
requires further elaboration to avoid oversimplifying the description. First
and foremost, the riffs appear here in two dimensions: in a heavy, foreground
version, and sometimes as a hazy, somewhat recessed background melody. This
background melody may strongly evoke, for instance, the Finnish Dolorian, both
in terms of guitar tone and the melody itself. The band plays slowly, at times
even coming to a halt, or rather shifting into dark ambient atmospheres (the
second half of the seventeen-minute “Exequires,” which unfolds as if in slow
motion), or ritualistic-ethnic sounds (played on folk instruments, with only a
bass guitar added, “Kalbas Whispers of Death”). These compositions also feature
various vocal variations such as whispers, moans, and some kind of “hallucinations”.
The structure of this album is remarkable. Its first half is experimental, yet
still the aforementioned funeral doom. Over time, it drifts into the secret
realms, having little in common with metal music. At the same time, it is no
less, and perhaps even more, dark and fascinating. One gets the impression of
walking from a cemetery along a path strewn with bones and carcass remains into
a mysterious forest, so dense that fear instantly becomes our closest
companion. At the same time, the tension rises in proportion to the sharpening
of one’s senses in this situation, and the imagination begins to run wild. The
whole thing lasts thirty-five minutes, and it is truly an extraordinary
experience. The anxiety and thrill hidden in this music are so addictive that
you want to return to these recordings time and again, just like to a favorite
horror or thriller book. The imagery painted by the music is perfectly
complemented by the artwork adorning this release. Voodoo
dolls, chicken feet, beads, vials filled with a mysterious potion, candles, and
bones… “Beneath” is an original, intriguing album, incredibly captivating and
mind-bending. Do I even need to say I recommend it?
- jesusatan
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz